donderdag 11 oktober 2012

Herinneringen aan een andere generatie

Ooit kookte en zorgde ik voor Meneer B. Eerder schreef ik een stukje over hem in de rubriek Tweedehands Woensdag, omdat ik diverse spullen van hem kreeg. Toen ik student was zocht ik net als veel andere studenten een bijbaantje. Ik werkte bij een tuincentrum, maakte als alpha-hulp schoon bij bejaarden, paste een keer tussen twee studies in op een baby van 6 maanden en vond dé beste bijbaan ooit door voor meneer B. te gaan werken als kokkin en uiteindelijk gezelschapsdame & verzorgster. Dit baantje deelde ik met mijn vriendin, ik de ene dag en zij de andere dag, om en om, het hele jaar door, ook tijdens de feestdagen.

Meneer B. maakte enorme indruk op me en nog steeds - 20 jaar later - denk ik regelmatig aan hem. Hij was de eerste oude mens waarmee ik echt kon praten. Ik kende alleen de grootouder-kleinkind relatie (altijd leuke dingen doen) en de werkrelatie die ik als alphahulp met bejaarden had, maar dat ging niet verder dan 'ga de ramen lappen en wil je nog een kopje thee'. Meneer B. was een belezen man, hield van een goed gesprek en klassieke muziek, volgde het nieuws op de voet en ging elke week met de tram naar Artis en elke maand naar een uitvoering in het Concertgebouw. Toen ik hem leerde kennen was hij 87.

Een groter contrast was er bijna niet. Ik studeerde, woonde net op mezelf en mijn leven verkeerde in een permanente staat van chaos. Maar met deze hoogbejaarde had ik een klik. Ik kwam om half vier, we dronken wat thee en we bespraken het menu. Dan ging ik boodschappen doen en daarna volgde een glaasje port, waarbij ik de enigszins gekuiste versie van mijn studentenleven vertelde en hij me op de hoogte hielde van het nieuws in de wereld, de apen in Artis of het nieuws uit Sneek, waar zijn kleine neefje (van 72) woonde. Daarna dook ik de keuken in, aten we een hoofdgerecht en een toet, waste en droogde ik af, keken we het jeugdjournaal en dan vertrok ik weer de wereld in.

Meneer B. was een heer van stand en rijk. Hij woonde in een gigantisch grachtenpand waar je met gemak 3 families in onder kon brengen. Ondanks de overvloed aan geld, noteerde hij elke uitgave nauwgezet in een kasboekje. Hij was niet gierig maar gaf nooit ondoordacht geld uit. Toen ik een keer voorstelde Chinees eten te halen, omdat ik geen tijd had om te koken door een laat hoorcollege, duurde het even voordat hij die uitgave voor zichzelf kon verantwoorden.

Mijn vriendin en ik leerden hem ook dat je kippenpoten met je vingers kluift en niet met mes en vork eet, dat een keer afwijken van je schema best leuk kan zijn en dat het studentenleven begin jaren negentig nogal afweek van het studentenleven in de jaren twintig van de vorige eeuw. Wij op onze beurt leerden van Meneer B. dat het mogelijk is met iemand bevriend te raken die meer dan 60 jaar ouder was, dat spullen pas weggegooid werden als ze echt uit elkaar vielen en dat achter elk meubelstuk, elke lampetkan of wasmand een verhaal stak dat op zijn minst een eeuw terugging.

Waarom ik dit vertel. Gewoon, omdat we nu al 2 weken druiven uit eigen tuin eten. Dat was het lievelingsfruit van Meneer B. In de druiventijd moest er elke avond als toet iets op tafel komen met druiven, tot het mijn neus uitkwam. En als ik een keer met een stalen gezicht beweerde dat 'er echt geen druiven meer verkrijgbaar zijn in de winkel', dan schuifelde hij voetje voor voetje naar een groenteboer die ze nog wel verkocht, zodat we toch de druiven als toet naar binnen konden werken.

Meneer B. trouwde op zijn 55e. Zijn vrouw werd dement en overleed vlak nadat ik voor hem ging werken. Hij heeft nooit kinderen gekregen. Ook heeft hij nooit in zijn leven hoofdpijn gehad of zelfs maar één dag van ziekzijn meegemaakt, behalve de laatste maanden van zijn leven. Toen hij overleed was er alleen zijn 'kleine neefje' nog met wie ik nog een hele fijne correspondentie onderhield totdat ook hij overleed een paar jaar later.

Meneer B. is nu al bijna 20 jaar dood en ik denk nog steeds aan hem. Aan de zuinige rijkaard die zoveel van druiven hield, mooi piano speelde en elke dag één glaasje port dronk, maar nooit twee...Ik had graag zijn commentaar gehoord op het nieuws in deze tijd van ontwoekeren, crisis, kabinetsformaties en bezuinigingen, onder het genot van een glaasje port.

Heb jij ook herinneringen aan iemand die een onuitwisbare indruk op je heeft gemaakt?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...