vrijdag 30 maart 2012

Rommelig

Deze week was rommelig. Veel ongeplande dingen. Dat heeft zijn weerslag op mijn lijf. Ik kan wel van te voren bedenken wat ik kan doen op een dag, maar ik kan niet voorzien wanneer er iemand opbelt of aanbelt. En nee zeggen is niet mijn sterkste kant. Dus doe ik altijd de deur open ook al zit ik er doorheen.

Gisteren werd er om 6 uur  aangeklopt, en ik kreeg een mandje vol douche- en badplezier in mijn handen gedrukt van een kennis. Zomaar. Omdat haar zoon 'altijd' hier is, kan mee-eten tussen de middag, hier speelt na schooltijd. Zij beschikt over iets waar ik niet over beschik: gezondheid. En dus werkt ze. Maar omdat ze ook onlangs totaal onverwacht is verhuisd naar een gemeente verderop, zijn er logistieke problemen. Dus is haar zoon nog vaker hier. Omdat ik over iets beschik dat zij weer niet heeft: tijd. Ik heb alle tijd van de wereld. Weliswaar geen energie maar dat maakt jongens van 10 niet uit. Die zeggen 'hallo, ik ga nu eerst even poepen, mag ik nog een appel, hoe laat moet ik thuis zijn, doei'.

Hoewel ik blij ben met het mandje, ga ik wel de komende tijd besparen. Bezuinigen op mijn eigen energie, op die energie ik zomaar weggeef. Ik wil af van de mentaliteit dat niemand last mag hebben van mijn ziek-zijn. Niemand mag er last van hebben maar ik ook niet. Daar wees mijn behandelaar mij gisteren fijntjes op. 'Waarom mag je niet laten merken dat je er doorheen zit als iemand onaangekondigd op je stoep staat'. Dat is een goede vraag.

Op onze deur zitten stickers: de nee/nee sticker tegen reclametroep en huis aan huisbladen en sinds kort ook een sticker waarop staat: goede doelen geen bezwaar, maar geen verkoop aan de deur of gelovigen die zieltjes willen redden. Ik denk dat ik er een sticker bij plak: wegens chronisch energietekort gaat de deur niet altijd open, en als de deur wel opengaat: je ziet het niet maar het is er wel, stap daarom na 10 minuten op.

Ik ben er nog lang niet. En meer kiezen voor mezelf, levert ook weer andere onhandige problemen op. Vrijwel niet meer koken hier thuis, betekent ook dat ik geen zicht meer op voorraden heb met als gevolg dat Schatje meerdere malen terug moest naar de winkel omdat we mis grepen. En dat kost ook energie én extra geld want en passant roep ik dan ook door de telefoon: 'en neem dan meteen nog even dit of dat mee!'

En toch wil ik minder gaan plannen, moet ik nog meer gaan loslaten. Ik moet af van die gedachtestroom in mijn hoofd: ik ben dan wel ziek maar er moet biologisch gegeten worden, ik ben dan wel ziek maar we moeten wel uitkomen met een vast budget per week, ik ben dan wel ziek maar doe geen concessies aan de kwaliteit van wat ik in mijn mond stop.

Hoe moeilijk kun je het jezelf maken? Schatje constateerde gisteren dat het bijna Pasen is en dat een zeker iemand hier in huis straks vast en zeker paaseieren verwacht. En ik hoorde mezelf tegen Schatje zeggen dat ik alleen slaafvrije paaseieren wil en die zijn (volgens mij) niet in de supermarkt verkrijgbaar. Het valt me nog mee dat hij me niet aanvloog. Er zijn grenzen aan wij wat wij kunnen doen in onze situatie. We hoeven niet altijd de correctste groenste duurzaamste keuze te maken als blijkt dat dit soms ten koste gaat van de rek in onze portemonnee, relatie of energieniveau.

Ik heet Spaarcentje maar eigenlijk zou de naam moeten zijn: Zeurmiep of Troela die niet los kan laten of Muts die haar gezonde verstand niet voldoende gebruikt. Ik kan het zó goed bedenken op financieel gebied maar de rest? Ik doe maar wat en vaak ten nadele van mijn eigen energie.

P.S. Vandaag op Wel en Wee: Elke keer...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...