zaterdag 14 juli 2012

Hoe gedraagt jouw kind zich onderweg?

Vandaag even een suffe en ongenuanceerde post over op vakantie gaan en de neiging van veel ouders om hun kind volledig te hersenspoelen door een minidvdspelertje of play-station in de auto te laten installeren. Zodat de kinderen uren lang in andere sferen verkeren en met ogen als schoteltjes aankomen op de plaats van bestemming. Als je nu al denkt dat ik dit kort door de bocht opschrijf, moet je deze post niet lezen (of juist wel).

Wij doen dat niet. Wat is er mis met je kind duidelijk maken dat reizen misschien niet het leukste is wat er is, maar dat je het gewoon 'even uit moet zitten'? Als je met de auto gaat tenminste, met het openbaar vervoer reizen is vele malen leuker en spannender vanuit de beleving van een kind. Ik vind uren in de auto zitten ook niet heel erg leuk, maar vermaak me wel door om me heen te kijken, op de kaart te kijken waar we zijn, opmerkingen te maken over mensen in andere auto's, opmerkingen maken over de enorme hoeveelheid Nederlanders-Zwitsers- Duitsers - andere buitelandse dan wel buitenaardse wezens die we tegenkomen. Dus doet Zoon dat ook. Die kijkt ook om zich heen en verbaast zich over het veranderende landschap, vreemde verkeersborden, buitenlandse treinen. Ook kijkt hij mee op de navigatie om te kijken waar we zijn, hoeveel kilometer we al reden en hoe ver het nog is.

Daarnaast heeft hij een tas vol met boeken, tekenmogelijkheid en wat knuffels en is hij verantwoordelijk voor de muziek, dus als er een CD is afgelopen roepen wij onze wensen door (Vrolijk! Vakantieachtig! Nu iets anders! Geen jazz! Wel jazz!) en hij zoekt daar dan een CD bij. Of wij zetten en CD op en dan moet hij raden wat het is. Ook stoppen we regelmatig en omdat we een voetbal bij ons hebben, kan er even worden gerend en gevoetbald. Toen hij kleiner was, zat of ik of Schatje naast hem op de achterbank, spelletjes doen, liedjes zingen, aanwijzen wat we zagen, rode auto's tellen. Maar toen ook al keek hij uren naar buiten, naar de voorbij glijdende wereld.

Hij zal reizen nooit leuk vinden, maar hij weet dat het er bij hoort als je er voor kiest naar een buitenland te rijden. Hij is niet anders gewend dan dat we het op deze manier doen. En dit is waarschijnlijk de meest suffe en ouderwetse manier die er is. Mijn ouders deden het ook zo.

Het staat volledig haaks op de ouders van school die zuchtend vertellen dat ze de auto hebben moet ombouwen om tv-tjes te installeren en wat een geld dat kost. Ook dit is gewoon een kwestie van keuzes maken waar jij je geld aan uitgeeft. Ik word soms heel vreemd aangekeken als ik vertel hoe wij dat doen. Het tegenargument dat ik krijg, is dat kinderen onvoorstelbaar kunnen gaan klieren als je ze niet continue afleidt. Tja, t is ook maar net wat voor kind je hebt en wat jij je kind hebt aangeleerd, denk ik dan (uitzonderingen daar gelaten, dus nu niet allemaal mailen dat ik me niet kan inleven hoe het is om een kind met ADHD te hebben).

Dus dé consumindertip voor vakantiegangers die twijfelen over wat er allemaal gekocht, dan wel geïnstalleerd moet worden in de auto voor vertrek:
leer je kind dat op vakantie gaan niet één langgerekt hoogtepunt is, waarbij hij of zij 24 uur per dag vermaakt wordt door dingen met een aan- en uitknop. Het is gewoon een verplaatsing van A naar B en weer terug, waarbij je het op de plek zelf heel leuk kan hebben en onderweg doe je gewoon alsof. Soms zijn er momenten die minder leuk zijn. Die zit je even uit of je maakt er een feestje van. Leer je kind dat de ervaring van een moment iets is wat het zelf in de hand heeft. En begin daar zo vroeg mogelijk mee. Want monsters worden niet geboren, die groeien als daar de gelegenheid voor is.

Hoe gedragen jouw kinderen zich onderweg?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...