woensdag 25 april 2012

De trend van duurzaam

En dan ineens in de krant die vol staat met artikelen over het mislukte Catshuis overleg, een paginagroot artikel over de golf van duurzaamheid in de supermarkten. Verschillende kenners van de voedselindustrie mogen uitleggen waarom het toch zo is dat we tegenwoordig steeds meer biologische producten aantreffen. Is het hip? Komt het door acties zoals Wakker Dier regelmatig voert? Is het een vorm van greenwashing waarbij producenten zich beseffen dat het op termijn voordeliger is als je een groen imago hebt?

Of het nu om duurzaam, fair trade of biologisch eten gaat (het is niet allemaal hetzelfde), ik denk dat internet een grote rol speelt. Dat én de neiging van veel mensen om snel even iets op te zoeken. Dat is natuurlijk niet altijd zo. Mensen die al jaren zonder gewetensbezwaren plofkip kopen en eten, zullen dat blijven doen zolang de plofkip wordt aangeboden. Maar mensen die wél gevoelig zijn voor de argumenten om diervriendelijk en milieuvriendelijk voedsel te kopen, kunnen nu overal informatie krijgen.

Toen ik op mezelf ging wonen als 18 jarige in Amsterdam, was het een hele opgave om vegetarisch en groen te eten. Ik was afhankelijk van wat ik in winkels aantrof en wat ik niet zag, dat bestond ook niet want ik wist er niet van. Nu is niet alleen het aanbod groter, maar vooral ook de informatie over het aanbod. Je kunt altijd en overal zoeken waar er biologische aanbiedingen zijn. Je kunt via internet biologisch boodschappen doen en thuis laten bezorgen. Door slim in te kopen en je vooral te richten op basisproducten (cut the crap) hoef je niet veel duurder uit te zijn dan met de reguliere A-merken. Je kunt bovendien binnen 5 minuten en zonder een echt grote inspanning te doen informatie onder ogen krijgen over groen eten, hoe plofkippen worden behandeld, gruwelijke beelden van varkenstransport zien en horror verhalen lezen over producten die transvetten bevatten. Die informatie verspreidt zich als een olievlek en blijft hangen. Ook als je er voor kiest niet een film over dierenleed in de veesector te kijken, beklijft de boodschap want je weet wel van het bestaan af.

Die informatie komt niet alleen via internet maar ook via de producenten zelf. Stel je koopt altijd chocoladevlokken van De R.uijter, want die is het lekkerst volgens jou. En ineens staat er achter op het pak een wervend verhaaltje dat de vlokken zijn gemaakt van UTZ gecertificeerde cacao, zodat de boeren een betere prijs krijgen voor hun cacaobonen. Je leest dat verhaaltje en je ziet dat het product niet duurder is geworden. Je koopt het omdat je het altijd al kocht. En je wordt ontvankelijk. Misschien ga je iets actiever om je heen kijken naar andere duurzame producten.
 
Grof gezegd zijn er 3 typen kopers: mensen met oogkleppen op die niets willen weten, mensen die van nature open staan voor duurzame producten en dat actief naleven én mensen die er een beetje om heen draaien maar in potentie open staan voor een ommezwaai mits juist geprijsd. En die mensen komen nu steeds meer in aanraking met de zich steeds meer verspreidende informatievlek op internet, in de media, in de supermarkten zelf. En juist die mensen worden nu op hun wenken bediend. Veel supermarkten hebben tegenwoordig een groen eigen huismerk.Want wat via internet wordt gekocht, wordt niet in de supermarkt gekocht. Als ik baas van een supermarktketen zou zijn zou ik ook mijn assortiment uitbreiden om de mensen weer terug mijn winkel in te krijgen. Dus dat is wat er nu gebeurt. Volgens mij dan. Maar hee, wie ben ik?


Wil je ook (meer) biologisch gaan eten? Check hier de biologische aanbiedingen.

Wat denk jij dat de reden is dat duurzaam nu zo oprukt?

PS op Wel en Wee nu: Mail aan mijn behandelaar  (over de stigmatisering van ME-patiënten)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...