vrijdag 16 november 2012

De toekomst van Spaarcentje

Vanmorgen werd in de krant weer eens bevestigd wat ik om me heen al langer zie en hoor: 45-plussers komen niet of nauwelijks nog aan het werk. Te oud en te duur. Tja. Ik ben zo'n 45-plusser. En ondanks dat ik nu arbeidsongeschikt thuis zit, gaat mijn gezondheid momeneteel zo vooruit (doet een dansje.....) dat denken over werk wel af en toe voorbij flitst. Ik ben nog lang niet zo ver, maar ik kan me wel voorstellen dat ik over enige tijd wel weer aan de slag kan. En dan?

Teruggaan naar mijn oude werkgever is geen optie. De banden zijn al jaren doorgesneden en ze zitten niet te wachten op mij. Dat is overigens geheel wederzijds. En dan? In mijn laatste baan werkte ik als procesmanager. Daar rolde ik in omdat ik heel goed ben in vooruitdenken en oplossingen bedenken. Helaas is deze eigenschap ook bepalend geweest voor het volledig op hol slaan van mijn zenuwstelsel. Ik wil dus geen beroep meer uitoefenen waarbij bepaalde trekken van mijn persoonlijkheid de kans krijgen om zich verder te ontwikkelen dan goed is. Stress moet worden vermeden. Te veel prikkels trouwens ook.

Tja, wat hebben we dan inmiddels: 45-plus, al jaren niet meer actief op de arbeidsmarkt, langdurig arbeidsongeschikt geweest, kan niet tegen stress of te veel prikkels. Soms zakt de moed in mijn schoenen. Ik knok me een ongeluk om beter te worden maar weet dat er straks niemand op mij zit te wachten. Ik zou natuurlijk Spaarcentje niet zijn als ik dan niet iets anders bedacht. Maar ook dat is niet heel duidelijk voor mij. Ik heb een aantal grote 'liefdes': koken en schrijven. Maar het is een uitdaging om daarvan te leven. Hoewel sommige lezers af en toe heel lief roepen dat ik rijp ben voor een column in een krant, is de werkelijkheid dat je daar niet zomaar tussen komt. Misschien moet ik in de toekomst dingen combineren: dus stukjes schrijven over comsuminderen, als bezuinigingscoach werken en workshops goedkoop biologisch koken geven.

Het probleem is natuurlijk dat mensen niet willen betalen voor adviezen. Daar zijn financieel adviseurs nu ook eindelijk achter gekomen, nu de beloning transparant dient te zijn. Deze week trok ik de stoute schoenen aan en vroeg aan een bekende professional op het gebied van consuminderen en schrijven om advies over mijn schrijfstijl en plannen. Met de schrijfstijl zit het goed was het antwoord. Alleen is het heel moeilijk om geld te verdienen als budget- of bespaarcoach. Mensen willen daar niet veel voor betalen. En of je aan een boek verdient is natuurlijk altijd de vraag. Aldus iemand uit het vak.

Ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik in staat zou zijn mensen met schulden te begeleiden (niet zonder gedegen opleiding, die ik dus eerst zou moeten volgen). Volgens mij ligt mijn kracht meer in mensen laten zien wat er mogelijk is nadat de cijfers duidelijk zijn geworden.

Mensen laten zien hoe je gezond en lekker kunt eten - mijn andere liefde - lijkt me ook geweldig. Maar daar heb je denk ik hetzelfde euvel. Hoewel overgewicht inmiddels een mondiaal megaprobleem is, zijn mensen nauwelijks geïnteresseerd in goede adviezen als je daar voor moet betalen. Vreemd genoeg trekken mensen wel de portemonnee voor enge eiwitshakes en afvalproducten omdat ze een snelle oplossing zoeken.

Op zich heb ik plannen zat. Maar er moet wel geld op de plank komen. Mijn huidige uitkering is een niet te missen onderdeel van het gezinsinkomen. Als deze wegvalt en ik het weer zelf moet gaan verdienen, is het wel noodzaak dat ik op zijn minst € 1000 netto bij elkaar scharrel per maand. Omdat wij al terug gingen in inkomen doordat ik ziek werd, is de rek er wel uit. We leven als op 70 % van het oude inkomen. Er zijn nog wel wat mogelijkheden om te besparen, maar niet heel veel.


Ook weet ik natuurlijk nog helemaal niet in hoeverre ik opknap en hoeveel ik zal kunnen werken straks of wat mijn belastbaarheid zal zijn. Te veel hieraan denken maakt me onrustig, dus moet ik dit ook helemaal niet doen en me concentreren op beter worden.  'Later' komt wel en is niet nu.

Toch kan ik het niet laten hier een vraag te stellen. Mensen zijn namelijk geneigd in kringetjes te denken en een blinde vlek te hebben voor zaken die voor buitenstaanders misschien heel duidelijk zijn. Dus jij, als regelmatige bezoeker van Spaarcentje: wat zie jij Spaarcentje in de toekomst doen?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...