zaterdag 17 december 2011

lege koelkast

Zojuist gaf ik de katten te eten. Ik opende de koelkast om het eten te pakken voor de heren en toen viel het me weer op. De koelkast die zo leeg is, dat het overzichtelijk is. En dat terwijl alle weekboodschappen vandaag zijn gedaan en eerder de groentetas werd bezorgd. Voorheen was na het doen van de weekboodschappen het vullen van de koelkast een uitdaging. Het wou meestal net niet passen. En nu dan een zee van ruimte. Als ik iets met het consuminderen associeer is het dat wel, die legere koelkast. Want we kopen véél minder dan vroeger en weggooien, daar doen we niet meer aan. Evengoed grijpen we zelden mis. Want als er iets ontbreekt, dan vinden we wel iets anders om in de pan te gooien, net zo makkelijk.

vrijdag 16 december 2011

Dagen met scherpe randjes

Zo aan het einde van het jaar gebeurt er veel om mij heen en in mij. De school van Zoon stuurt voortdurend mail met opdrachten (haal spullen voor een kerststukje, teken in voor de lijst met kersthapjes, doe mee aan de cadeau-actie van de Voedselbank). In huis stroomt het ook: kerstboom halen, optuigen....kerstkaarten die via de brievenbus binnenstromen en een tegenactie vragen.

Continue word ik met de neus op de feiten gedrukt dat ik leef met hele kleine marges en dat er niets onverwachts kan gebeuren. Zit ik daar braaf met mijn puntentelling (voor wie nu pas inhaakt: ik leer met een ergotherapeut beter te doseren met behulp van een puntensysteem dat de activiteitenweger heet), denkend dat alles onder controle is. Al die onverwachte dingen moeten ook in de puntentelling worden meegenomen. Is het niet iets dat ik kan doen (ik ga niet naar de winkel om oase te kopen want die energie is er niet) dan wordt er toch actie verlangd want ik moet iets regelen zodat het wél gebeurt. Dat zorgt voor onrust in mijn hoofd en dat vreet energie.

Zo zat ik eergisteren in de middag op de 'strafbank' omdat ik teveel punten had opgemaakt en moest rusten tot er weer voldoende punten waren om in beweging te komen. Ik voelde me net een kleutertje. Tóch lekker gaan doen wat ik wou doen, heeft geen zin want de terugslag is er des te erger door, zo leerde ik weer van gisteren.

Zelfs goed nieuws is dan te veel. Ik kreeg een brief van het UWV dat de periode dat ik recht heb op een loongerelateerde uitkering, binnenkort eindigt. Omdat er van mij geen inspanning uit arbeid wordt verwacht gezien het feit dat ik voor 100 % ben afgekeurd, krijg ik een loonaanvullingsuitkering. Ook deze is gebaseerd op wat ik hiervoor verdiende. Mijn angst dat ik gekort zou gaan worden, bleek niet terecht. Gekort worden alleen mensen die deels zijn afgekeurd en nog wel een verdiencapaciteit hebben. Dus eigenlijk is dit heel goed nieuws. Ik krijg deze uitkering totdat ik wél weer in staat ben om te werken. Ik heb ook voorlopig niet de stress van een herkeuring. Het UWV schrijft letterlijk: 'als u weer in staat bent het werken op te pakken neemt u dan contact op met het UWV werk-bedrijf.'

Ons huis hoeft dus niet in een economisch slechte tijd te worden verkocht met veel verlies. Met mijn uitkering die dus op hetzelfde niveau blijft en het salaris van Schatje kunnen we goed rondkomen én sparen voor een buffer. 'Het verhaal ' loopt dus goed af. 'Het doemscenario' rolt zich anders uit. En toch moest ik heel hard huilen. Ook van blijdschap. Maar dat niet alleen. Moeilijk uit te leggen. De ontlading van alle angst, de geldzorgen, samen met het onvermogen om zelf iets aan de situatie te kunnen doen (zoals beter worden) voelt als een krassend krijtje op het schoolbord in mij.

