zaterdag 5 maart 2011

Marseillezeep

Eind januari vertelde ik dat ik zelf wasmiddel ging maken van Marseillezeep. Groen en duurzaam en hartstikke goedkoop. Sindsdien verovert deze zeep het huishouden. Wat doen we er allemaal mee?

Nou wassen dus!

Ook zepen we ons ermee in onder de douche. Voor een blok van 200 gram Marseillezeep betaalde ik € 1,99 en dat is een stuk goedkoper dan de organische biologische douchegel die ook vriendelijk is voor konijntjes, het milieu en mijn gezondheid maar niet voor mijn portemonnee.

Wat goed is voor mijn huid, is ook goed voor mijn hoofd dacht ik en smeerde het op mijn haar. En verdraaid, het werkt hartstikke goed, het schuimt zelfs en het bevat, heel belangrijk, geen SLS (ook wel bekend als betonschrobber). Mijn haar zit prima en ik hoef er zelfs geen crèmespoeling meer in te doen om het kambaar te maken. Bovendien hoef ik nu minder vaak mijn haar te wassen: normaal moest dat om de dag in verband met vettige verschijnselen en nu was ik het één keer per 3 tot 4 dagen. Zelfs Oma smeert het in heur haar en is tevreden. En dat wil wat zeggen, want ze heeft niet zoveel haar en bewaakt dat wat ze heeft als een pitbull. Maar ook bij haar zit het goed en vooral vol.

We dweilen de vloer ermee. Ik giet gewoon wat van het wasmiddel in een emmer en verdun het met warm water. Nu dweil ik zelden omdat ik daar niet voldoende energie voor heb, maar die keren dat ik het per ongeluk deed, voldeed de Marseillezeep prima op onze houten vloer.

Ik gebruik het als toiletreiniger. Normaal kocht ik de ecologische Wc-reiniger van de Appie (van Puur en Eerlijk) maar die was op en we komen bijna nooit in de AH. De ecologische toiletreiniger van Ecover vind ik echt te duur dus was ik op zoek naar een alternatief. Dussss de lege fles Wc-reiniger opengefrutst, wasmiddel erin gegoten tot ongeveer de helft, nog wat water erbij en wat lepels schoonmaaksoda en klaar! Werkt ook prima.

Het plan is om de Marseillezeep ook als toiletverfrisser te gaan gebruiken. Gewoon een blokje afsnijden van het grote blok en in het houdertje stoppen en kijken wat er gebeurt. Ik meld binnenkort of het werkt of dat per ongeluk het hele toilet onder het schuim zit.

ps. het recept voor het wasmiddel staat in het Consuminder ABC

vrijdag 4 maart 2011

Eetplannen

Wat gaan we eten komende week:

Vrijdag:
Tortilla's  gevuld met knolselderij, witte kool, aardappel,gehakt, gekruid met saffraan en honing

Zaterdag:
Kipsaté van Schatje met sla en stokbrood

Zondag:
Quiche van prei & rucola en sla met olijven en tomaat, komkommer

Maandag:
Knolselderijkerrie met blokjes appel en kabeljauwfilet (of zoiets)

Dinsdag:
Soep en tosti

Woensdag:
Spruitjes met spekjes en appel en champignons en rijst

Donderdag:
Oma kookt

Vrijdag:
Duiken we de vriezer in en zien we wel

donderdag 3 maart 2011

Over redenen om zelf cupcakes te bakken

Vandaag is de dag. Zoon kwam 9 jaar geleden op de wereld terwijl Feyenoord tegen Ajax speelde. Ik geef geen ene donder om voetbal, maar ik leef al lang genoeg samen met een fervente Feyenoordaanhanger (als je dat tegenwoordig nog hard op mag zeggen na alle zwaar bedroevende resultaten) om te weten dat voetbal veel van mijn leven bepaalt, tot aan mijn bevalling toe. Gelukkig heb ik daar geen trauma aan overgehouden en Zoon ook niet. Maar dat hij ook voor Feyenoord is, zal geen verrassing zijn.

Verjaardag betekent op school trakteren. Ik beloofde eerder hier op het blog  plechtig het te houden bij de meest simpele cakejes, gewoon één soort. Ook maakte ik het mezelf zo makkelijk mogelijk en gebruikte ik zelfrijzend bakmeel. Ik heb me wel en een beetje niet aan de belofte gehouden. Ik maakte één grote kom cakebeslag en verdeelde dat in 2-en: één voor de gewone cupcakes, één met 2 el cacaopoeder erbij voor chocoladecupcakes en beide kommen voor mengcakes: een bruin poepertje met een geel bovenkantje en een bruine toupet.


