donderdag 13 september 2012

Lesje geleerd?

Nee, ik ga niet schrijven over de verkiezingsuitslagen, daar zal vandaag voldoende over te vinden zijn op internet en in de krant. Vandaag bij mij gewoon beschouwingen over het dagelijkse leven. Met name over kinderen de waarde van spullen proberen bij te brengen.

Ons huis leeft onder de dictatuur van voetbaltrainingen. Er wordt 3 keer in de week getraind (en 1 keer per maand komt daar nog een training bij) en op zaterdag is er een wedstrijd. Nu klinkt dictatuur wat negatief, zo bedoel ik dat niet. Het is meer om aan te geven dat er volop wordt gevoetbald en dat veel hier voor moet wijken, zoals rustig kunnen eten 's avonds aangezien de trainingen altijd zijn op momenten dat 'normale niet voetballende' mensen willen eten. We eten dus de ene keer heel vroeg (5 uur in de middag) en de andere keren pas om een uur of half 8.

Waar wordt gevoetbald, is ook een tenue nodig. Meerdere tenues, want met vier voetbalmomenten in de week redden we het niet met één paar sokken of een trainingsbroek. Helaas is Zoon een sloddervos en een warhoofd (dat heeft hij overigens van mij, ik beken meteen schuld). Eergisteren belde hij naar huis terwijl hij onderweg naar de training was. Hij was gaan spelen bij zijn vriend en ging van daaruit naar de training. Met de telefoon van vriendjes moeder belde hij met de mededeling dat zijn linker voetbalschoen kwijt was. Of ik die niet in de tas had gestopt. En o ja, ik was ook zijn keepershandschoenen vergeten in te pakken.

^&(&^(NT)P***$$##!!

Er is er maar één verantwoordelijk voor het inpakken van de tas en dat is Zoon zelf. Maar dat vlot niet zo. Dus stopte ik de schoenen eerder op de dag zelf in de tas. Niet gedacht aan de handschoenen, maar wel eraan gedacht om tegen hem te zeggen dat hij moest controleren of alles in de tas zat.

Terug naar die linker voetbalschoen. Waar was dat ding? Ik ben wat warrig maar wist zeker dat ik twee schoenen in de tas had gestopt, die van hieruit via school naar het vriendje was gegaan. Dus ergens onderweg was er iets mis gegaan.

Ik werd voor mijn doen erg boos. Normaal kun je bij mij een potje breken maar eerder verdween er een paar nieuwe sportschoenen (vergeten mee te nemen uit de kleedkamer en natuurlijk nooit meer teruggevonden), een nieuw trainingspak en nog wat kleiner spul.  Het geld groeit ons niet op de rug!

Dus ik haalde diep adem en na overleg met Schatje ging ik over tot mijn  heksenact. Ik vertelde hem dat als de schoen niet werd teruggevonden, wij een bijdrage zouden verwachten om nieuwe schoenen te bekostigen. Na het zien van zijn ontzette blik en kleine smoeltje wou ik dat natuurlijk meteen terugdraaien, maar dat deed ik niet. Ik vind dat hij inmiddels echt maar eens moet leren om op zijn spullen te letten en ik hoop hem zo meer  besef te geven dat spullen kwijt raken, geld kost. Niet alleen ons geld maar ook zijn geld.

heks, Heks, ,heks, zo klonk het in mijn hoofd toen ik naar bed ging. Mijn nare gevoel werd niet veroorzaakt door Zoon, want na de eerste ontzetting vertelde hij dat hij wel begreep waarom we dit deden en dat hij de straf erg vond maar niet te zwaar. Maar ik was er nu niet over uit om mijn aanpak nu juist goed of helemaal fout was.

De volgende dag kwam hij thuis met een heel warrig verhaal over een miraculeus verdwenen fietssleutel, waardoor de hele klas mee had moeten zoeken en de juf voor hem een andere fiets had geregeld om naar gym te fietsen, en dat hij zo in de piepzak zat, omdat hij de bui al weer zag hangen: een fietsslot dat op zijn kosten zou worden opengebroken en vervangen. Waarna hij heel opgelucht de ontbrekende schoen uit zijn tas viste (op de parkeerplaats van school gevonden door een medeleerling) en ook zijn fietsleutel liet zien, die blijkbaar in de luizenzak had gezeten (volgen jullie het nog?) En die pas was gevonden nadat hij zijn hele hoofd in de zak had gestoken. De gekleurde blauwe pluisje hingen zelfs nog in zijn haar.

Moraal van het verhaal: iets kwijt raken doet au en misschien let hij de volgende keer beter op. Dat hoop ik dan maar. Al heb ik er een hard hoofd in.

Hoe reageren jullie als er voor de zoveelste keer iets kwijt raakt? Verwacht je dan ook een bijdrage van je kind? Dan bedoel ik niet van een kind van drie dat zijn favoriete knuffel is kwijtgeraakt, maar van een ouder kind, zoals Zoon die nu tien is.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...