zaterdag 11 juni 2011

Wat wordt het weekmenu?

Nou geen flauw idee. Gisteren zou de groente- en fruittas worden geleverd maar al wat ik zag, geen tas. Wel kreeg ik 2 keer een mail van de kweker dat het vrijdagavond geleverd zou worden. Ik vermoed dat organisatie en planning niet de sterkste kan van deze man is. Wel baal ik er van. Ik moest de rest van de boodschappen doen zonder te weten wat er in de tas zit. Nu vallen er geen doden maar ik vind het prettig om het te weten en dingen op elkaar te kunnen afstemmen.

De start was ook al rommelig vorige week, ik geef het een maand de tijd, en blijft het zo dan zeg ik het weer op. Dat heeft wel weer gevolgen want als ik geen biotas meer aan huis krijg geleverd moet ik die groenten weer in de biowinkel halen en kan ik net zo goed stoppen met de maandelijkse bestelling voor de rest van de spullen in de biowebshop. En dat deed ik juist voor het gemak, om mijn energie te sparen. Helaas zit er geen andere leverancier in de buurt die biologische groenten en fruit aan huis levert.

Ook benaderde ik vorige week een biologische slager die aan huis levert. De slager huist in Amersfoort maar levert door heel Nederland. Ik wou dat wel eens gaan proberen. Dus ik plaatste een bestelling en koos voor de optie vooruit betalen. Ik kreeg een bevestigingsmail met de opmerking dat geleverd zou worden na ontvangst van de centjes. Maar waar ik ook keek, ik zag geen rekeningnummer, niet op de order maar ook nergens op de website van de beste man. Dus stuurde ik een mail met het verzoek mij een rekeningnummer te sturen. Omdat ik geen reactie kreeg, stuurde ik 3 dagen later weer een mail. Dat is nu 5 dagen geleden.

Is dit symptomatisch of zo? Zijn bioleveranciers alleen in staat om mooie producten te maken maar ontbreekt het aan organisatietalent? Moet de beste slager zich bij zijn vak houden en alleen maar lekkere worsten draaien in plaats van een website te bouwen? Dat besteden ze toch wel uit zou je denken? Heb ik nou zo'n pech of is dit herkenbaar en trek ik nu een beerput open?

vrijdag 10 juni 2011

Wat doe jij met je vakantiegeld?

Gisteren haalde ik Zoon op van zijn speelafspaak. Tijdens het halen wordt er dan veel gekletst met de ouders van het vriendje in kwestie. Hij speelt zeker 2 keer per week met dit jochie, dus dan leer je de ouders ook steeds beter kennen. Niet alleen door met ze te praten maar ook door opmerkingen die er over ze wordt gemaakt door de zoon in kwestie. Het zijn hele leuke mensen maar ze leggen heel andere accenten in het leven dan wij. Als Zoon daar wel eens luncht dan krijgt hij steevast kleffe witte bolletjes met hagelslag, tegelijkertijd gilt hun kind keihard "lekker!" na elke suikervrij zelfgemaakt biobaksel dat ik hem voorschotel. Zo krijgen ze allebei inzicht in en kennis over hoe het er in andere gezinnen toe gaat.

Gisteren hadden we het over hoe je de vakantie doorbrengt. En ik kon niet anders dan weer eens de conclusie trekken dat je nooit in andermans portemonnee kunt kijken en kunt oordelen of een ander echt zuinig leeft of juist geld over de balk gooit. Het gaat allemaal om keuzes. Wij hebben minder geld dan voorheen maar geven in andermans ogen misschien absurd veel geld uit aan biologisch eten en ook gaan we elk jaar op vakantie. Zij gaan nooit op vakantie, daar hebben ze geen geld voor zeggen ze. Wel gaan ze bijna elk weekend op stap, en als ze eens naar het strand gaan dan smeren ze geen broodjes maar lunchen in de strandtent. En dan geen tosti maar uitgebreid. Ook gaan ze bijna wekelijks de stad in om kleding te kopen. Dit jaar gaan ze voor de derde keer op rij niet op vakantie omdat ze het huis laten opknappen, het wordt geschilderd, van binnen en van buiten. Alle klussen in huis worden uitbesteed, want daar houden ze niet van en ze kunnen het niet.

