zaterdag 21 mei 2011

Vandaag keer ik mijn spaarpotje om

Denkbeeldig dan. Want net als met het consuminderen en sparen en het uitgeven aan een vooraf vastgesteld doel, keer ik vanavond mijn opgepaarde energie uit. Om dat te laten lukken doe ik de hele week al rustiger dan normaal. Niet dat ik normaal veel kan doen, kan je nagaan hoe weinig ik dus afgelopen week deed. Douchen en een beetje koken, dat was het wel. En één keer ging ik naar de stad om iets te halen.

Vanavond gaan Schatje en ik uit eten. Hij wordt maandag 40 en dat leek me een fijne gelegenheid om samen weg te gaan. Voor ons is dit heel bijzonder. Ik moet elke dag rusten, lig vaak eerder dan Zoon van 9 op bed in de avond en kom hooguit 2 keer per week even onder de mensen doordat ik op mijn elektrische fiets Zoon ophaal of naar de bibliotheek ga. Ergens naar toe gaan is dus niet normaal voor mij. Verjaardagen sla ik over, alleen die van Zoon vieren we en dat kost me weken om bij te komen. Ik ga nooit mee op visite, met uitstapjes, naar voorstellingen op school, laat staan dat ik een kijkje kan nemen tijdens de sportdag van Zoon.

Dit is mijn realiteit. Het stukje van gisteren over dromen ging daar ook gedeeltelijk over. Kan ik dromen najagen binnen de grenzen die er zijn? Voor nu is mijn grootste droom toch wel dat ik graag aandacht wil kunnen geven aan mijn schatjes en samen leuke dingen wil doen, zoals 'normale' mensen dat doen. Dus tut ik mij straks op, beschilder me wat hier en daar met mijn niet-op-dieren-geteste-duurzame-make-up en fiets naar het restaurant. Eigenlijk is dat het mooiste moment: dat ik vol verwachting er naar toe ga en me bijna 'normaal' voel, in de hoop dat we samen een fijne avond beleven en dat ik het minimaal 2 uur vol houd. En dat het helemaal top is als ik het red tot het toetje. Zodat ik vol van zoete dingen terugrijd en mezelf kan neerleggen in mijn heerlijke bed in afwachting van de pijnlijke realiteit van morgen.

Acceptatie is een heel proces. Iemand schreef gisteren in een reactie: mijn droom is dat ik kan accepteren wat is. Een mooi streven en daar sluit ik me graag bij aan!

vrijdag 20 mei 2011

Jaag jij jouw droom na of die van een ander?

Durven dromen maakt dat we vleugels krijgen en geeft ons motivatie om vooruit te kijken, doelen te stellen en plannen te maken. Als je chronisch ziek bent is dat moeilijk en soms ook pijnlijk en confronterend. Ik kan wel dromen maar heb niet goed in de hand hoe mijn lijf reageert dus ik weet niet of ik mijn dromen ooit kan waarmaken. Toch hoop ik ooit weer gezond te zijn en mijn eigen geld te kunnen verdienen. Ik zou willen dat ik de nieuwe Jamie Oliver was of Nigella en dat iedereen juichend mijn recepten uitprobeert en dat ik dan net zo lach als Nigella in de camera als ik uitleg wat voor heerlijks je allemaal met pastinaak kunt doen en wat we kunnen maken met knolselderij en dan laat ik zien wat ik allemaal in mijn supervriezer heb zitten ...dat doe ik dan vanuit zo'n geweldig grote keuken met een gigantische tafel in het midden, waar je uren aan kan zitten en eindeloos hapjes kunt proeven zonder een gram aan te komen..en daar verdien ik dan mijn geld mee......

Zoiets dus, maar of dat haalbaar is? Ik sta al zo lang buiten het werkzame leven dat ik soms helemaal vergeet hoe het er aan toe gaat in de buitenwereld. En ik ben zeker vergeten hoe ik was toen ik werkte.
Ik vrees dat ik aan het eind van de werkdag eruit zag als Garfield in een ontplofte keuken. Waarbij ik bijzonder zelfingenomen was en niet door had dat ik vaak de verborgen agenda van een ander uitvoerde en regelmatig het gevoel had dat ik helemaal leeggezogen werd. Dat is me in al mijn banen tot nu toe gebeurd, ik heb in de uitgeverijwereld gewerkt, ben kok geweest, klantenservicemedewerker, klachtenbehandelaar, kwaliteitsmedewerker (wat dat dan ook in godsnaam mag zijn!) en procesmanager (nog zoiets ongrijpbaars). Het merendeel van deze banen is me 'overkomen' (behalve die van kok) en niet het gevolg van een bewuste keuze (Ja! Nu word ik kwaliteitsmedewerker!). De functies werden me aangeboden en ik stapte in op de trein, gevleid door de vraag. En zo rolde het werkende bestaan zich uit, steeds verder verwijderd van waar ik voor sta en wat ik belangrijk vind in het leven.

