dinsdag 14 februari 2012

Vicieuze cirkel

Een grote kop in De Volkskrant van vandaag:
Mensen met ernstige gezondheidsklachten en overgewicht zeggen massaal hun afspraak bij de diëtist af. Diëtisten hebben 60 % minder spraken om te noteren in de agenda.

Dit heeft natuurlijk enorm veel gevolgen. Voor al die mensen met overgewicht, ondergewicht en met bepaalde behoeften omdat ze herstellende zijn van een ernstige aandoening of er nog aan leiden. Wat een onderschatting van wat een diëtist voor mensen kan betekenen! We hebben het echt niet over mensen die twijfelen of ze nu gaan afvallen met behulp van Sonja Bakker of Dr. Frank of dat ze zich gaan melden bij een diëtist. Het gaat over mensen die gerichte begeleiding nodig hebben om een eetpatroon samen te stellen zodat zij in staat zijn beter te worden of hun lijf van voldoende voedingsstoffen te voorzien, omdat ze extra behoeften hebben omdat ze bijvoorbeeld kanker hebben gehad. Of hulp nodig hebben bij wat ze wel en niet mogen eten, omdat ze diabetes hebben.

Mensen met 60 kilo overgewicht hebben meer nodig dan de eetmeter van het Voedingscentrum. Mensen mensen met allergieën, suikerziekte, kanker, ouderen die moeite met eten hebben....zoek het voortaan maar lekker zelf uit!

Daarnaast wordt ook meteen even een beroepsgroep de nek om gedraaid. Wie volgt? De ergotherapeuten? Oefentherapeuten?

Ik schaam me tegenwoordig enorm als ik de krant lees. Heb ook al een paar keer getwijfeld of ik het abonnement niet ga opzeggen. Ik schaam me over de kortzichtigheid van dit beleid. Natuurlijk weten 'ze' in Den Haag ook wel dat dit beleid uiteindelijk veel gezondheidsklachten doet verergeren. Mensen blijven nu massaal weg van de diëtist, ook al heeft hun huisarts een verwijzing geschreven en komen deze mensen aan het eind van de rit in een ziekenhuis terecht. Met veel hogere kosten tot gevolg.  Ik schaam me dat ik in een land woon met een meldpunt voor Oost-Europeanen. Waar mensen die hulpbehoevend zijn het zelf moeten gaan uitzoeken en vooral zelf betalen. Waar het onderwijs zo wordt uitgehold dat we weer terug gaan naar overvolle klassen. Waar empathie alleen wordt geuit als het niets kost.

Ik heb een buffer. Wij zijn in staat om te sparen. Voor nood, voor zorgkosten. Om kleding vooruit te kopen voor zoon. Om onverwachte tegenslagen op te vangen. Wij kunnen sparen ondanks dat ik niet meer kan werken en wij dus minder inkomen hebben. Niet iedereen kan rondkomen en sparen. Dan betekent een extra uitgave voor bijvoorbeeld begeleiding van een diëtist dat je meteen in het rood staat. En kom er dan nog maar eens uit. Want je moet ook naar de tandarts. En je eigen medicijnen betalen omdat de eigen bijdrage elk jaar wordt verhoogd. Kom er dan nog maar eens uit, uit de cirkel van problemen. Je hebt geen geld om opzij te zetten voor zorgkosten en door je slechte gezondheid ben je niet in staat om voldoende inkomen te genereren om geld opzij te zetten voor zorgkosten.

En ik denk dat het alleen maar erger wordt de komende jaren. Daarom zeker nu, in wat voor positie je ook verkeert: zet geld op zij. Begin met sparen. Al is het met kleingeld in het begin. Kijk vooruit. Ga er niet van uit dat jij nooit gebruik moet maken van een specialist. Het is toch verschrikkelijk als jij jezelf hulp moet ontzeggen omdat je het niet kunt betalen.

PS: meer van Spaarcentje lezen na deze opwekkende tirade? Vandaag op Wel en Wee: Liefde.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...