Wel vang ik wat tegenstrijdige vibraties op als we het over op vakantie gaan hebben. Haar ogen gaan glimmen als je het er over hebt, maar de zijne niet . En hij is de dominante in de relatie. Dat hoeft niet erg te zijn, ik ben zelf ook behoorlijk dominant ;-). Daarom 'druk' ik door dat we op vakantie gaan zolang het kan. Ik ben dolblij dat Schatje alle klussen zelf doet (en wil doen). Toen ik hem leerde kennen had hij twee linkerhanden en inmiddels doet hij van alles en het lukt allemaal. Ook vindt hij het leuk om te doen, hij haalt er veel voldoening uit. Gelukkig, want daarmee besparen we veel geld. Niet op vakantie gaan zou ook betekenen dat Schatje 3 weken non stop zou gaan klussen of dingen bedenken "die hoognodig moeten worden gedaan", want hij is daar nogal dwangmatig in, hij heeft geen rust in zijn .... Dus voor zijn broodnodige ontspanning gaan we.

Natuurlijk is dat geen straf voor mij. Ik zit het hele jaar noodgedwongen thuis en ik vind het heerlijk om in een andere omgeving te zijn ook al lig en zit ik daar ook het merendeel, net als thuis. Maar het in de zomer tijdelijk ergens anders zijn met zijn 3tjes, maakt dat ik er in de winter beter tegen kan als ik soms dagen niet buiten kom. Dus hoewel op vakantie gaan er financieel inhakt, is dat het ons waard. Of je je iets kunt veroorloven hangt niet alleen van de inhoud van je portemonnee af maar ook van de waarde die je er aan toekent en de vreugde die je er uithaalt.

donderdag 9 juni 2011

Spaarcentjes consumindertips: tip 10

Gun jezelf af en toe wat extra’s

Jaren worstelde ik met mijn gewicht. Ik ontzegde me al het lekkers om maar af te vallen. Totdat ik bezweek en dan weken, soms maanden, weer geen maat wist te houden. Op een dag besloot ik dat het genoeg was. Ik ben gewoon gezond, lekker en voldoende gaan eten en af en toe gunde ik mezelf iets heel lekkers, waar ik op dat moment echt trek in had. En raad eens: ik viel 10 kilo af. Dit geldt ook voor consuminderen: gun jezelf af en toe iets leuks, ontzeg jezelf niet alle luxe. Zo houd je het prettig en is het makkelijker vol te houden.

Net als dat ik nu nooit meer vreetaanvallen heb, doe ik ook nooit meer impulsieve uitgaven, juist omdat ik mezelf af en toe iets gun. Schatje en ik krijgen allebei elke week € 10 zakgeld. Hij spaart het meestal op en koopt er dan eens in de zoveel tijd iets groots van - meestal tweedehands via Markplaats- waarvan hij vindt dat zijn leven zonder niet compleet is. Zo staan er sinds een week levensgrote conga’s in zijn muziekkamer, die overigens niet alleen bij hem veel vreugde opwekken, want niets is leuker dan eens lekker op die grote trommels rammen, maar dit geheel terzijde.

Ik besteed het zakgeld meestal aan kleinere hebbedingetjes. Ik kan heel lang nadenken over wat ik echt wil hebben, maak dan een keuze en spaar daar voor. Niet omdat ik het nodig heb maar gewoon omdat ik er blij van word. Want ook al consuminderen we al jaren, het verlangen naar mooie spullen verdwijnt niet zomaar uit ons systeem. Maar waar we voorheen de stad in renden en ineens zomaar veel geld (dat we niet hadden) uitgaven aan impulsaankopen, wordt nu die neiging gedoseerd via wel doordachte kanalen. Zo voelde ik al weken een slipperaanval aankomen. Het wordt zomer en ik heb een schoenentik. Ik spaarde voor een paar hele mooie heerlijk lopende sandaaltjes, die luisteren naar de naam Reef Ridiculously Comfortable en die mij € 24 hebben gekost, inclusief 30% korting omdat de winkel waar ik ze kocht 30 jaar bestaat. Zijn het geen snoepjes? Nu is mijn spaarpotje weer leeg en ga ik iets nieuws bedenken. Zo houd ik het leuk voor mezelf.

