vrijdag 12 oktober 2012

Horror

Stop nu met lezen als de woorden bloed en pus je onpasselijk maken.

Gisteren verwijderde ik in een moment van onoplettendheid mijn complete leeslijst met blogs. Je kent het vast wel, in plaats van op toevoegen, klik je op verwijderen en foetsie! Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik een oorontsteking heb en daardoor het gevoel heb alsof mijn hoofd tussen de deur klem zit. Dat ik verder enorm verstrooid door het leven ga heeft er vast niets mee te maken ;-).

Afijn, ik heb zoveel mogelijk toegevoegd en het klopt weer aardig geloof ik. Ben je jezelf ineens kwijt (tussen de leeslijst bedoel ik) terwijl je er voorheen wel tussen stond, geef het dan even aan me door.

Het saunabezoek van deze week had dus een vervelend staartje. Liggend dinsdag in het kruidenbad voelde ik al dat mijn oor vol liep met water en niet meer leegliep. De afgelopen dagen zat ik in een vacuüm waarbij communicatie alleen mogelijk was door hard gillen. Dat werd natuurlijk uitgebuit door de heren thuis, die voor me gingen staan en dan deden of ze hard schreeuwden tegen me en ondertussen geen geluid maakten. Echt heel origineel die grap. Uitspuiten dacht ik (mijn oor, niet de mannen) en vertrok naar de huisarts. Het uitspuiten was een hel en daarna bleek dat er niet alleen een prop inzat, maar ook dat het oor ontstoken was en vol zat met bloed en pus. Eerst keek de stagiaire van de assistente, toen de assistente, toen de arts in opleiding en toen de huisarts zelf. Heel fijn, 4 keer achter elkaar dat geprik in een ontstoken oor.  Ze waren er niet over uit of ze nu wel of niet een gat zagen in het trommelvlies. Echt opwekkend dus. De komende dagen moet ik druppelen en is het dan begin volgende week niet beter, dan ga ik aan de antibiotica.

De huisarts vond het onvoorstelbaar dat ik pas last had gekregen na het saunabezoek, gezien de aard van de ontsteking. Maar ik wist van niets, voelde me juist kiplekker! Mijn andere oor bleek overigens ook de gelukkige bezitter van een prop (deze kant zonder ontsteking) en werd dus ook maar meteen uitgespoten.

Het enige opwekkende aan het verhaal is dat ik sindsdien weer beter hoor en geen flauwe grappen van huisgenoten meer hoef te verdragen. Maar verder is het au. Ziek Zijn met een Hoofdletter  gaat me redelijk goed af zonder al te veel geklaag maar wat pijntjes of een suffe ontsteking veranderen me in een zielig geval dat aandacht wil. Om met Brigitte Kaandorp te zeggen: ik heb een heel zwaar leven. Zo is het maar net!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...