woensdag 7 maart 2012

Tegen grenzen aan lopen

Momenteel loop ik erg tegen allerlei grenzen aan die maken dat ik nog niet 5 %  kan van wat ik wil doen. Ik zou zo veel kunnen bedenken om niet alleen geld uit te sparen maar ook om goedkoper en puurder te eten. Lees ik bij Valhalla dat ze zelf mosterd maakt, dan denk ik meteen: ik ook! Maar de waarheid is dat ik op dit moment opsta, op een goede dag douche en verder vooral op de bank lig. Ik consuminder wel maar vooral in energie. Het kost me daarom nu grote moeite om inspirerende stukjes te schrijven want aan veel consuminderpogingen gaat een actie vooraf en dat lukt juist nu niet. Ik kan wel schrijven over goedkoop boodschappen doen, de realiteit is dat ik in geen weken een winkel aan de binnenkant heb gezien. Schatje doet de wekelijkse boodschappen en de bio-boodschappen bestel ik via internet en daarbij is de prijs niet leidend maar het complete aanbod van de leverancier.

Natuurlijk bestaat consuminderen niet alleen uit doen maar ook vooral uit niet doen: niet kopen, niet de verwarming aanzetten, dat soort zaken. Maar zoals ik al eerder schreef: dat is inmiddels aangeleerd gedrag en natuurlijk moeten we alert blijven maar voor nu valt er geen eer meer te behalen. Als je elke dag moet nadenken over wel of niet kunnen douchen dan is een discussie over eventueel zonnepanelen laten installeren echt een brug te ver. Ik ben al blij als hier de badkamer wordt gesopt op zijn tijd door iemand en ik ben die persoon in ieder geval niet. Sterker nog ik vraag me de laatste tijd vaker af of we niet een werkster moet huren, zodat het huis wordt gesopt en Schatje wat meer ontlast wordt.

Steeds meer word ik met de neus op de feiten gedrukt dat het wel heel wrang is: een goede gezondheid maakt dat je energie over hebt om te consuminderen, om een rondje langs verschillende winkels te maken om aanbiedingen te scoren, om zelf op de naaimachine poetsdoekjes te naaien van je oude handdoeken en om je eigen wasmiddel te maken. De verslechterende gezondheid maakt dit soort acties vrijwel niet vol te houden en leidt bovendien tot extra uitgaven op medisch gebied. Dus juist als we het geld dat we kunnen uitsparen hard nodig hebben, zijn we minder in de positie om de nodige acties te doen.

In de situatie waar ik nu in zit, vraag ik me regelmatig af of ik niet de prioriteiten volledig verkeerd leg. De minimale energie die ik heb in een brood bakken stoppen of in een gezond tussendoortje voor Zoon? Heel leuk allemaal maar de realiteit is dat ik momenteel soms een week niet buiten kom. Te moe om de ene voet voor de andere te zetten. Ik heb heel lang de prioriteit gelegd bij dat wat ik leuk vind om te doen en dat wat me op de één of andere manier een goed gevoel oplevert. De grootste passies zijn voor mij schrijven en koken. Daarnaast probeerde ik de energie die er was te stoppen in bezuinigingen door zo veel mogelijk zelf te maken, dat betekende ook: koken. Maar ik ga fysiek steeds meer achteruit en dat is een bron van grote zorg. Bijna niet buiten komen zorgt er ook voor dat de spieren steeds slapper worden.

Na lang en diep nadenken heb ik besloten mijn prioriteiten anders te leggen. Eerst het lichaam en dan de rest. Eerst voelen of ik een stukje kan lopen en als er daarna nog energie overblijft douchen en daarna eventueel koken. Dat stukje lopen is van levensbelang namelijk. Bij ME is inspanning wel mogelijk alleen bij te veel inspanning verergeren de klachten. Wat te veel inspanning is wisselt van dag tot dag. De kunst is dus om voordat ik merk dat het teveel word, te stoppen. Maar omdat de grens dus voortdurend wisselt, kost dit mij grote moeite. Hierdoor ben ik geneigd om steeds minder te bewegen, want ik word er immers steeds voor 'gestraft' maar daardoor gaat juist het inspanningsvermogen nog meer achteruit. Met mijn behandelaar heb ik afgesproken dat ik op goede dagen een blokje om het huizenblok loop. Dat is 4 minuten. Maar die goede dagen zijn er niet want wat ik aan energie had, stopte ik in het avondeten.

De oplossing ligt bij Oma en Schatje. Schatje gaat vaker in het weekend koken en Oma door de weeks. Ik geef haar gewoon de groentetas met wat tips en dan moet ik het loslaten. Dat betekent niet dat ik nooit meer kook, maar wel veel minder.

De keuze was onder meer schrijven of koken. Dat is kiezen tussen de 2 mooiste dingen die ik ken. Ik kies nu voor blijven schrijven want ik denk dat ik ontplof als ik dat niet kan doen. En gezond eten kan ik ook als een ander dat voor me klaarmaakt. Maar leuk is anders. Dat betekent ook dat ik een aantal andere handelingen niet meer ga doen, ik maakte 2 weken geleden nog 5 liter wasmiddel zelf maar een volgende keer gaan we het dus gewoon kopen.

Het is natuurlijk interessant om te zien of deze nieuwe strategie gevolgen heeft voor de uitgaven. Gaan we nu meer uitgeven? Ik hou jullie op de hoogte!

Ps vandaag op Wel en Wee: Die ander
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...