zaterdag 16 juni 2012

Gastblog van de auteur van Hypotheekvrij!


Afgelopen week plaatste ik een stukje over het aflossen van de hypotheek. Dit naar aanleiding van het zojuist verschenen boek Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann. Omdat aflossen en consuminderen elkaar absoluut niet bijten, kwam het idee voor een gastblog als vanzelf naar bovendrijven. Het woord is aan Chef Aflossen Gerhard Hormann:

Mannen willen altijd méér…

Toen ik gisteren een exemplaar van Hypotheekvrij! aan mijn hoofdredacteur overhandigde (die binnenkort écht van zijn nieuwe leven gaat genieten en dus al bij stap 10 is van mijn stappenplan), was zijn eerste vraag wanneer mijn vólgende boek uitkwam. Voor mijn gevoel was deze nog maar net naar de drukker en dat is ook niet alleen maar een gevoel: tussen de deadline en het moment waarop het boek daadwerkelijk in de winkel lag zat zo’n korte tijd dat ik zelfs nog dingen heb kunnen meenemen die afgelopen mei (!) zijn gebeurd.

Maar goed: hij zag dus alweer net zo’n boek voor zich met net zo’n frisse gele omslag. Ook mijn uitgever had al een paar suggesties gedaan (o.a. hoe je in 10 stappen miljonair kunt worden, alsof ik daar enig benul van heb), maar ik dacht heel eventjes dat mijn verhaal nu wel klaar was. Weliswaar hebben we tot op heden slechts de helft van de hypotheek afgelost, maar dat wil niet zeggen dat ik in Hypotheekvrij! ook maar het halve verhaal heb verteld.

Tenminste, dat dacht ik tot ik op dit weblog stuitte dat minstens net zo aanstekelijk en inspirerend is als mijn eigen verhaal. Het idee om bij een storting van 5000 euro een foto van je voordeur te maken om te laten zien dat dát nu alvast jouw eigendom is, had niet misstaan in mijn boek. Niet alleen maak je zo tastbaar wat je aan het doen bent, het motiveert ook om verder te gaan. Want de volgende keer is ook het keukenraam van jou. Of de openslaande deuren naar de tuin.

De grootste eye-opener kwam echter toen ik de talloze reacties op een van haar laatste stukken las. Want ik mag dan 240 pagina’s hebben geschreven over zuinig leven, hypotheken en aflossen, ik had er geen tel bij stilgestaan dat vrouwen vaak veel eerder warmlopen voor dat idee. Wat ik wel weet is dat het mij geen enkele moeite kostte om mijn vrouw ervan te overtuigen (zelfs al werd de door haar zo gewenste aanbouw aan de keuken daardoor een paar jaar uitgesteld). Het eerste wat ze zei toen ik het in 2008 voorstelde, was dat we wat haar betreft al veel eerder hadden mogen beginnen met aflossen.

Toen ik deze kwestie gisteren op mijn werk aankaartte - omdat ik zelf even geen passende verklaring paraat had -  kreeg ik meteen een sociobiologische verhandeling. Het bleek namelijk niks minder dan een oerinstinct. Zodra vrouwen zwanger zijn of moeder worden, krijgen ze iets behoedzaams en beschermends en willen ze geen rare risico’s lopen om hun nageslacht niet in gevaar te brengen. Mannen willen dat ook niet, maar als ze vervolgens gaan jagen, rennen ze liever met gevaar voor eigen leven achter een mammoet aan dan dat ze een konijn in een strik proberen te vangen (wat in principe al genoeg zou zijn om zijn prehistorische gezin te voeden).

Het is dus een soort primitief instinct en kan ook best averechts werken. Want wie achter een mammoet aanjaagt, komt misschien met lege handen thuis. Of moet op de terugweg snel nog even langs de slager om daar een konijn te kopen. En als mannen een paar keer mammoet hebben gegeten, dan willen ze eigenlijk ook wel weten hoe een sabeltandtijger smaakt. Niet omdat ze snel verveeld zijn of hebberig, maar gewoon omdat ze voortdurend op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen.

Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met dit soort conclusies, want de meeste mensen wonen tegenwoordig in huizen en niet meer in holen. Maar de verklaring intrigeerde me dusdanig dat ik er in ieder geval nog eens dieper over ga nadenken. En als je dan links en rechts nog eens wat gesprekken voert met mensen over dit opvallende verschil tussen man en vrouw, dan heb je zomaar ineens weer een hoofdstuk uit een boek dat in het verlengde ligt van Hypotheekvrij! en dat mensen wéér een paar stapjes verder helpt.

In de tussentijd (want eerder dan de zomer van 2013 heb ik dat nieuwe boek écht niet af) heb ik nog een handige tip voor al die vrouwen die hun man mee willen krijgen op het Grote Avontuur dat “aflossen” heet. Als ze écht willen dat hij omgaat en mee gaat doen, kan het geen kwaad om hem erop te attenderen dat dit boek nou eens niet is geschreven door Erica Verdegaal of Annemarie van Gaal, maar door een man. Sterker nog: hij héét zelfs zo…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...