zondag 10 juni 2012

De huizenmarkt

Toen we ons huis kochten was dat vlak voordat de beroemde zeepbel uit elkaar spatte. Wij woonden naar volle tevredenheid in een oud huis (van rond 1900). Het was boven wel wat krap (lage plafonds boven) maar de buurt was geweldig, op loopafstand van het IJsselmeer én de historische binnenstad van ons IJsselmeerplaatsje.  Een ander groter huis was een vage droom. Want de bereidheid om weg te gaan uit deze buurt was klein. En onze buurt werd juist gekenmerkt door de kleine arbeiderswoningen. Met uitzondering van één rijtje huizen bij ons om de hoek. Die hadden dezelfde uitstraling maar waren een forse maat groter, ons huis maar dan XL..

Jullie voelen het al aankomen: op een dag reed ik op de fiets door de straat bij ons om de hoek en zag bij juist dat rijtje huizen een verkoopbord in de tuin staan. Ik draaide me om, rende naar binnen, greep de laptop en werd hysterisch. Een andere omschrijving is er niet. Ik moest en zou dat huis hebben. Het had (en heeft) zó veel voordelen: een voortuin én een achtertuin, een extra verdieping er bovenop en dus een extra kamer en het belangrijkste: een hele grote tuin (in vergelijking met wat wij gewend waren) grenzend aan een sloot met uitzicht op een prachtig park.

Schatje was iets minder snel hysterisch.Vond het wel leuk maar bleef redelijk kalm. Ik regelde een bezichtiging en drong zo aan dat we meteen de volgende dag konden kijken. Dat was op een woensdag. De andere kijkers (die zich in grote getale hadden gemeld) zouden vanaf donderdag komen kijken. Woensdagochtend liepen wij onze deur uit, sloegen de hoek om en liepen 50 meter verderop door een andere deur naar binnen. Het huis was nog mooier dan ik had gedacht. En dat terwijl er toch echt schijtlelijke kleuraccenten waren aangebracht, de keuken niet onze smaak was (en waar we nu nog steeds tegenaan kijken). Maar dit huis omarmde mij als een warme jas en eigenlijk duurde die bezichtiging veel te kort. Voor ik het wist stonden we weer buiten.

Afijn, 24 uur later was het van ons. De verkopers waren wat beduusd onder het tempo en wij eigenlijk ook. Maar het was van ons! Heel veel later drong het pas tot ons door dat het helemaal niet van ons is en dat we een veel te duur huis hebben in verhouding met onze inkomsten. Want ik werd meteen na de verhuizing ziek, raakte mijn baan kwijt, afijn dat verhaal...maar daar heb ik het nu niet over.

Ons oude huis werd in september 2007 te koop gezet. In onze buurt gingen de huizen altijd als warme broodje over de toonbank. Leuke oude buurt, prachtig gelegen en huizen met prijzen voor starters. Als een huis 2 weken te koop stond, dan kreeg je al het gevoel dat er iets mee was. Ons huis werd na 6 weken verkocht. Het is het laatste huis in deze buurt geweest dat in zo'n korte tijd werd verkocht, ook al vonden wij dat al 4 weken te lang. In dat najaar werd het ineens gebruikelijk dat een huis een half jaar zo niet langer te koop stond. En weer later zagen we dat huizen 2 jaar in de verkoop stonden en dan uiteindelijk maar uit de verkoop werden gehaald.

Achteraf besef ik me hoeveel geluk wij hebben gehad. De kans was zeer aanwezig dat wij door een impulsaankoop heel lang met 2 hypotheken hadden moeten zitten. Dat is niet gebeurd. Wel zijn wij achtervolgd door andere pech, namelijk het enorme verlies aan inkomen. Ons huis is gekocht op twee inkomens. We kunnen het wel betalen maar het is passen en meten. Ook omdat we uit een situatie komen waarin altijd alles kon, de koek was nooit op. En als de koek wel op was, nou dan zagen we dan wel weer. Dat was dus hard vallen, maar ook heel leerzaam.

In andere economische tijden zouden we misschien wel overwegen om ooit ons huis te verkopen. Dat zou nooit een eerste keus zijn maar als ik zou moeten kiezen tussen kleiner wonen en ruimte hebben om wat leuke dingen te doen  of wonen in ons huidige huis maar nooit iets kunnen doen, dan wist ik het wel.

Niet alleen mijn wereld is veranderd door een andere gezondheid, ook dé wereld is veranderd door een andere gezondheid. En beide veranderingen hebben enorme gevolgen voor ons uitgavenpatroon. Het feit dat wij jaar in jaar uit zien dat de WOZ waarde is gedaald, is bepaald niet vrolijk makend. De ontsnappingsroute van ons huis kunnen verkopen en daar zekerste-weten-een-mooi-centje-voor-krijgen, is niet meer mogelijk. Dat is dan ook de reden dat wij zijn begonnen met onze aflossingsvrije hypotheek af te lossen. Ik hoop zo vrijheid te kopen. Om ooit wel te zeggen: kom we verkopen het huis of vrijheid zodat Schatje misschien wel minder kan gaan werken, ooit. Om zo zeker te weten dat we niet op een schuld afstevenen die wordt veroorzaakt door het verlies in waarde van het huis.

Niet dat ik weg wil. Nog elke dag geniet ik van het uitzicht, de vogels in de sloot, het zwanenkoppel met 6 kleintjes dat nu rondzwemt, de tuin die gedeeltelijk moestuin is. Ik zal proberen hier te blijven zolang dat lukt. Dit huis is mijn thuis zoals nooit een ander huis een thuis is geweest. Niet iedereen denkt daar zo over. Onze buren van 3 huizen verderop hebben gisteren hun huis te koop gezet. Nog geen flauw idee waarom. Ze zijn altijd aan het verbouwen en het uitbreiden. Ze hebben 2 kleine kinderen. Misschien is het huis naar hun maatstaven te klein? Ik ga het zeker vragen.

Stiekem vind ik het wel spannend. De vraagprijs valt me niet tegen (die heb ik natuurlijk meteen even opgezocht). Ik ga dat verkoopproces eens fijn volgen, zo op een afstandje want het is een goede indicatie van hoe ons huis (want hetzelfde) in de markt ligt. Ik ben dol op mijn huis. Maar ik geloof dat ik er nog doller op word als blijkt dat het huis huis van de buren snel wordt verkocht voor een prijs die niet al te ver beneden de aankoopprijs van onze woning ligt.

Is mijn verhaal herkenbaar voor jullie? Ook wel eens in een impuls een huis gekocht?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...