woensdag 23 mei 2012

Ik weet het niet meer!

Ik kan het woord crisis niet meer horen, of hypotheekrenteaftrek, ESM, euro, Griekenland. Elke ochtend als ik mijn yoghurt met havermout, kokos en speltflakes naar binnen lepel, word ik geconfronteerd met berichten waar ik best somber van word. En die op zijn zachtst gezegd vaak niet kloppen met wat ik tot nu toe om mij heen zie. Het is crisis, maar de terrassen in mijn IJsselmeerstadje zaten bomvol dit weekend. Het is crisis, maar ik zie op straat mensen lopen met armen vol met tassen met kleding? 'Broodnodige' spullen?

Ik weet niet meer wie of wat ik moet geloven. Ik lees de krant en reken uit wat de impact van de geplande bezuinigingen voor ons is. En ontkom niet aan het idee dat het aan de mens is om te denken dat de wereld vergaat. Door de eeuwen heen zijn er tijden geweest dat mensen dachten dat 'het zo niet langer kon'. Nu is het spook waar we tegen vechten Europa geworden, of de aftrek of de 40-urige werkweek. Maar elke zienswijze is het gevolg van een stellingname. Je bent voor Europa en dus accepteer je dat de ESM een miljarden verslindend beestje is dat op gezette tijden een maaltijd vereist. Of je bent tegen Europa en de graaicultuur.

Het is allemaal zo zwart-wit en ik weet niet meer wat nog klopt met mijn wereldbeeld en wat niet. De krant maakt dat er zeker niet beter op. Lees ik de ene week in een artikel van Meneer A dat we zeker onze aflossingsvrije hypotheek moeten gaan aflossen, de volgende week vertelt Meneer B dat je veel beter kunt sparen, want daarmee behoud je meer vrijheid. En vertelt Meneer C ten slotte, zoals afgelopen weekend, dat als huizenbezitters moeten aflossen, huurders dan zeker ook moeten gaan sparen. Want ook een huurder heeft een torenhoge huizenschuld. Boven het hoofd van de huurder hangt immers het bedrag dat hij de rest van zijn leven aan huur zal moeten betalen. En ook dat is een schuld te noemen. Zo bezien is een hypotheekschuld niet eens zo erg niet.

Iedereen roept maar wat. Maar ook veel mensen met weinig verstand van zaken, helaas. Zo stond er vorige week een artikel in de krant van een mevrouw (niet afkomstig uit de zorg of medische wereld) die wel eens even ging uitleggen wat er allemaal uit het basispakket van de zorgverzekering kan. Weg met de antidepressiva, want die werken toch niet. Huh! Ik houd ook niet van antidepressiva maar om nu te beweren dat niemand er wat aan heeft? Voor iemand die geen arts, psychiater, therapeut of 'ervaringsdeskundige' is, vind ik dat een boude bewering!

Zelf ben ik geen haar beter, want ik schrijf ook over de crisis. Maar wel in algemene zin. En ik hoop dat ik niemand iets opdring. Mijn missie is mensen te laten zien dat je minder nodig hebt dan je denkt en dat geld uitgeven bijna altijd het gevolg is van keuzes maken. Teveel geld uitgeven betekent vaak dat je keuzes niet op orde zijn. Maar ja, wat is te veel? Dat is niet aan mij om over te oordelen. Ik probeer mensen te laten zien dat consuminderen niet haaks staat op genieten. Bespaar op die zaken waar je minder om geeft, om die zaken te bekostigen die voor jou van (levens)belang zijn. Welke keuzes je maakt, dat waar jij voorrang aan geeft, dat is aan jou en niet aan mij.

Om mijn stukjes te schrijven, gebruik ik vaak de krant als inspiratiebron. Maar dat kost me steeds meer moeite. Ik zie de krant steeds meer als reclame-medium. Er wordt me geen artikel met een prijskaartje door de strot geramd, maar een mening. En met die hoeveelheid steeds wisselende meningen en zienswijzen heb ik het moeilijk. Want wat klopt en wat niet?

Soms zou ik wel eens stiekem terug willen naar een verzuilde samenleving. Afhankelijk van de zuil wist je waar je ging sporten, welke partij je stem kreeg en vaak zelfs wat voor beroep je ging uitvoeren. Het is zo complex allemaal. Nu hebben we ook zuilen: voor/tegen Europa, Griekenland uit de euro/in de euro, voor/tegen hypotheekrente-aftrek. Maar de huidige zuilen lijken allemaal als basis geld te hebben. En dat voelt niet goed.

Ben jij ook zo in de war?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...