Natuurlijk moet ik altijd iets te zeuren hebben: dit advies moet je absoluut negeren als je schulden hebt, dan ga je voor eerst afbetalen!

Meer consumindertips van Spaarcentje lezen?



woensdag 8 juni 2011

Tweedehands Woensdag

Ooit gaven wij een eetfeest. We nodigden een man of dertig uit, stonden ons 2 dagen in de keuken uit te sloven, huurden een aantal tuintafels en gingen ons te buiten aan goed gezelschap, lekker eten en ook wel wat drankjes. Al dat eten moest natuurlijk opgediend worden, en hoewel ik veel heb, was dat niet voldoende. Zo leenden wij links en rechts warmhouders, borden, bestek en wat schalen. Zo ook deze schaal, of eigenlijk zijn het er 2, maar we zien er hier maar 1. Afkomstig van Schoonouders en de schalen zijn nooit meer weggegaan, teruggegeven of opgeëist. Dus nu horen ze bij ons, geloof ik. Ze worden in ieder geval bijna dagelijks gebruikt.

dinsdag 7 juni 2011

Troep en symptoombestrijding

Troep in huis en troep in mijn hoofd. Vandaag kwam de grote bestelling binnen van de biowebwinkel met een voorraad voor (hopelijk) ruim een maand, maar daarvoor moest ik wel wat plek maken in de kasten. Na 3 jaar ziekzijn ontbreken logica en indeling in de voorraadkasten. Hoewel Schatje niet een man is waartegen je hoeft te zeggen dat hij moet gaan stofzuigen of soppen, dat doet hij uit zichzelf wel, gaat hij niet voor zijn lol eens fijn de kasten indelen. Het zal niet in hem opkomen. Dus ik wissel elk half jaar bijvoorbeeld de zomer- en de winterkleding van de kast naar de bakken op zolder en vice versa. Maar daar blijft het ook wel bij. Verder uitzoekwerk wordt hier nog weinig gedaan. Daarvoor beschik ik niet over voldoende energie.

Op zich is dat ook wel pirma, 'vroeger' kon ik nogal obsessief te keer gaan met schuiven en dingen anders indelen. Kwam Schatje thuis 's avonds en dan hoorde ik Zoon zeggen: papa zal ik je even uitleggen waar de pindakaas staat, want mama heeft het weer gedaan. De beperkingen van mijn lijf hebben mij gedwongen prioriteiten te stellen en opruim/indeel aanvallen uit te zitten zonder actie te ondernemen.

Met de komst van zoveel boodschappen leek het me nu toch handig eens de voorraadkasten op te ruimen. Wij hebben een ruime keuken maar deze is vreselijk onpraktisch ingedeeld qua kastruimte en dan hebben we ook nog de voorraad verstopt op verschillende plekken. Zo grijp je mis of je blijkt ineens juist 4 flessen azijn te hebben. Zoiets dus. Jullie merken het al, ik praat het goed.....