Ik weet niet of zelf maken veel goedkoper was. Ik denk dat als ik in de super 2 gewone cakes zou kopen, dat ik dan goedkoper uit zou zijn (volgens de website van Appie bij elkaar € 2,80). Cupcakes zijn wel weer wat duurder, maar prijzen variëren van € 6 tot € 9,35 voor 36 cupcakes. Maar ik ben nooit een fan van cakejes kopen geweest, tenzij bij de warme bakker. In de super gruw ik altijd als ik op het etiket zie staan: houdbaar tot maart 2015. De cake uit de supers zijn vaak ook baggervet en zompig en dat blijft zo tot ver volgend jaar (als je het in de verpakking bewaart) terwijl een normale roombotercake toch echt binnen 24 uur uitdroogt. Dat is normaal, maar dat zijn we vergeten door alle toegevoegde transvetten en conserveringsmiddelen.

Wat gaf ik uit aan 36 zelfgemaakte cupcakes? (alle ingrediënten zijn biologisch met uitzondering van de boter)
Zelfrijzend bakmeel: € 1,99
Eieren: € 1,57
2 pakjes roomboter: € 1,98
6 el melk: euh € 0,10
2 el cacaopoeder: € 0,25
rietsuiker (fair trade): € 1,15
4 el hagelslag (fair trade): € 0,25
Totaal:  € 7,30

Tja waarom toch al die moeite? Vandaag voel ik me moe en mijn lijf doet pijn, het was toch een beetje teveel voor me, ondanks de vooraf bedachte maatregel van het avondeten uit de vriezer plukken. Maar ik vind het leuk. Niets leuker dan lekker bakken en het beslag zat in mijn haren zullen we maar zeggen. Niets fijner ook dan Zoon die verlekkerd zegt dat alles wat ik bak zo goed smaakt. Niets fijner dan de wetenschap dat hij trots als een pauw de klas instapt met een gigantische schaal zelfgebakken cupcakes. Ik ben helaas geen moeder die met hem kan voetballen, of met hem een dagje naar Artis kan. Mijn beperkingen maken dat hij veel rekening met mij moet houden en dat het niet altijd lukt om met een vriendje te spelen, omdat halen en brengen vaak niet kan en hier spelen regelmatig te vermoeiend is voor mij. Maar bakken kan ik wel, in etappes, dus bakken doen we. Tot we neervallen…..en dus maakte ik ook nog een klein chocobommetje, voor in de middag als hij uit school komt en zijn 2 beste vriendjes hier komen spelen. Heel fout van mij, maar is het geen dotje:


woensdag 2 maart 2011

Tweedehands woensdag

Lopend door mijn huis valt op dat veel afkomstig is uit andere huizen. Een groot deel van onze spullen heeft een voorgeschiedenis. We kregen het omdat de eigenaar er niet meer is, of het niet meer gebruikte en/of het zat was of dat het in de weg stond. Al lang voordat ik consuminderaar werd, ontdekte ik het plezier dat je hebt van gratis tweedehandsjes. Zelf weer doorgeven is overigens ook heel leuk.

Toen ik nog in Amsterdam woonde, ging ik nog een stap verder. Ik nam niet alleen graag in ontvangst, maar nam ook graag weg. Wie het eenmaal doorheeft kijkt anders naar de vuilophaaldagen, want sjonge wat kun je een leuke dingen scoren. Ik ging niet zo ver als de tweeling waarmee ik ooit een huis deelde. Zij hadden voor dat doel een bakfiets aangeschaft en op grof vuil dagen was het hard werken. In hun huis stonden fietsen in alle stadia van instorting, tafels, stoelen, wintersportuitrustingen (hoewel ze nooit op wintersport gingen).

Zelf scoorde ik ooit eens een prachtige knalgroene stoel die super lekker zat. Ik trof hem aan de op Prinsengracht ter hoogte van de Jordaan en sleepte hem mee, dwars door de stad naar de Pijp, waar ik toen woonde. Die stoel (en een koelkast en salontafel) gaf ik een jaar later weg aan een vriend toen ik ging samenwonen met Schatje.Ook vond ik ooit eens stoel bij mij in de straat, maar het bleek dat de huisraad op straat uitgestald stond vanwege een verhuizing dus die stoel heb ik met het schaamrood op mijn kaken weer terug gebracht.