Het kunnen rondkomen van minder inkomen en het consuminderen hebben mij geleerd om anders naar werk en geld te kijken. Ten eerste kunnen we met veel minder toe dan we dachten en ten tweede merken we dat we ons ook rijk kunnen voelen terwijl er minder geld binnenstroomt. Deze kennis heeft gevolgen voor eventuele toekomstplannen. Zo aan de zijlijn staand, zie ik mensen bij bosjes omvallen van de stress, ondertussen geld uitgevend alsof er niets anders te doen is. Geld maakt afhankelijk, want je went aan een niveau van bestedingen en je bent -lijkt wel - continue bezig dat niveau in stand te houden. Als je uit die ratrace stapt, zie je dat geld er weliswaar toe doet (je moet immer je huis betalen) maar dat geld ook erg verbonden is met emotie, frustratie en stress. En dat wil ik niet meer.

Mijn droom is daarom meer zelfkennis bij het uitvoeren van plannen die matchen met mijn kwaliteiten en mogelijkheden. Mijn droom is ook dat ik iets doe waarbij ik niet mezelf volledig sloop om maar geld te verdienen. Want van geld word ik niet gelukkig. Ik hoop dat ik ditmaal keuzes maak met meer besef van realiteit en zelfvertrouwen. Dat ik ga doen waar ik blij van word en wat binnen mijn mogelijkheden ligt en niet waar ik het meeste geld mee verdien. Dat ik de kans grijp om te schrijven en iets met voeding te gaan doen, eindelijk een kookboek te gaan schrijven. Dat ik door me te focussen op mezelf en mijn eigen kwaliteiten, eindelijk eens ergens kom in plaats van dat ik blijf steken in de plannen van anderen. Als ik  later groot ben en beter...

En jij, waar droom jij van?

donderdag 19 mei 2011

Een kinderkasboek

In december schreef ik dat ik voornemens was om Zoon in één keer een jaarbedrag te geven bestemd voor het kopen van cadeaus voor verjaarspartijtjes van vrienden en voor opa's, oma's en papa's en mama's. We stopten € 70 in een pot, gebaseerd op een schatting van het te verwachten partijtjes en na de aanwezige opa's en oma's te hebben geteld. Dat zijn er 3, plus 2 ouders en naar verwachting ongeveer 7 partijtjes. In geval van ongekende populariteit en dus meer parttijtjes zouden wij gaan bijstorten, per extra partijtje € 5.

Tot nu toe bevalt het prima. Hij vindt het reuze interessant en vat het ook heel serieus op. Er wordt vooraf lang nagedacht over de wensen van de jarige job en het beschikbare geld en na de aankoop noteert hij het braaf op een briefje: voor wie het werd gekocht, wat het was en hoeveel het heeft gekost. Ik zie dat hij hier veel van leert. Namelijk dat hij het maar een keer kan uitgeven, dat je van te voren niet goed kunt voorzien op hoeveel partijtjes je wordt uitgenodigd en dat je dus altijd rekening moet houden met onverwachte uitgaven. Hij merkt ook dat hij voor het ene kind veel meer overheeft dan voor het andere kind. En dat hij veel bewuster iets uitzoekt als hij het zelf moet betalen.

Voor de familieverjaardagen lift hij mee met het cadeau dat wij kopen en betaalt een bijdrage. Zo wordt Schatje 40 over een paar dagen. Wat ik heel leuk vond om te zien, was dat Zoon geheel vrijwillig niet alleen een bijdrage uit de verjaardagspot haalde, maar ook wat 'eigen' geld uit zijn eigen spaarpot. Zo doet ik dat ook vaak: dan heb ik iets nodig en ga ik mijn potjes langs....en uiteindelijk kom ik altijd uit.

Hij krijgt wekelijks € 2 zakgeld en pot dit op omdat hij eigenlijk altijd wel naar een doel toespaart en na aanschaf weer van voren af aan begint. Wij bemoeien ons verder niet met zijn uitgaven maar sturen soms wel bij. Zo spaart hij nu voor een spel voor de WI en hij zag dat hij dit 2ehands kon kopen voor € 42. Echter de nieuwprijs is € 44,95, dus dan grijpen we wel in. Op zich vinden we het prima dat hij zoekt naar goedkopere alternatieven (dat ziet hij ons ook vaak doen uiteindelijk) alleen ziet hij dan nog niet dat het voordeel van € 2,95 te klein is en dat je niet weet hoe er met het spel is omgegaan. Dat de bedoeling van 2e hands is dat het fors scheelt en dat je daarmee op de koop toeneemt dat iets licht beschadigd is of er niet meer zo mooi uitziet.