Een situatie accepteren gaat in heel veel kleine stapjes. Leren accepteren dat ik ziek ben en niet kan meedraaien in de samenleving zoals ik zou willen, is een proces dat zich voortdurend herhaalt. Keer op keer voel ik verbazing over het leven dat ik leid. Heel vaak lukt het me desondanks toch veel vrijheid te voelen. Maar niet altijd....soms ben ik een boeddha en soms een leeuw in een te klein hok.

donderdag 15 december 2011

Inspiratieloze prutdag

Meer valt er niet over te zeggen over deze dag. Plat op de bank en meer is het niet vandaag. Een boek lezen is te veel moeite. TV kijken lukte ook niet. Nou dan maar een beetje fröbelen aan de opmaak van het blog. Kon nog net. Heb ik toch iets gedaan vandaag....

woensdag 14 december 2011

Doorgeven meterstanden

Toen ik gisteren de meterstanden noteerde, zoals elke maandag, viel het me op dat het precies een jaar geleden is dat ik hiermee ben begonnen. Dat betekent dat ik ook rond deze tijd een afrekening van het energieverbruik zou moeten krijgen. Vorig jaar om deze tijd stapten wij over van energieleverancier. Om meer grip te krijgen op ons verbruik, ben ik wekelijks de standen gaan noteren. Ook zocht ik uit welke apparaten energievreters zijn in ons huis en hebben we ons aangeleerd om de verwarming zo rond de 18/19 te zetten. En in de nacht staat de verwarming helemaal uit. Wij hebben hete luchtverwaming en zodra je deze aan zet, is je huis warm. Het nadeel is wel dat zodra je hem uit zet, de warmte ook weer snel is verdwenen. Maar in de nacht de verwarming op 15 graden houden (zoals ik altijd deed toen we CV hadden) hoeft niet meer.

Inderdaad kreeg ik vanmorgen een mailverzoek om de meterstanden door te geven. Gisteren had ik het al even uitgerekend omdat ik nieuwsgierig was. Het resultaat? Nou, om te gaan juichen! Eerst het minste:
Ons stroomverbruik bleef nagenoeg hetzelfde. Alle lampen vervangen voor spaar- en ledlampen en voortdurend letten op lampen uitdoen weegt blijkbaar niet op tegen het toegenomen verbruik door mijn daglichtlamp (6 maanden van het jaar een half uur per dag, noodzaak), het vele bakken dat ik doe (méér dan voorgaande jaren) en de decoder die in janauari ons huis in sloop (voor digitale TV).
Het geschatte stroomverbruik was 3037, het daadwerkelijke verbruik is 3071.

En nu de knaller:
het geschatte gasverbruik was 1805 (gebaseerd op het verbruik van het jaar daarvoor), het daadwerkelijke verbruik was 1138!!!! Horen jullie me juichen? Natuurlijk was de winter tot nu toe heel zacht, maar vorig jaar zijn we langer doorgegaan met stoken omdat de winter zo streng was. Dat betekent dat de verwarming lager zetten dan je gewend bent, echt uitmaakt. Stond de verwarming 2 jaar geleden nog op 20, vorig jaar op 19 en nu meestal op 18 en met resultaat. En sinds ik over ben gegaan op wollen vesten en truien heb ik het niet meer koud. Zoon heeft het nooit koud . Schatje wel, maar die heeft zich (al mopperend) ook aangeleerd om eerst een vest aan te trekken voordat hij overweegt de verwarming hoger te zetten.

Het komende jaar wil ik toch gaan kijken of ik het stroomverbruik wel naar beneden kan brengen. Hoe, daar ga ik nog even op broeden....

dinsdag 13 december 2011

Minimalisme en opruimen

De afgelopen tijd komen er veel blogs voorbij over minimalisme en opruimen. Minimalisme wordt hierin soms op één lijn gezet met helderheid in je hoofd. Daar is veel over te zeggen. Tijd voor een tegengeluid dacht ik zo. Opruimen ja. Minimalisme nee. Althans niet voor mij. Niet voor iedereen is dat het hoogst haalbare. Zet mij in een zeningerichte (lees: lege) kamer en ik voel me doodongelukkig. Het werkt prima voor even. Als ik op vakantie ben, vind ik het ook fijn als ik een huisje huur dat niet te vol staat. Want ik wil niet mentaal belast worden met de rommel van een ander zoals lijstjes, prulletjes, persoonlijke dingen die mij niets zeggen.