Alles is opgeruimd dus, wasmiddel bij wasmiddel, meel bij meel, alles netjes gegroepeerd. Hoewel de keuken er net nog uitzag alsof er een ontploffing had plaatsgevonden, is nu alles weggewerkt en opgeruimd. Nu mijn hoofd nog leegschudden. Ik ken mezelf lang genoeg om te weten dat als ik met spullen ga schuiven en opruimen, dan broeit er iets onder de oppervlakte. Het moment dat ik bedenk dat spullen die op A staan, veel beter op B kunnen staan en dat ga motiveren, is ook het moment dat ik blijkbaar volloop met iets.  Dat ik over iets de controle kwijt ben. Dus hoe fijn het ook is dat nu alles weer logisch is ingedeeld, ik leg mijn hoofd te rusten en wacht tot het stof weer is neergedwarreld. Nu nog Schatje vanavond uitleggen waar het wasmiddel naar toe is verhuisd....

maandag 6 juni 2011

Applaus voor ons allemaal!

Vorige week kreeg ik van Vlasleeuwenbekje een award. Ze schrijft: 'Hierbij de taak om hem weer door te geven en voor mij is Spaarcentje een hele grote inspiratie. Ze is eerlijk, komt met goed geschreven tips en adviezen en kookt volgens mij heerlijk.'

Dank je wel voor de erkenning en de strelende woorden! Eerder deze maand kreeg ik al 2 awards en 2 maanden geleden ook één. Blijkbaar doe ik iets goed. Ik heb alleen een probleem dat jullie misschien wel herkennen. Het is de bedoeling dat ik hem doorgeef. Alleen heb ik het gevoel dat veel van mijn inspiratiebronnen al (meerdere) malen zijn genoemd. Dat we in hetzelfde kringetje awards doorgeven. Hoe leuk dat ook is, nu weet ik even niet meer aan wie ik hem moet doorgeven. Aan Natuurlijk Zuinig die me telkens weer verrast met haar stukjes en recepten? Aan Mevrouw Jee, in wie ik zoveel herken? Aan Zena, omdat ze eerst ging stoppen en nu toch maar niet? Aan De Kleine Wereld omdat hij minder schrijft maar als hij schrijft is het raak? Aan Theo van Tijm en Suikerbiet, omdat hij telkens schandalig lekkere recepten plaatst, die maken dat ik een bak onder mijn mond moet hangen om het kwijl op te vangen? Aan Eet Goed, Voel je Goed, omdat ze zo creatief is met het bedenken van super gezonde en lekkere alternatieven die je helpen met een gezonde leefstijl? Aan Valhalla omdat ze zo droogkomisch is? Aan Kniepertie? Spaarmoeder? Een Beetje Groener? Izerina?

Aaargghh, ik weet het niet! Iedereen schrijft op eigen wijze en inspireert mij en anderen. We helpen elkaar en geven elkaar tips. We proberen duidelijk meer uit ons leven te halen met minder middelen. We dagen elkaar uit en proeven van een andere manier van tegen dingen aan kijken. Brengen mij op ideeën, zonder Julia van Natuurlijk Zuinig zou ik bijvoorbeeld nooit herbruikbare groentezakjes hebben gekocht en zonder Vlasleeuwenbekje zou ik nooit mijn supersonische en wendbare zadelkruk hebben besteld.

De blogcommunity leeft! Meer dan ooit vinden we elkaar op het net en kunnen we het beste uit elkaar naar boven halen. Daarom buig ik diep voor jullie allen, koester mijn awards en geef niet door. Niet omdat ik niemand waardeer maar omdat ik niet in herhaling wil vallen.

Voor mij persoonlijk is het schrijven van dit blog én mijn receptenblog een heerlijke uitlaatklep die me ook helpt mijn gedachten te ordenen. Ik geniet van het schrijven en ben dolblij met de reacties. Ik ben ronduit verbijsterd over het nog steeds groeiende aantal bezoekers, rond de 500 tot 600 per dag en met regelmatig  uitschieters daarboven. Soms word ik daar wat nerveus van want met groeiende aantallen groeit ook bij mij het besef dat er een verwachting is bij anderen. En dat ik daaraan moet voldoen. Het is moeilijk om geen druk te voelen. Ook daar schreven sommigen al over, de druk van het elke dag een stukje plaatsen. Kan ik daar ontspannen mee omgaan? Vaak wel en soms niet, dan wordt het te druk in mijn hoofd omdat ik alles wat ik denk, vertaal in een stukje. Soms vergeet ik dat ik geen Nobelprijs hoef te winnen met mijn blog en dat ik ook best wel af en toe wat gedachten die nergens over gaan het net op mag slingeren. Zoals dit stukje.....

