zaterdag 17 november 2012

De toekomst van Spaarcentje 2

Wat een leuke reacties kreeg ik gisteren op mijn vraag wat jullie mij in de toekomst zien doen. Ik kreeg niet alleen veel mooie plannen aangereikt, maar ook heel wat veren in mijn kont gestoken. Ik heb hier meerdere malen met een blozend hoofd achter de laptop gezeten! En ook dank aan de mensen die de moeite namen om mij een persoonlijke reactie te mailen.

Sommige tips lijken logisch maar zijn minder geschikt. Ik heb jaren in de horeca gewerkt en dit is enorm stresserend. Ook een cateringbedrijf is verre van relaxt. Dus hoe leuk ook, helaas niet geschikt voor mij.

Mijn reactie op alle tips bevestigt overigens dat de realiteit van werken nog heel ver weg is. Want het lezen van de reacties genereerde zoveel prikkels dat het nog uren bliksemde in mijn hoofd. Een ME-patiënt reageert anders op prikkels dan een 'normaal' mens. Ik reageer niet alleen heftiger op prikkels, maar krijg ook stress van dingen die voor anderen misschien helemaal geen bedreiging vormen. Iets in mijn hoofd is verkeerd afgesteld geraakt, waardoor bijna alles als (bedreigende) prikkel wordt ervaren. Wat gebeurt er als je stress ervaart? Juist, je maakt adrenaline aan! En als je adrenaline aanmaakt, worden andere lichaamsprocessen stil gelegd. En omdat dit continue doorgaat, lopen allerlei lichaamsprocessen in de soep, met nog meer stress tot gevolg. Zo wordt een vicieuze cirkel geboren, waarbij je steeds zieker wordt.

Dus voordat ik echt aan het werk kan gaan, moet ik eerst de bewegwijzering in mijn hoofd anders aanleggen. Dat is ook heel hard werken overigens. De behandeling die ik volg neemt dagelijks uren tijd in beslag. Ik leer de vicieuze cirkel van prikkels en (onbewust) reageren op die prikkels te doorbreken. En met resultaat! Ik kom uit een situatie van bijna de hele dag plat liggen, altijd pijn hebben en vrijwel niets aankunnen. En kijk nu eens! Ik kom dagelijks buiten, kan dagelijks douchen en ben mijn bezigheden aan het uitbreiden door soms naar de voetbaltraining van Zoon te kijken of eens op een drukker tijdstip naar een winkel te gaan.

Ik hoop in het voorjaar zover te zijn dat ik eens met de trein naar een vriendin kan gaan, zonder terugval. Als dat goed gaat wil ik een cursus gaan volgen (ik heb er al één uitgezocht, zo ben ik dan ook wel weer) die bestaat uit 4 bijeenkomsten, in Alkmaar. Daar moet ik dan met de trein naar toe. Lukt dat ook, dan wil ik vrijwilligerswerk gaan doen. Zo kan ik langzaam wennen aan verplichtingen. Tussendoor loopt er dan een revalidatietraject met een fysiotherapeut. Zodra het me lukt om van Hoorn naar Schellinkhout zonder accu te fietsen (15 minuten fietsen), ben ik rijp voor een revalidatie om fysieke conditie op te bouwen, zo heb ik met de fysio afgesproken.

Zo zijn er nog heel wat stappen te gaan, voordat Spaarcentje weer uit werken gaat. Tot die tijd blijf ik gewoon Spaarcentje, stukjes tikkend vanaf de bank. Maar werken of niet, consuminderen zal ik altijd blijven doen. Dat is inmiddels een stijl van leven geworden. Zo geeft mijn Kenwood keukenmachine bijna de geest. Hij kan nog maar op één stand deeg kneden en doet dat steeds sneller. Er komt zóveel lawaai uit het geval en hij maakt zulke heftige bewegingen tijdens het kneden, dat ik regelmatig moet ingrijpen om te voorkomen dat hij van het aanrecht lazert. Voorheen zou ik onmiddellijk een andere machine hebben gekocht, maar nu zoek ik alternatieven.

Nu heb ik al jaren een droom: een Kitchen Aid Artisan keukenmachine. Ik ga kwijlen als ik er één zie. Maar o, wat zijn ze duur. Zoeken op M.arktplaats deze week leverde een (té) mooie aanbieding op. Er werd er één aangeboden voor 250 euro, 4 maanden oud (nieuwprijs rond de € 500). Helaas nam degene die ik mailde, niet de moeite antwoord te geven en even later was de advertentie verwijderd. Ook de persoon die een Kenwood aanbood, nam niet de moeite een antwoord te sturen op mijn vraag welk serienummer de Kenwood had.

Tja, dan ga ik me maar bekwamen in brood bakken zonder kneden en ondertussen verder sparen voor een Kitchen Aid. Ik vraag voor Kerstmis in plaats van cadeaus geld (lezen jullie mee  Schoonouders?) en ga mijn zakgeld (€10 per week) opsparen. Op dit moment zit er € 40 in mijn spaarpot, dus dit wordt wel een project van een jaar.....Schatje vindt het trouwens onzin dat ik hier zelf voor spaar. Gezien hoe vaak ik een keukenmachine gebruik, vindt hij het een noodzakelijk onderdeel van de keuken, net als een gasfornuis of een oven.....

Terug naar brood dat je niet hoeft te kneden. Ik had er wel vaker iets over gelezen maar dat is deeg dat minstens 18 uur moet rijzen. En ik heb veel goede eigenschappen, maar geduld zit daar niet bij. Misschien voor een volgende keer, maar gisteren wou ik meteen resultaat. Gelukkig plaatste Meibloempje net die dag een recept voor een 'no-knead-bread' dat een gewone rijstijd kent. Hop, alles bij elkaar gegooid, laten rijzen en afbakken. Lekker brood en heel belangrijk: niet droog en luchtig.

Tot zover de toekomst van Spaarcentje. Volgende keer plaats ik weer een 'gewoon' stukje over consuminderen en geld. Wel heb ik nog een oproep: ken jij iemand die ME/CVS heeft? Verwijs die persoon alsjeblieft door naar mijn ME-Blog waar je kunt lezen hoe ik enorm opknap van de behandeling van Ashok Gupta. De behandeling is betaalbaar, voor iedereen vanuit huis te doen, je wordt niet volgepropt met medicatie en benadert ME als een neurologische aandoening. Het is wel hard werken, het vergt veel inzet, maar dan krijg je ook wat. Zoals je leven terug.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...