woensdag 16 mei 2012

Botsende leefstijlen

Bedankt allemaal voor de vele reacties op mijn vraag van gisteren! Ook kreeg ik in mijn mailbox veel persoonlijke mailtjes met antwoord op mijn vraag wat voor jullie de aanleiding was om te consuminderen. Ik behandel alles vertrouwelijk en gebruik het vooral als inspiratie voor  mijn eigen blog.  Ik kom er nog zeker op terug! Wil je er nog wat over kwijt? Stuur me een mail. Overigens leuk om te weten dat dit onderwerp blijkbaar enorm aanspreekt, want ik had gisteren het hoogste bezoekersaantal ooit!

Nu over naar een ander onderwerp. Wat doe je als jouw leefstijl botst met die van anderen?

Regelmatig komen hier vriendjes van Zoon spelen en mee-eten. Beste Vriend eet hier één keer in de week tussen de middag mee. In het begin keek hij zijn ogen uit want veel van wat hier op tafel staat kende hij niet, omdat het zelfgemaakt is of omdat het een voor hem vreemd merk is (biologisch). Hij komt in aanraking met onze manier van leven en wij merken aan zijn reacties hoe het er bij hem thuis toegaat.

Omdat hij zo vaak bij ons is, stuur ik af en toe voorzichtig bij als er dingen gebeuren die niet 'kloppen' met hoe wij dingen doen. Ander huis, andere regels. Zo leert hij dat je hier in huis hoort mee te helpen met de tafel dekken en afruimen en dat je je eigen bed opmaakt in de ochtend. Ook steek ik er inmiddels een stokje voor als hij het beleg zo dik op zijn brood smeert dat ik er vooraf serieus rekening mee moet houden als hij komt, want een pot pindakaas is zo voor 3/4 leeg.

Ik vind dat wel moeilijk. Je wil graag dat iemand zich welkom voelt, aan de andere kant vind ik het niet prettig als hij zo'n grote berg hagelslag op zijn brood gooit dat er naderhand voldoende ligt om nog een boterham mee te smeren. En dat wordt dan met de vingers naar binnen gewerkt. Naar Zoon toe vind ik het niet fair dat Vriendje dat wel mag en Zoon niet. Dus heb ik er wat van gezegd. Dat we ons brood normaal beleggen en dat als we uitschieten met doseren, we er een dubbele boterham van maken, die we desnoods met iemand delen als je niet 2 boterhammen met hetzelfde beleg wil eten.

Soms heb ik het gevoel dat we op verschillende planeten leven. Dan hoor ik Zoon vertellen over zijn werkstuk over het Tropisch Regenwoud en dan hoor je Vriendje zeggen: waar maak je je druk om. En dan vraag ik aan hem of hij ook nog iets voor de jarige juf heeft gekocht en dan is het antwoord: nee, want dat moest ik zelf betalen en dat wil ik niet.

Ik denk dat elk kind in aanleg bepaalde eigenschappen wel heeft en sommige niet. En dat het aan de ouders is om te zien wat er gestimuleerd moet worden en wat niet. Ik probeer mijn kind mee te geven dat delen, zorgzaamheid, zuinig zijn op spullen en de wereld zaken zijn die niet haaks staan op voldoende hebben en kunnen genieten. En als ik dan geconfronteerd wordt met andere kinderen en de onverschilligheid waarmee ze soms in het leven staan, dan moet ik me inhouden om niet met een enorme zendingsdrang het kind in kwestie te bekeren.

En soms lukt dat inhouden me niet. Ik vind niet dat iedereen groen,m zuinig of sober moet leven, dus dring ik niets op (correctie: ik vind het wel maar weet uit ervaring dat opdringen niet helpt). Wel vind ik dat iedereen waarachtig moet leven. Moet proberen niet te liegen, te bedriegen of anderen te kwetsen. Mij kwam een verhaal ter ore over wat er was gebeurd op school waarvan het stoom mij uit de oren kwam (liegen en kwetsend gedrag). En waarvan ik wist dat de ouders het niet te horen zouden krijgen. Dus had ik een dilemma. Wat moest ik doen. Een kind bij zijn ouders verklikken over iets waar ik niet zelf bij aanwezig ben geweest? Ik zou het willen weten als Zoon iets deed wat echt niet door de beugel kan. Aan de andere kant voelt Beste Vriend zich hier thuis en veilig en maakt een moeilijke periode door, want zijn ouders liggen in scheiding.

Ik loste het anders op en sprak hem zelf aan op zijn gedrag. Vroeg of het klopte wat ik had gehoord, waarom hij het had gedaan, wat hij er achteraf zelf van vond en hoe hij het volgende keer anders zou doen. Ik maakte er wat grapjes bij omdat ik niet wil dat het kind doodsbang voor mij wordt, maar heb ook uitgelegd dat liegen over zaken net is als een steen in een vijver gooien, de rimpelingen gaan veel verder dan jij in eerste instantie denkt. En je hebt niet altijd onder controle wat er vervolgens gebeurt.

Hier mee was de kous af. Er werd weer een boterham met pindakaas gesmeerd en het gesprek kwam op luchtiger dingen. Toch hield het me best bezig. De onverschilligheid waarmee sommige kinderen in het leven staan raakt me. Want het is aangeleerd gedrag.

Wat zou jij hebben gedaan? Stuur jij wel eens andermans kind bij?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...