zaterdag 16 april 2011

Bekentenissen op de zaterdagmorgen

Wat een leuke reacties krijg ik van jullie zeg. Het is zo leuk als je gewoon een stukje schrijft over wat je bezighoudt, dat je dan hele enthousiaste opmerkingen van lezers krijgt. Ik leef voor eten en eten maken. Soms kan ik niet in slaap komen omdat ik smaakcombinaties ligt te bedenken. Als ik 's ochtends wakker word is mijn eerste gedachte de maaltijd die ik die dag wil gaan bereiden.

Toen ik na mijn opleiding een baan bij een uitgeverij kreeg, was ik dolgelukkig. Alleen de praktijk van alledag viel me erg tegen en het koken lonkte steeds meer. Ik had als bijbaan tijdens mijn studie gewerkt als privékokkin en dat was eigenlijk de leukste baan die ik me kon verzinnen. Dus ik ging sparen, nam mijn ontslag en liet me omscholen tot kok. Vrij snel na het behalen van het koksdiploma (dat niet veel voorstelde maar het papiertje was nu eenmaal noodzakelijk) vond ik een baan. Niet de droombaan, koken in een mensa maar het was een begin. Daar maakte ik liters vla, dus was het onuitstaanbaar dat de vla van eergisteren niet lukte....

Na de mensa volgde een visrestaurant en daarna een kleine eethuisje in de Jordaan in Amsterdam. Daar ging veel mis, niet met koken maar wel met wat ik maar netjes omschrijf als "de sfeer in de horeca". Koken is één ding en werken in de horeca is een heel ander ding. Keihard werken voor een beetje geld en omdat ik deed wat mijn passie was, was ik nogal grenzeloos en ging het ten koste van mijn gezondheid. Dus ik viel en hard.

Ik was een tijd ziek en ging daarna weer werken, op een kantoor. Het heeft heel lang geduurd voordat koken weer van mij werd. Gewoon weer in mijn eigen keuken een beetje prummelen. In de jaren die volgden werd koken ook gewoon iets redelijks gezonds op tafel zetten en schoot het er wel eens bij in, door de drukte van een klein kind en het vele werken dat ik toen deed. Maar bij speciale gelegenheden kon ik wel lekker uitpakken.

En toen werd ik weer ziek, ditmaal langdurig en chronisch. Nu heb ik alle tijd om te koken maar minder energie. Dat is weer een nieuwe uitdaging. Ook is koken nu een zoektocht naar gezond eten geworden. Het met een kleiner budget koken met biologische ingrediënten. Het zoeken naar lekkere en gezonde alternatieven voor 'slechte lekkernijen'. Wat ik heel grappig vind is dat ik nu zo vaak bak, terwijl dat op de koksopleiding mijn minst favoriete onderdeel was en ik in het restaurant waar ik werkte de toetjes en de taarten graag overliet aan anderen. Ik vond dat veel te veel gedoe, één gram teveel van iets in je beslag en het gedraagt zich alsof je iemand probeert te vermoorden met het resultaat. Ik ben altijd een kok geweest die zomaar wat in de pan smeet en ging proeven of het ermee doorkon. En die tactiek werkt niet met bakken. Maar de zoektocht naar gezonde tussendoortjes en betaalbare broden van biologisch meel heeft me zover gebracht dat ik me over mijn weerzin van wegen heb heengezet. En zie, ik geniet er met volle teugen van.

Het doet me veel verdriet dat ik niet ten volle kan leven en kan doen wat ik wil. Dat ik niet in staat ben om te werken en een normaal socaiaal leven te hebben. Zoon loopt nu de Unicefloop en ik kan hem niet aanmoedigen. Maar toch sleep ik eruit wat er uit te slepen valt. Ik kan wel een beejte rommelen in de keuken en hem straks de taart voorschotelen die ik gisteren voor dat doel maakte. Ik kan er bovendien over schrijven. Dus ik heb toch het gevoel dat ik iets maak en dat het ertoe doet.

Als kind wou ik altijd schrijfster worden. Beviel het einde van een boek mij niet, dan herschreef ik dat vanaf het moment dat de wendingen mij niet zinden. Later kwam daar de wens bij om kok te worden. Nu kan ik dat toch in het klein doen, op mijn manier, het schrijven en het koken. Henderina vroeg of ik geen tearoom kon beginnen. Lijkt me super! Is alleen niet haalbaar. Maar ik droom er wel van. In een groot oud pand, en dan lekker de hele dag doen wat ik het liefst doe en dan allemaal blije mensen aan tafeltjes die juichend mijn baksels naar binnen schuiven. Zucht.

vrijdag 15 april 2011

Productie draaien

Vandaag doorstond ik een ernstige bakaanval. Ik maakte dit:



Rabarberroomkaastaart met koekjesbodem (recept op Spaarcentje kookt)
 en:
Vanillemuffins (gemaakt van mislukte vanillevla)

en:

Chcocoladecake (gemaakt van mislukte chocoladevla)

en tot slot:




Rabarberjam (recept op Spaarcentje kookt)

Nu maar in de zon zitten dan.....

donderdag 14 april 2011

Zelfgemaakte en eetbare cadeautjes

Als ik 'vroeger' een cadeau voor iemand kocht, lette ik bijna nooit op de prijs. Ik ging  de stad in en dan liep ik op een bepaald moment tegen iets leuks aan en dat kocht ik dan als de prijs redelijk was. En redelijk was bij mij een rekbaar begrip.

