maandag 2 juli 2012

Weten wat je belangrijk vindt....

Gisteren deed ik verslag van het zelf repareren van de broek van Zoon. Dat deed ik op de hand (het naaien, niet het verslag), met veel gevloek en getier omdat ik weigerde er geld aan uit te geven bij een meneer of mevrouw die dat heel goed kan. Tussen de reacties die varieerden van: mooi, tot wat goed van je en dat heb je toch maar weer uitgespaard stond ook: je hebt het dicht gekregen maar echt heel mooi kan ik het niet vinden dan had ik toch wat euro's gespendeerd om hem dicht en mooi te krijgen (en het gezegde is eigenlijk ook een zondagse steek houdt geen week...hopelijk bij jou dan wel.

De dame in kwestie had helemaal gelijk. Het was ook niet echt mooi gedaan, want dat kan ik helemaal niet. Ik ben geen talent met naald en draad. Maar van het nooit doen leer ik het ook niet. Mijn eerste taart smaakte niet, mijn eerste brood was niet gerezen en ik heb ook wel eens muffins gebakken die niet zouden misstaan als ijshockeypuck.


Dit is wel voor mij de kern van consuminderen: keuzes maken waar ik geld aan uitgeef. Ik geef het niet uit aan een broek voor mijn 10-jarige zoon die er waarschijnlijk over 2 maanden al weer uit is gegroeid, maar zal wel een rits laten zetten in mijn spijkerbroek omdat die nog jaren meekan.

En wat ik niet kan, dat wil ik best leren, ook al is dat met frisse tegenzin. Als ik alles wat ik niet goed kan zou uitbesteden, zouden we failliet zijn. Dus doen we alles binnen de middelen en vaardigheden en materialen die er zijn. Dat betekent dat een grijsgroene broek wordt gerepareerd met een oranje draad en dat de tuintafel ineens onverwacht rood is in plaats van bruin gebeitst, met als reden dat rood nog volop aanwezig was en beits niet.

Sommigen zullen hier van gruwen, anderen moeten er misschien om lachen. Voor mij is het een normale gang van zaken. Kleding is bij ons niet tip top in orde, ik strijk namelijk ook niet. Als iets goed is om mijn humeur grondig te verpesten, dan is het strijken. Dus ik strijk mijn kleding niet, ook Zoon gaat ongestreken door het leven en Schatje strijkt zijn werkkleding zelf. Ik geef ook niet veel geld uit aan kleding. Sterker nog, de meeste kleren waar ik in loop kreeg ik van mijn moeder. Soms koopt ze iets bewust voor me, maar vaker zijn het haar miskopen die aan mij worden gegeven. En dit zijn geen kledingstukken die ik zelf zou kopen. Maar het past, dus voldoet het. En gelukkig is mijn moeder erg vlot en jong van geest en kleding, dus ik zie er best acceptabel uit.

Niet dat ik nooit iets voor mezelf koop, van schoenen ga ik bijvoorbeeld spontaan kwijlen en ik zou zonder probleem elke dag een nieuw paar schoenen kunnen kopen....niet dat ik dat doe want wij consuminderen. Dus laat ik het schoenen kopen en geef daarentegen in andermans ogen misschien wel belachelijk veel geld uit aan biologisch eten, omdat ik dat belangrijker vind dan hoe ik er uit zie.

Geen geld over voor kledingreparatie, wel geld over voor biologisch eten. Dat zijn mijn keuzes. En dus leer ik mezelf om kleding te repareren en maakte er zelfs een foto van om hier te publiceren. Niet omdat ik het resultaat zo mooi vind, maar omdat ik trots op mezelf ben. Dat ik iets probeer en doe waar ik oprecht een hekel aan heb om te besparen. Het mooie van het verhaal is dat ik het niet leuk vond om te doen, maar dat ik wel besloten heb om alvast wat mooie lappen te maken van oude kapotte broeken. Zodat dit voor een volgende keer klaar ligt. Nu al weet ik dat het resultaat dan ook acceptabeler zal zijn. Omdat ik het al eerder deed. Omdat oefening kunst baart.

Ook dat is consuminderen, groeien in iets dat in 1e instantie niet past.

Waar heb jij je wel eens overheen gezet? Wat is voor jou een grens op consumindergebied?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...