Daarom, een fijne maandag allemaal, bedankt voor de erkenning en "keep up the good work"!

zondag 5 juni 2011

Dan kan je nog zo veel plannen...

Bedenken is één ding en uitvoeren is een ander ding. Deze week kreeg ik voor het eerst een aan huis geleverd groente- en fruitpakket van een biologische tuinder hier in de buurt. Normaal wordt dit blijkbaar geleverd op donderdagavond maar door Hemelvaart schoof dat een dag op. Vrijdagmiddag kreeg ik een mail van de tuinder dat hij heel druk aan het hooien was en dat de bestelling in de loop van zaterdag werd geleverd. Hij schreef wel alvast wat er in het pakket zat: raapstelen, wortelen, courgette, aardappel, ui, appel, rucola, broccoli en botersla. Zo kon ik een globaal weekmenu maken.

Zaterdagochtend deden we de rest van de boodschappen en verder hield ik nauwgezet de voortuin in de gaten. Daar had ik een afdakje gemaakt met planken en stenen, alwaar 'onze' tuinder het pakket kon neerzetten. Om 5 uur werd ik wat onrustig, geen tuinder en dus ook geen raapstelen en die stonden op het menu (met spaghetti en gerookte zalm). Mmm, alvast maar even pasta afkoken. Om kwart voor 6 ging ik me wel een heel erge ongeduldige stadse troel voelen, maar ik wilde toch weten waar ik aan toe was. Raapstelen of niet, that's the question! Ik ging dus bellen. Hij zat op de trekker en was nog aan het hooien. Maar verzekerde hij , het werd echt vandaag geleverd, alleen niet meer voor het avondeten.

Over naar plan B dan maar, dat is pasta met eh, even kijken tomatensaus (op voorraad), sla uit de tuin en een gekookt ei. Ook heerlijk. Om half 11 's avonds werden de groenten geleverd.  Voor € 12,50 een voorraad die volgens de tuinder bedoeld is voor 2 personen maar waar wij zeker een week van eten!

Nu ben ik iemand die altijd alles plant, loslaten is niet echt mijn ding zeg maar. Het uit handen geven van het zelf bedenken wat ik koop en bereid als avondeten, en maar afwachten wat er geoogst wordt en dus in het pakket zit, is heel wat voor mij. Dit is dus een goede oefening in loslaten voor mij. Bovendien komt zo het boerenleven wel heel erg binnen bij ons. Ik kan wel van alles bedenken wat ik wil voor het avondeten maar het hooien gaat blijkbaar voor, zeker gezien de regen van vandaag. Op de één of andere manier voelt dat goed. Dat ik precies weet waar het vandaan komt en dat er meer voor nodig is dan naar een super te rijden om eten op je bord te krijgen. Dat er mensen keihard werken om ons eten te laten groeien en te bezorgen. Zoon vindt het ook machtig interessant.  Ik vertelde over landbouw en waarin een bioboer van een gewone boer verschilt en dat het goed is dat je betrokken bent bij wat er op je bord komt te liggen. Misschien klink ik nu wel heel erg nuffig maar ooit was ik die dame die de appie binnenrende na het werk en voorgesneden groente kocht om in de pan te gooien, niet nadenkend over het seizoen en alleen maar luisterend naar de trek van het moment. Ik kom van ver.

Over 2 weken zijn er open dagen bij biologische boeren en gaan we een kijkje nemen bij 'onze' boer.  Kunnen we bij wijze van spreken de bloemkool al zien liggen die we later gaan opeten.

Geen raapstelen gisteren dus, die eten we vandaag. Niet met pasta want dat aten we gisteren, maar als zomerstamppotje. Zo wordt flexibiliteit misschien toch nog mijn ding....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...