Nu er minder geld is, denk ik meer na over cadeautjes. Ik bedenk me iets eerder van te voren dat er een verjaardag aankomt en wat leuk is om te geven. Ik heb tegenwoordig een budget en daar hou ik me aan. Elke maand reserveren we een bedrag voor verjaardagen van ons kringetje van familie & vrienden die cadeautjes dienen te ontvangen. Dat bedrag is veel lager dan vroeger maar ik heb nog niemand horen klagen.

In het begin had ik er zelf de meeste moeite mee, was ik bang gierig over te komen. Zo van ik-moet-consuminderen-maar-anderen-mogen-daar-niets-van-merken-of-last-van-hebben. Zo kocht ik vorig jaar april nog voor € 20 een kraamcadeautjes voor de moeder van een vriendje van Zoon. Zij had haar 3e kindje gekregen en ik vond dat ik iets moest geven. Als ik de mensen in kwestie helemaal niet goed ken, is het des te moeilijker en ben ik geneigd meer geld uit te geven. Ook omdat zij Zoon voor zijn verjaardag een buitensporig duur cadeau gaven. Hier is het gebruik ongeveer € 5 voor een cadeautje dat je geeft op een verjaarspartijtje en het cadeau in kwestie was € 14,95, zag ik omdat de bon in mijn handen werd gedrukt voor het geval hij wilde ruilen. Dus kocht ik een handgemaakte gebreide belachelijk dure knuffel voor een baby die ik sindsdien nooit meer heb gezien, want eigenlijk vind ik die mensen ook helemaal niet zo aardig en Zoon vindt dat ook want hij speelt nooit meer met dat vriendje.

Dat gebeurt me dus niet meer. Als je in inkomen achteruit gaat, kan het niet anders dan dat jij minder kunt kopen, niet alleen voor jezelf maar ook voor anderen. Dat wordt niet altijd begrepen. Een vriendin van mij die dezelfde aandoening heeft en dus ook in een situatie van minder inkomen zit omdat ze niet meer kan werken, schreef me dat haar broer belde dat zijn zoon ging trouwen en of zij € 100 euro wilde bijdragen aan het trouwpak. Haar opmerking dat zij er fors in inkomen op achteruit is gegaan en dat zij zich dat niet kan veroorloven (naast het feit dat zij die zoon al jaren niet meer heeft gezien) werd niet gehoord en begrepen.

Heel treurig. Het is best moeilijk om je daar niets van aan te trekken. Je poot stijf te houden als je vriendin trouwt en er van jou verwacht wordt dat je € 500 neertelt voor het vrijgezellenweekend (onlangs gehoord van iemand). Zo ben ik ooit eens gebrouilleerd geraakt met een goede vriend die trouwde in Rome en verwachtte dat alle gasten daar op eigen kosten naar toekwamen. De bruiloft was vrij onverwacht en aangezien ik dat jaar al op vakantie was geweest, kon ik mij dat niet veroorloven. Het feest duurde namelijk 3 dagen, dus 3 dagen hotel plus vervoer en maaltijden (buiten dat ene bruilofstmaal op kosten van het bruidspaar), reken maar uit. Hij begreep dat niet en was enorm beledigd. Tja, wat moet je daar nu mee. Het huwelijk heeft overigens niet stand gehouden, dus ik heb me behoed voor een kat in de zak ;-).

Zo wil je soms ook iets geven aan iemand als bedankje, opkikkertje of zomaar een attentie. Dat hoeft niet altijd een dure bos bloemen te zijn. Bak eens een brood voor iemand of maak jam. Er zijn hele leuke potjes te koop bij de B.lokker voor € 1,29 (of bij de Kringloop). Lekker jammetje erin, etiketje erop met een persoonlijke tekst, strik erom heen en klaar.  Of misschien ben je wel handig met breien of naaien en kun je iets maken. Of een mooie foto laten afdrukken van iemands kind, lijstje eromheen (dat je vast nog wel hebt liggen) en klaar. Of geef een tegoedbon (die je natuurlijk zelf ontwerpt en print) voor een avondje oppassen of de tuin wieden. Zeker weten dat de ontvanger blij is met de tijd en moeite die jij er in hebt gestoken en het nog lekker en mooi vindt ook.

