donderdag 22 november 2012

Gratis ijspret op de woensdagmiddag

Ons IJsselmeerstadje heeft een overdekte ijsbaan, waar niet alleen toekomstige schaatsgrootheden worden opgeleid, maar ook gewone stadsbewoners lessen kunnen nemen of zomaar een baantje kunnen trekken. Gisteren was de ijsbaan open voor de lagere scholen en werden er schaatswedstrijden georganiseerd. Alle kinderen in groep 7 en 8 konden meedoen en omdat Zoon met alles meedoet dat riekt naar beweging of een goed doel, had hij zich ingeschreven. Niet dat hij schaatstalent heeft, maar dat maakt niet uit. Daar gaat het niet om. Het gaat hem om het meedoen, de pret, het meemaken en er zijn.

De wedstrijden begonnen om 13 uur en dat betekende dat we direct uit school door naar de IJsbaan moesten. Schatje had voor de gelegenheid vrij genomen en Vriendje kwam mee om Zoon aan te moedigen (en omdat hij zo'n beetje alle dagen van de week hier is...). Stapel boterhammen gesmeerd, drinken ingepakt en weg waren we.

Voor mij is dit een uitje. Wie jaren plat op de bank heeft gelegen is met alles blij te maken. Op de IJsbaan was het een vrolijke chaos met gillende kinderen die onmiddellijk weg stormden en ouders kwijtraakten, en een omroeper die van alles brulde en door niemand werd verstaan. Ik stond daar en nam alles in me op. De chaos, de herrie, de vrolijkheid, de mopperende ouders die 'nu hier moeten zijn met B. maar wel hopen dat ie niet wint want we hebben geen tijd tot de prijsuitreiking te blijven omdat R. wel natuurlijk gewoon naar zwemles moet en dan zijn we hopelijk net op tijd om B. naar hockey te brengen.'

Waar voor mij zo'n middag een hoogtepunt is, is het voor een ander een verstoring van de woensdagmiddagroutine. Dat kan ik me ook wel voorstellen als ik degene zou zijn met drie kinderen en heel de stad door moet sjouwen om overal op tijd te zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben Spaarcentje en geniet van mijn 'wederopstanding' en overal waar ik bij kan zijn, is meegenomen, want was nooit meer verwacht. En ik bleef blij ook al was ik na de ijsbaan nog tot weinig in staat en wist ik mezelf niet meer op te warmen ondanks een verwarming die op 20 graden werd gezet (dat was al heel lang niet meer gebeurd!), mijn thermische onderkleding, mijn 2 truien en de deken die ik om me heen wikkelde....

En Zoon? Die schaatste zijn rondjes, bakte er niet veel van en genoot volop. Na zijn wedstrijd verruilde hij zijn ijshockeyschaatsen voor Noren die gratis konden worden geleend van de ijsbaan en reed ineens drie keer zo snel!  Daarna dronken we wat in het café, genoten van warme chocomel met belachelijk veel slagroom en togen weer naar huis. Er is niet veel nodig om te genieten.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren dan is het dat geluk samenhangt met verwachting. Hoe lager der verwachting, hoe minder kans op teleurstelling en hoe groter de kans dat je prettig verrast wordt. Moeten we dan allemaal nooit meer iets verwachten in het leven? Dat zeg ik niet. Maar meer genieten van wat kan, in het moment zijn, zonder veel te hoog gespannen verwachtingen, zorgt er bij mij voor dat de kleinste dingen grote momenten worden.

En Zoon? Die wil nu natuurlijk Noren. Dat kan, want zijn ijshockeyschaatsen lopen op hun eind, qua beschikbare tenenruimte. De Noren heeft Schatje al gevonden via M.arktplaats, voor € 15. Zaterdag kan hij ze halen.

PS: Marieke Henselmans schreef een boek over aflossen. Het boek verschijnt 26 november, lees hier morgen alvast wat ik er van vind!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...