woensdag 7 november 2012

Tweedehands kleding

Schatje heeft een dure smaak wat kleding betreft, althans, naar mijn maatstaven. Dus loopt hij tegen een obstakel aan. Wij hebben helemaal geen geld voor dure kleding.  Daarom koopt hij al jaren zijn kleding in de uitverkoop, gelukkig. Dan nog zijn de prijzen zodanig dat ik er van achterover sla. Met een overhemd van Hugo Boss is hij zo blij als een kind. Als ik wel eens tegensputter, zegt hij stralend (en met een knipoog): maar het staat me ook zo goed!

Gelukkig koopt hij niet vaak en niet veel. Hij gaat zuinig met zijn spullen om en weet precies wat hem staat en niet staat. Hij doet nooit een miskoop (behalve die ene keer dat hij thuiskwam met een diarreebruine trui). Voor zijn werk moet hij netjes gekleed gaan. Niet zó netjes dat een stropdas verplicht is maar wel zó netjes dat hij het meteen uitdoet als hij thuiskomt.

Mijn suggestie om eens tweedehands kleding te kopen (doe ik al jaren) werd lang afgewezen. Ik 'scoor' regelmatig mooie dingen in tweedehands winkels. Zo kocht ik vorige maand een donkerrode leren jas die me als gegoten zit en waar ik jaren mee kan doen. Maar hij had het gevoel dat dit niets zou zijn voor hem. Zeker niet als het nette kleding moet zijn die hij naar zijn werk aan kan doen. Totdat hij een tijd geleden tijdens zijn lunchpauze een tweedehands winkel ontdekte waar juweeltjes hangen, als je even de tijd neemt om te zoeken.  Zo kocht hij deze zomer een broek van Hugo Boss die er als nieuw uitziet en een prachtig Italiaans overhemd. Die avond kwam hij helemaal blij thuis. Ik had pas door dat het tweedehands was toen hij het vertelde, want het ziet er als nieuw uit.

Het kan dus, merkkleding dragen die betaalbaar is. Gisteren kwam hij opnieuw thuis met zijn koopjes: een overhemd van Hugo Boss waar hij € 10 voor betaalde en een mooie broek en trui voor vergelijkbare prijzen. Je ziet aan de kleding niet dat deze gedragen is. Sterker nog, iemand in Amsterdam met precies dezelfde smaak als Schatje koopt blijkbaar regelmatig iets en denkt dan: mwah, toch maar niet, brengt de kleding naar de winkel waar het netjes wacht tot Schatje het op komt halen.

Nu denk je misschien, wat boeit mij dat, ik draag geen merkkleding. Er is een clou. Het gaat niet om de merkkleding maar om de weg die Schatje de afgelopen jaren heeft afgelegd. Over het interen op inkomen en het moeten aanpassen van wensen, verlangens en mogelijkheden. Iedereen in dit gezin heeft 'offers' moeten brengen door de teruggang in inkomen. Consuminderen gaat over keuzes maken. Dit wel en dat dan niet. Ik kan wel heel makkelijk tegen hem zeggen dat hij moet stoppen met merkkleding, want mij boeit merkkleding niet. Consuminderen werkt niet als er eenzijdig keuzes door gedrukt worden. We moeten samen kiezen wat we belangrijk vinden. Daarom gaat hij elk jaar naar North Sea Jazz, heeft hij een abonnement op Ere Divisie Live en koop ik biologisch eten, omdat ik dat belangrijk vind. Dit zijn keuzes die dicht bij ons staan en we kiezen er voor om dit met ons geld te doen. Zo kiezen we er ook voor om af te lossen en één keer per jaar op vakantie te gaan, zo lang dat kan.

Consuminderen is het aanpassen van je uitgaven aan je inkomen. Dat betekent niet dat je verlangens meteen dezelfde weg volgen. En dat is dus niet altijd nodig. Ik weet zeker dat hij mij 4 jaar geleden hard zou hebben uitgelachen als ik hem zou vertellen dat hij dolblij zou zijn met deze aanschaf. Maar nu doet hij dat niet, hij lacht van plezier. Dat hij voor zo weinig geld zo'n goede aankoop heeft gedaan. En daar echt heel erg blij mee is.

Bezuinigen hoeft niet altijd te betekenen dat je afscheid moet nemen van alle zaken die jij belangrijk vindt. Met wat doorzettingsvermogen en geduld is soms meer mogelijk dan je denkt.

ps op Wel en Wee: De Grote Schoonmaak
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...