Een cadeautje geven gaat over aandacht geven aan iemand. Dat jij hebt nagedacht over wat de ander leuk, lekker of mooi vindt. Probeer jezelf los te weken van je eigen verwachtingen dat je er geld tegen aan moet smijten (behalve natuurlijk als je dat echt wil of hebt) en probeer jezelf niet aan te praten wat anderen van jou verwachten. Dure cadeaus geven die je je eigenlijk niet kunt veroorloven, verwacht niemand van je. En als dat wel verwacht wordt, moet je ze van de lijst schrappen.

woensdag 13 april 2011

Vanilleyoghurt

Inmiddels ben ik zo obsessief bezig met gezond en echt eten én consuminderen dat ik me op een glijdende schaal bevind die me steeds meer vragen doet opwerpen. Waarom zou je iets kopen dat je heel makkelijk zelf kunt maken? Het scheelt geld en het is stukken gezonder. En geld is een belangrijke reden. We hebben minder inkomen dan voorheen en zijn wel helemaal overgestapt op biologisch en man wat is dat duur! Veel van ons broodbeleg maak ik inmiddels zelf om kosten te besparen (en vooruit: omdat ik het leuk vind om te doen). We hebben op dit moment eigen gemaakte chocoladepasta, humus, rabarberjam, kruiden-knoflookroomkaas en zeker een keer per 2 weken maak ik tonijnsalade. Ik eet al bijna 2 jaar zoveel mogelijk suikervrij en dat heeft gevolgen. Ik ben heus echt dol op een goede taart met echte suiker, maar dat is voor speciale momenten. Ik zoet veel lekkers met appelstroop, gedroogd fruit, banaan, diksap en de meeste smaakmakers die we kopen zoals mosterd en mayonaise, bevatten geen suikers. Hierdoor verandert mijn smaak. Ik vind nu al heel snel iets enorm zoet. Nu lukt het best om mosterd, tomatenketchup of mayo te vinden zonder suiker maar toetjes en yoghurt met smaakjes zijn altijd gezoet.

Nu ben ik dol op vanilleyoghurt en kocht dat regelmatig omdat mijn ultieme uitspatting tegenwoordig in de namiddag een schaaltje vanilleyoghurt is met een vers peertje in blokjes gesneden. Ik kocht altijd de biologische yoghurt van Arla en ineens vroeg ik me af waarom. Ik heb altijd yoghurt en vanillepoeder in huis en dan kan ik zelf bepalen óf en hoeveel suiker ik erbij doe (en wat voor suiker), zonder dat iemand uit de yoghurtfabriek dat voor mij bedenkt en er ook nog zetmeel doorgooit om het lekker lobbig te maken.

Dussss je neemt:
400 ml biologische yoghurt
1/2 thl kaneelpoeder
1/2 thl vanillepoeder
optioneel: 1 el suiker (ik gebruik gula java) (*)

Hartstikke lekker en simpel en vele malen goedkoper dan het biologische alternatief.

(*) zie voor uitleg over Gula Java het producten ABC van Spaarcentje kookt

Tweedehands woensdag

Nu bijna een jaar geleden betrapte ik Buurvrouw terwijl ze een groot pak gewikkeld in plastic op straat zette, bedoeld voor het grof vuil. Toen ze mij zag bedacht ze zich en vroeg of de inhoud iets voor Zoon was. Het bleek een groot houten masker te zijn, dat Buurman had gekregen van Andere Buurman, die er op uit was gekeken. Buurman was zeer content en hing het in de tuin op aan een haakje in de schuur. Dit zeer tegen de zin van Buurvrouw. En als die twee mot hebben is er altijd één die wint, en dat is niet Buurman.

Afijn ik nam het graag in ontvangst, Zoon is dol op maskers en heeft er al een aantal in zijn slaapkamer hangen. Buurvrouw vroeg wel of ik het niet aan Buurman wilde vertellen, de bedoeling was De Totale Verdwijning Van Het Masker en niet dat het gewoon binnen handbereik bleef voor Buurman, op gevaar van weer terug eisen. Ik voelde me ietwat opgelaten en zei wel dat ik er niet om zou gaan liegen. Dat was voldoende en onder heimelijke blikken werd het pakket overhandigd.

Buurman ontdekte de oplichterij binnen een half uur en kwam verhaal halen maar wist ook wel dat hij niet was bestand tegen de heerschappij van Buurvrouw. Hij nam op gepaste wijze afscheid en afstand van zijn masker en maakte Zoon dolblij.

dinsdag 12 april 2011

Echt eten

Een tijd geleden vroeg ik wat boeken over eten in de bibliotheek aan en zaterdag kon ik één er van ophalen. En die las ik in één ruk uit. ‘T is ook best een klein boekje maar het staat wel bomvol zinnige informatie. Ik heb het over ‘Echt eten. Een handleiding’ van Michael Pollan.


