donderdag 28 juni 2012

Waarom was ik zo weinig alert?

Jaren geleden deed ik theorie-examen voor het rijbewijs. Met vele anderen zat ik in een klaslokaal en voor aan stond een meneer die ons de gang van zaken uit de doeken deed. We zouden verkeerssituaties te zien krijgen met vragen en die moesten we beantwoorden. Na het afleggen van het examen werden de resultaten onmiddellijk uitgerekend. Als je je naam hoorde roepen, moest je opstaan en weggaan. Naam roepen betekende: gezakt. De achterblijvers (zittenblijvers) kregen meteen het theoriecertificaat uitgereikt.

Nu had ik al veel rijlessen achter de rug en dreef ik mijn rijleraar regelmatig tot waanzin. In plaats van zijn kennis voor waar aan te nemen, stelde ik elke verkeersregel ter discussie. Ik ging de logica van een regel uitzoeken en kwam dan tot de conclusie dat er niets van klopte. De lieve man riep regelmatig uit dat ik te veel nadacht en gewoon de verkeerstheorie moest slikken als zoete koek. Het zal jullie niet verbazen dat ik een intensieve band opbouwde met mijn rijleraar, die jaren duurde.

Ik was niet zenuwachtig voor het theorie-examen, ik had het globaal doorgelezen en ik beschik over best een goed stel hersens. Sterker nog, ik was nog nooit gezakt voor een examen waarvoor ik had geleerd. Dus toen na het beantwoorden van de vragen mijn naam door de ruimte werd geroepen, dacht ik 'foutje. Kan niet anders! Niet voor mij bedoeld'. En ik las gewoon verder in de door mij meegenomen krant.Groot was mijn schaamte toen er een boze meneer voor mij kwam staan die vroeg waarom ik niet reageerde op mijn naam. Ik was gezakt en wou ik mezelf wel even meteen uit de zaal verwijderen!!

Niets menselijks is mij vreemd, zo blijkt maar weer. En niets leerde ik van mijn arrogantie. De kranten stonden vol van verhalen over woekerpolissen de afgelopen jaren maar het ging niet om ons, dacht ik. Mensen die daarin trapten waren eitjes. Ook hadden wij op het moment dat alles losbarstte geen krant, want we waren door het verlies in inkomen op van alles aan het bezuinigen. En ik was bovendien net ziek geworden en al onze aandacht ging naar de behandelingen, het veranderde perspectief van ons leven. Bovendien deed mijn linkerteennagel zeer en stootte ik mijn knie.

Dat laatste is natuurlijk onzin. Maar ik kan wel voor mezelf verklaringen zoeken waarom wij zo laat wakker werden, een deel van de verklaring ligt gewoon in arrogantie en 'niet willen weten'. In het gevoel: dit gaat niet over mij want ik ben niet echt dom dus dit kan niet over mij gaan.

De ervaringen op persoonlijk gebied van de afgelopen jaren maken dat ik stukken milder in het leven sta. Ziek zijn heeft mij een les geleerd. Ik heb gezien hoe makkelijk je in de problemen komt en hoe eenvoudig het is om door twee keer met je ogen te knipperen ineens in een heel andere uitgangspositie te komen staan. Is dat erg? Nee absoluut niet. En al doende leer ik steeds meer bij en word ik steeds meer wakker omdat ik besef dat het niet gaat om de valpartijen, maar om het weer opstaan er na. Zelfs als dat betekent dat ik helemaal achteraan sluit in de rij en roep dat ik een woekerpolis heb.

Herkenbaar? Of ben ik de enige die door arrogantie zo laat wakker werd?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...