donderdag 20 december 2012

Mag het licht uit....

Het is het einde van het jaar. Tijd om op te laden en de boel de boel te laten. Dat kan makkelijk want de kerstvakantie begint morgenmiddag om drie uur. Ik heb dan wel geen werk maar evengoed sta ik alle dagen rond zeven uur op en zijn er allerlei verplichtingen die nu eenmaal horen bij een gezin met kind. Even uit kunnen slapen en niets te hoeven is zeer welkom.

Naarmate ik meer energie krijg, is er ook meer op mijn bordje terecht gekomen. Ik doe iets meer in huis, haal de boodschappen en kook weer alle dagen. Dat is heel positief maar ook iets waar ik weer mee moet leren omgaan. De afgelopen maanden ben ik in een stroomversnelling geraakt op meerdere gebieden. Financieel, omdat wij de woekerpolis afkochten en de hypotheek hebben omgezet. Emotioneel, omdat ik na jaren ziek zijn voel dat beter worden ook voor mij mogelijk is.  Mijn wereldbeeld is gekanteld. Eerst door het ziek zijn en nu door het beter worden. Weten waar je staat is prettig. Zo kan een mens zich veilig voelen. Maar in mij verschuift er nu van alles. Het toekomstperspectief is veranderd. Dat is goed en positief maar ook eng en heftig. Ik leefde jaren in een bepaalde zekerheid die ik weliswaar niet zelf koos, maar die wel duidelijk was.  Ik wist waar de grenzen lagen en wat ik kon verwachten van de dag. Dat is enorm veranderd de afgelopen maanden. Mijn mogelijkheden zijn vergroot en de grenzen verschuiven. Ik ben er nog niet maar ben wel onderweg...

Mijn leven is in beweging maar waar ik nu naar toe ga, dat weet ik niet. Ik ga maar met de stroom mee en zie nog niet waar ik uitkom. Voor veel mensen zijn de kleine dingen van de dag  vanzelfsprekend. Ze staan op, gaan douchen en doen hun bezigheden in het vertrouwen dat het lijf het allemaal aankan. Voor mij is het nog steeds een wonder als ik merk dat douchen me niet zo uitput dat ik daarna 2 uur op de bank lig om bij te komen. Of dat ik wakker word in een wereld zonder pijn. Niets in het leven is vanzelfsprekend en het lijkt wel alsof alles weer opnieuw aangeleerd en aangewend moet worden. Ook dat kost energie.

Ook op creatief gebied zijn er verschuivingen. Het schrijven van dit blog is gaandeweg iets minder vrijblijvend geworden en steeds meer een hobby met groeiende impact op mijn leven.  Steeds meer lezers vinden de weg naar Spaarcentje (en mijn mailbox). Dat is leuk, maar schept ook de verplichting (zo voelt dat althans) om leuke stukjes te blijven schrijven en mensen een antwoord te sturen als ze me een persoonlijke mail sturen met vragen over aflossingen of consuminderen of de financiële pech waar ze tegenaan lopen. Ik merk dat er lezers zijn die mijn blog al langere tijd lezen en daardoor het gevoel krijgen dat ik vertrouwd ben, ik ben immers een vast onderdeel van de dag geworden. Vanuit dat vertrouwde gevoel sturen lezers mij soms mails die ik niet zomaar onbeantwoord kan laten. Maar daar moet ik wel een balans in leren vinden.

Ook voel ik steeds meer een druk om te presteren (scoren met leuke stukjes en hoge bezoekersaantallen) en daar was het blog niet voor bedoeld. Maar ik ben nu eenmaal een streber. Ook daar moet ik mee om leren gaan. De vraag die ik mezelf wil stellen is 'hoe hou ik het leuk en hanteerbaar, passend bij mijn energie'?

Een adempauze is daarom meer dan welkom. Kijken wat er naar boven komt drijven als ik een tijd niets anders doe dan de dag volgen. Even opladen dus. Dan kom ik ongetwijfeld volgend jaar gewoon weer terug met stukjes over consuminderen, aflossen, de crisis, woekerpolissen en vragen die we onszelf kunnen stellen als we een prettig leven willen combineren met een goede financiële huishouding. Ook zullen de recensies niet ontbreken. De eerste recensie van het nieuwe jaar zal gaan over het boek 'Woekerpolis. Hoe kom ik er vanaf?'

Tot zover. Fijne dagen, een goede jaarwisseling en tot ziens.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...