Het boek pretendeert je te helpen met het maken van gezonde keuzes op eetgebied en dat op een eenvoudige manier. En dat maakt hij volledig waar op een duidelijke en vaak ook grappige manier. Het leest als een trein en de informatie wordt in hapklare brokken gepresenteerd.

In het inleidende deel legt hij uit hoe hij tot zijn voornemen kwam (behoefte om zichzelf en zijn gezin beter te voeden) en welke waarheden hij ontdekte (eet echt voedsel, niet teveel, vooral planten) en wat hij daarmee deed (een lijvig boek schrijven: ‘Een pleidooi voor echt eten’). Deze handleiding bevat alle kennis van het lijvige werk maar dat zonder het gedoe eromheen. Want wie tegenwoordig gezond wil eten en zich om die reden in de herkomst en het verhaal achter de voeding stort, moet een halve biochemicus, bioloog, medicus en zo nog wat beroepen zijn. Allemaal heel interessant en soms moeilijk te volgen, soms makkelijk te volgen maar regelmatig conflicterend met elkaar. Want zo zijn er koolhydratenmijders en eiwitaanhangers en ook vijanden van vet eten. Wat moet je nou nog geloven en wat niet?

Hij schrijft precies dat wat ik al vaak heb gedacht: hoe kan het dat sommige volkeren heel vet eten (Eskimo’s) en toch geen hart- en vaatziekten kennen? Waarom slobberen de Fransen dagelijks een wijntje naar binnen, nemen een toetje vol suikers en worden ze toch niet dik? Het gaat volgens Pollan niet om de afzonderlijke elementen zoals vet of suiker maar om de som der delen: het totale voedingspatroon. Dus niet alleen het eten maar ook alle gedragingen rondom het eten. Het westerse voedingspatroon is een manier van eten van zodanig bewerkt voedsel dat we er ziek van worden. Ons lichaam herkent het niet meer als voedsel en wordt te dik en ziek. Hij noemt de bewerkte troep die verkrijgbaar in de supermarkt is: eetbare voedselachtige substantie, een geweldige benaming die je meteen alle lust ontneemt een kant en klare maaltijd mee te nemen of een potje saus die je alleen nog maar hoeft op te warmen.

In het 2e deel legt hij zijn principe van echt voedsel, niet teveel, vooral planten uit aan de hand van 64 eetregels, onderverdeeld in wat je moet eten (echt onbewerkt voedsel), waar je veel van moet eten (planten) en hoe je moet eten (niet teveel en met genot). De tips lezen makkelijk weg en zijn soms herkenbaar (doe boodschappen terwijl in gedachten je grootmoeder met je meeloopt, wat zij niet herkent kan niet veel soeps zijn), soms hilarisch (het is geen eten als het door je autoraampje naar binnen komt) en altijd simpel toe te passen zoals tip 7: mijd voeding die ingrediënten bevat die een kind uit groep 5 niet uit kan spreken.

Een boek naar mijn hart. Het pleit voor echt eten en daar volop van genieten. Pollan schrijft dat er niets mis is met af en toe uit de band springen of fast food eten, mits door jou zelf bereid. Als we ons houden aan zijn advies om met mate te zondigen, eet je niet alleen stukken gezonder maar ben je bovendien ook veel minder geld kwijt. Hij noemt de z-regel in dit verband: ‘We doen het zonder tussendoortjes, zonder twee keer opscheppen, zonder toetjes – behalve op dagen die met een Z beginnen.’. In deze tijd is het zó eenvoudig om een pak chips te kopen en op te eten, een bak roomijs uit het vriesvak van de supermarkt te pakken en als toetje te geven. Het slechte voedsel is altijd bereikbaar en vaak ook nog eens goed betaalbaar. Daarmee is het iets geworden dat door veel mensen dagelijks wordt gegeten. Laat het weer speciaal zijn omdat je het alleen bij feestelijke gelegenheden eet of in het weekend. Dan eet je vanzelf gezonder en geef je minder uit. En kun je met wat je overhoudt echt eten kopen, liefst natuurlijk biologisch. En nu natuurlijk allemaal naar de bibliotheek rennen om het boek te halen!


Michael Pollan, Echt eten. Een handleiding

maandag 11 april 2011

luie dagen, weinig verlangens

Als de zon schijnt, ziet de wereld er heel anders uit. Lekkere open deur hè, maar zo waar! Wie heeft iets nodig, zo lang je een ligbed in de zon hebt en een boek binnen handbereik? Mits de kat opschuift natuurlijk....



Hier nog zo één die het goede leven heeft uitgevonden:


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...