dinsdag 20 november 2012

Hoe makkelijk zeg jij iets op?

Vorige maand bekeken we de uitgaven nog eens kritisch en besloten te gaan schrappen om diverse redenen, waarvan de crisis er natuurlijk één is. Hoewel we redelijk goed uitkomen, merken we wel dat de speelruimte steeds kleiner wordt met stijgende prijzen, niet stijgende inkomsten en aangekondigde bezuinigingen.

Schrappen dus. We kozen de krant, de glazenwasser, het boodschappenbudget en een aantal goede doelen. Ik ben net de regering die de ontwikkelingshulp om zeep helpt. Maar wekelijks zijn hier collectes aan de deur, we doen altijd open en we geven ook altijd. Dus werd het tijd om de al maar groeiende vaste maandelijkse donaties te schrappen. Sorry, sorry, sorry. Tot ziens in betere tijden.

Opzeggen is niet leuk. Soms zelfs eng. En er zijn gradaties. Een opzegmail is snel getikt. Pfoeh, dat viel best mee! Maar soms mag je niet mailen en moet je bellen. Ik begrijp wel waarom. Aan een persoon uitleggen dat je stopt met doneren is heel wat minder relaxt dan een mailtje tikken. Ook daar sloeg ik me doorheen. Dat ging niet makkelijk. Want als mij - in reactie op mijn opzegging - wordt gevraagd waarom ik opzeg gebeurt er iets vreemd in mij. Mijn gesprekspartner vraagt: 'mag ik u naar de reden van de opzegging vragen'. Maar ik hoor het als: 'MAAR ZIJN WIJ NIET AARDIG DAN?'

Afijn, zwetend worstelde ik me door wat gesprekken heen, wetend dat het ergste nog zou komen. Dé glazenwasser. Die kan ik niet mailen, die kan ik niet bellen, die belt aan, bij mij. En kijkt me aan. Weken zag ik er tegenop. Ik hield mezelf voor dat hij een nurkse onbeleefde vent is die nooit de moeite neemt om aardig te doen. Niet dat dit persé een eigenschap van glazenwassers moet zijn, maar het helpt wel. Want dan gun je iemand iets.

Nu gunden we hem zijn geld niet meer. Niet alleen omdat hij niet aardig was of zijn werk niet goed deed, maar vooral omdat hij maar twee ramen lapte waar wij niet goed bij kunnen. En die twee gelapte ramen steken zo af bij de rest van de ramen, die hooguit één keer per jaar worden gelapt. De glazenwasser alles laten wassen, was dus geen optie (geen geld, niet aardig) dus werd het de andere optie: Schatje gaat toch af en toe die vervloekte ramen wassen.

Gisteren was het zover, de glazenwasser belde aan. Ik pakte het geld, gaf het en zei dat 'we er mee gaan stoppen, dank je wel, dit was de laatste keer.   Zo, dat was er maar uit. En toen gebeurde er iets dat ik niet had voorzien. De glazenwasser stortte voor mijn ogen in. Ineens was het een zielig jochie van hooguit 20 die me vroeg 'waarom dan en hoezo en is het te duur'.' Erger nog was dat hij aanbood het voor de helft van de prijs te doen voortaan. Dat nam ik niet aan. Ik ga geen misbruik maken van iemand. Maar wat is beter voor hem, geen ramen of ramen voor de helft van het geld?

Ik hield stand, de glazenwasser droop af als een geslagen hond en ik voelde me slecht over mezelf en de wereld en de crisis. O-jee-ik-heb-geholpen-een-kleine-ondernemer-om-zeep-te-helpen, dat gevoel. Geen wonder dat ik zo moe ben vandaag.

Hoe makkelijk zeg jij iets op? En zeg je dan ook eerlijk de reden?

ps vandaag op Wel en Wee: Hier en daar.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...