Maar buiten dit 'incident' laten we hem vrij. We kijken mee op internet als hij daar om vraagt en slaan braaf aan het vergelijken als hij wil weten wat hij nu allemaal voor zijn geld kan krijgen. Curieus genoeg krijgt zijn beste vriendje (volgens Zoon) veel meer zakgeld (rond de € 3 tot € 4) maar wekelijks wisselt het bedrag en hij krijgt het ook niet op een vaste dag uitgekeerd. Bovendien mag hij er bijna nooit iets van kopen. Dat jochie voelt dat als een verschrikkelijk onrecht. Nu weet ik natuurlijk hiervan de achtergrond niet, misschien kocht hij wel wekelijks ladingen snoep en hebben zijn ouders nu aan de rem getrokken. Ik ben echter wel van mening dat je duidelijke afspraken met je kind moet maken. Wat krijgt hij, op welk moment, wat moet er van worden betaald. En wat verwacht je terug. Zo is de € 2 die Zoon ontvangt opgesplitst in een vast bedrag van € 1,50 en een bonusbedrag van € 0,50, alleen te verdienen in geval van een netjes opgeruimde kamer aan het eind van het weekend. En hebben we wel eens die € 0,50 niet uitbetaald. Met groot verdriet tot gevolg maar hij begreep het wel en was niet verontwaardigd.

Wat doe jij? Laat jij je kind vrij in zijn uitgaven? Is zakgeld ook echt van je kind zelf of maak je afspraken wat ervan betaald moet worden?

Lees hier het oorsponkelijk stukje.

woensdag 18 mei 2011

Tweedehands woensdag

Toen ik voor het eerst bij Schatje thuis kwam, was ik niet echt onder de indruk van wat ik daar aantrof. Hij had een leuke flat maar de inrichting was een bij elkaar geraapt zooitje, naar mijn bescheiden mening. Ook woonde er een vriend bij hem in en de heren hadden opruimen en schoonmaken niet echt hoog op de agenda staan. Dat schrok wat af.

Toen viel mijn adelaarsblik op een tafeltje dat halverwege de kamer stond, verstopt onder een lading troep en schreeuwend om een beurt met antiekolie. Een prachtig oud rooktafeltje, dat volgens mij bij de opa en oma van Schatje vandaan kwam. Dus vooruit, ik streek over mijn hart,  vergat de teringbende in dat huis en wachtte op de dag dat het tafeltje mét Schatje zijn intrede deed in mijn bescheiden stulpje. Zowel het tafeltje als Schatje bevallen prima!

Naschrift:
Neehee, zegt Schatje bij thuiskomst dat tafeltje komt niet bij mijn opa en oma vandaan. Het is gemaakt door mijn overgrootvader." Deze overgrootvader was nogal handig blijkt. Bij deze bedankt Overgrootvader Harry!

dinsdag 17 mei 2011

Spaarcentjes Consumindertips: tip 8

Accepteer niets zomaar.
Gewenning is niet goed voor je portemonnee en je spaarpot.

Neem geen enkele uitgave voor lief of vanzelfsprekend en zoek naar goedkope alternatieven. De tijd is voorbij dat we accepteren dat bepaalde uitgaven er nu eenmaal bijhoren. Maak voor jezelf duidelijk wat jouw prioriteiten zijn en waar jij je geld aan uitgeeft. Zorg vervolgens dat je op de hoogte bent van het aanbod en de prijzen.  Wen jezelf aan om op vergelijkingssites te kijken of een product of dienst goedkoper kan. Dit kan met zorg, energie, mobiele telefoons, de autoverzekering of met cadeaus die je wilt kopen. Het loont echt de moeite!

Plan eens per jaar een middag die je besteedt aan de financiën. Kijk waar je staat op financieel gebied. Hoe doe je het? Liggen de accenten daar waar ze horen? Of glipt het geld nog steeds door je vingers? Misschien zijn er uitgaven waar je niet bij stil staat, maar die helemaal niet nodig zijn. Zo hebben wij afgelopen december de Tv-gids opgezegd en nog geen moment gemist. En kreeg ik rond diezelfde tijd een brainwave dat een doorlopende reisverzekering voor een gezin van 3 personen dat bijna nooit meer reist, misschien wel totale onzin is. Dat was nu bij uitstek een uitgave die er altijd was en waar we niet bij nadachten. Totdat ik me afvroeg of het een zinnige uitgave was en of die nu nog wel noodzakelijk was. Je leefpatroon verandert door de omstandigheden waarin je verkeert en het is de kunst te zorgen dat je uitgavenpatroon daar mee in de pas loopt. Onze doorlopende reisverzekering dateert nog uit de tijd dat wij allebei werkten en 3 keer per jaar op vakantie gingen. Nu ben ik arbeidsongeschikt geraakt, werkt alleen Schatje nog en kunnen wij ons zoveel vakantie helemaal niet meer veroorloven, zowel financieel als fysiek.