Maar in mijn eigen huis vind ik het fijn. Leeg kan soms prettig zijn maar niet hier. Mijn huis is mijn hol, lekker vol gebouwd. Wij hebben grote meubelen, veel boeken, veel cd's, blauwe muren, 2 grote wijnrode kleden op de vloer en een enorm wijnrode leren bank en stoel. En overal staat iets, de vensterbank ligt vol met de stenen die we in Normandië vonden,  overal kaarsen,  kranten, rondslingerende boeken en strips, katten die zichzelf overal parkeren. Valhalla zou gillend wegrennen denk ik. Maar wij gedijen er wel bij. (Ik begrijp Valhalla overigens heel goed, zij wil naar Noorwegen kunnen rijden in een bestelbus zonder verhuiswagen er achteraan, maar niet iedereen heeft dat als einddoel.)

Opruimen is fijn. Doe ik ook graag. En ook ik sta erachter dat je alles wat je dubbel hebt of niet gebruikt, weggeeft of wegbrengt naar de kringloop. En ook ik heb als doel geen onnodige troep meer mijn huis in te slepen. Alleen ik lees steeds vaker dat bewust consumeren hand in hand gaat met minimalisme en dat vertaalt in 'een zo leeg mogelijk huis'. Maar dat is niet het hoogst haalbare voor iedereen....wat ik maar wil zeggen: weet wat bij je past. Waak ervoor dat je niet denkt: 'als ik alle meuk er uit doe, dan is het vanzelf helder in mijn hoofd'. Dat is hetzelfde als denken dat alles goed komt als je tien kilo afvalt. Dat gebeurt niet. Geluk of rust laat zich niet op die manier afdwingen.

Jij verandert niet, alleen de omstandigheden. Rust en innerlijke vrede kunnen voelen, hebben niet zozeer te maken met opruimen, maar met jezelf kennen en met niet ingaan op allerlei impulsen van buitenaf. Past een leeg huis bij je? Prima, vooral houden zo! Maar ben je net als ik een marmot die zich het liefst ingraaft? Daar is ook niets mis mee! Doe wat jij prettig vindt. Inspiratie is één ding maar dé waarheid vinden komt nog altijd uit jezelf, door naar jezelf te luisteren..

maandag 12 december 2011

Weekmenu

Het eetplan wijzigt nogal eens in verband met wisselende energie, maar desondanks plannen we het toch...niet plannen maakt dat ik voorraad vergeet.

Zaterdag
De keuze van Zoon: pizza en salade met knolselderij en rucola (recept volgt)

Zondag:
Postelein stamppot met geitenkaas en nootjes (recept volgt)

Maandag:
Oma kookt

Dinsdag:
Stoofpot van rundvlees, knolselderij en wortel

Woensdag:
Groene kool met kipfilet en kokosmelk en rijst

Donderdag:
tostidag en restjes.... misschien ook knolselderijsoep

Vrijdag:
Pasta met knolselderij & walnotenpesto (recept volgt)

zondag 11 december 2011

Onderweg naar de kerstboom

In kleine stapjes voorbereiden op de kerstboom, dat bevalt mij het best. Van mij hoeft het niet zo,  voor Zoon is het een jaarlijks hoogtepunt en daar vallen mijn bezwaren bij in het niet. Maar de weg er naar toe valt mij 'zwaar' en gaat altijd gepaard met wat gegrom en gemopper. Dus een goede voorbereiding is noodzakelijk. Vorige week haalden wij de kaarsen weer tevoorschijn, gisteren versierde ik onze eerder  gepimpte lamp nog meer. Nu ben ik er klaar voor, bijna....,misschien......

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...