Veel besparingen bereik je door met een frisse bril naar je eigen uitgavenpatroon te kijken. Net zoals je in de supermarkt een gewoontedier bent en vaak zonder nadenken hetzelfde merk koffie pakt, zo gedraag jij je waarschijnlijk ook met uitgaven die je al jaren doet en waar je misschien niet meer bij nadenkt, zoals de Tv-gids, de energieleverancier, de cadeautjes die je voor familie en vrienden koopt.

Blijf je verwonderen over de keuzes die je maakt. Dat is de beste manier om er het meeste uit te halen. Alleen jij bepaalt de prioriteiten, in samenspraak met de grootte van je budget. Maar als je die prioriteiten goed in het vizier hebt en er niet van uitgaat dat sommige uitgaven onvermijdelijk zijn, dan krijg je meer speelruimte binnen het beschikbare budget. En heb je misschien de vrijheid om te kiezen voor zaken waar je echt blij van wordt.

Het opzeggen van de Tv-gids en de reisverzekering leverde ons een besparing op van € 150 per jaar. Gisteren bestelde ik een zadelkruk die iets minder dan dit kost. Die kruk ga ik elke dag gebruiken in de keuken en stelt mij in de gelegenheid met beperkte fysieke middelen toch iets te doen waar ik enorm blij van word. Dat is een bewuste uitgave die de kwaliteit van mijn leven vergroot, gekregen door het doorbreken van het patroon van uitgaven waar we niet meer bij nadenken.

En jij, wat zou jij doen met het extra geld dat je zo wou weten te besparen?

Meer tips van Spaarcentje lezen?


maandag 16 mei 2011

Aspergemaagden gesignaleerd

Tot voor kort was ik een aspergemaagd. Het ‘witte goud’ was niet echt aan mij besteed. Mijn ouders aten het graag (op de klassieke manier met ham, boter en eieren) en als we daar gingen eten en er werden asperges geserveerd, dan kreeg ik een alternatief voorgeschoteld. Toen mijn vader overleed, at mijn moeder (Oma) ineens veel minder asperges in het seizoen en dat miste ze. Omdat ze elke donderdag voor ons kookt, maakte ze het dus af en toe voor haar en Schatje en at ik wat anders. Maar af en toe een hap nemen bevordert acceptatie. ‘Het’ went. Heel raar eigenlijk die afkeer, want asperges smaken heel zacht, dus wat me nu precies niet aanstond?

Ik ging overstag toen ik besloot de asperges met gerookte zalm te eten. Dan werd het niet zo’n flauwe hap (met de kans dat een heleboel mensen nu heel verontwaardigd worden) en zowaar, ik vond het lekker! Na nu al sinds half april bijna wekelijks asperges met zalm te hebben gegeten, voorgeschoteld door Oma, besloot ik dat het tijd werd voor eigen actie. Want koken met de seizoenen dwingt ook tot experimenten met asperges. Met ham en boter kennen we allemaal al, dus we gaan iets anders uitproberen!

Het was nog een heel gedoe want het schillen van de asperges is niet iets dat je als onervaren aspergeschiller even hap snap tussendoor doet en een slecht geschilde asperge is oneetbaar, niets erger dan zo’n draderige massa in je mond! Dat gaf wat stress want een goede aspergeschiller heb ik niet en een goed aardappelmesje ontbreekt ook in dit huishouden. De asperges werden geschild en geschaafd als waren zij een beeldhouwwerk in wording en ik Rodin (of Camille Claudel) die de boel moest “bijbikken”. Ik vrees dat ik er nogal veel van af heb geschaafd, maar ze waren dan ook boterzacht.

Ik heb lang en diep nagedacht, en het werd een pastagerecht dat wél recht doet aan het zachte van de asperges maar met ook voldoende bite. Het werd spaghetti met salieboter, aspergestukjes, gedroogde tomaat, courgette en kipfilet. Zo lekker dat Schatje drie keer opschepte dus daar ging mijn consumindervoornemen om vandaag de restjes te eten…..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...