Naast de spullen die ik zelf actief verkreeg, kregen we dus ook heel veel van anderen. Sommige dingen lelijk maar bruikbaar, andere spullen prachtig en voor ons onbegrijpelijk dat ze werden weggedaan. Als eerbetoon aan al die gulle gevers, fotografeerde ik de gratis tweedehandsjes. Die krijgen jullie de komende woensdagen te zien.

 

Deze woensdag aandacht voor de bureaustoel van mijn vader.
Mijn vader overleed in 2006 na een slopende ziekte die hem jarenlang aan huis bond. Zijn grote passie was de computer en vanuit deze stoel onderhield hij het contact met de buitenwereld.
Een tijd na zijn overlijden veranderde mijn moeder één en ander in het huis en zo moest de stoel ook weg. Nu schrijf ik mijn stukjes terwijl mijn kont in deze stoel zetelt. Een prettig gevoel.

dinsdag 1 maart 2011

De economie van de bijgestelde verwachtingen

Een half jaar geleden las ik regelmatig in de krant berichten over voorzichtig economisch herstel. Het ging niet zo hard, maar het werd al wat beter. Toen kwamen de berichten dat de cijfers van de Duitse economie beduidend beter afstaken tegenover die van de Nederlandse economie. En ineens stond er in de weken erna het nieuwe woord: lage-groei-economie. Ik kom het nu bijna dagelijks tegen in de krant.

Lage groei economie is onze nieuwe werkelijkheid: een economie die niet meer op het niveau kan komen waar ze zou zijn terecht gekomen als er geen crisis was geweest. Met andere woorden: economisch herstel is niet meer hetzelfde als economische groei. Een economie kan aantrekken in de vorm van meer werkgelegenheid maar dat garandeert niet meer automatisch de groei waar we zo gewend aan zijn geraakt. En dat heeft dus gevolgen voor de koopkracht.

De redenen zijn eigenlijk heel simpel als je erover nadenkt. Niet dat ik het zelf bedacht hoor! Ik heb het ook maar gewoon gelezen. Hoewel er straks meer werkgelegenheid is moeten we toch met een stuk minder handen de economie draaiende houden. Door de vergrijzing zijn er nu eenmaal minder handen beschikbaar. Groei zal vooral moeten komen uit verhoging van de arbeidsproductiviteit. Nou heb ik jarenlang bij een groot commercieel bedrijf gewerkt en geloof me, meer kun je niet uit mensen halen tenzij je bereid bent ze in een sinaasappelpers te stoppen om er nóg meer uit te persen, overgaat op een 6-daagse werkweek en pauzes gaat verbieden.

Koopkrachtverlaging dus. Eigenlijk is de naam lage groei economie niet oké. We zouden het beter bijgestelde verwachtingen economie kunnen noemen. Want daar gaat het om: niet om de vermindering van koopkracht maar hoe je daarmee omgaat. Zijn wij in staat met minder genoegen te nemen, wij die opgroeiden in een samenleving die jaar in jaar uit groei kende en met een voortdurende uitbreiding van frutsels die we eerst niet kenden (mobiel, dvd, espressoapparaat, routeplanner….) en die later een ‘behoefte’ werden. Kunnen wij onze kinderen leren op een andere manier met wensen om te gaan, behoeften uit te stellen. Er niet meer automatisch van uitgaan dat het wel goed komt, maar beginnen met sparen. De vraag is helaas niet of we het kunnen maar hoe we dat gaan doen! We zullen wel moeten!

Wij kunnen dat wel. Wij maakten hier de afgelopen jaren al onze eigen drastische koopkrachtverlaging mee doordat ik ziek werd. Dus wij zijn een stuk soberder gaan leven. Maar wat doe je als je door de koopkrachtenverlaging ernstig in de problemen komt? Als je niet meer in staat bent een buffer op te bouwen en weet dat deze lage groei economie nog jaren duurt? Wat als je wasmachine stuk gaat en je geen nieuwe kunt kopen? Als het je niet meer lukt om geld opzij te zetten voor de latere studie van je kind, zodat hij of zij zijn werkende bestaan met een forse schuld zal gaan beginnen?

Zojuist kreeg ik een mail van een vrouw die dezelfde aandoening heeft als ik. Zij woont alleen en haar ouders zijn overleden. Zij heeft niemand op wie zij terug kan vallen. Ze woont prachtig, op een afgelegen plek. Vanwege haar slechte gezondheid is zij afhankelijk van een auto, want fietsen is geen optie. Zij houdt nu al net haar hoofd boven het water, maar sparen lukt niet meer. En nu is haar auto kapot, heeft volledig de geest gegeven. En dus gaat ze geld lenen, van een vriend. Ik kan wel zeggen doe dat niet, maar de andere optie is haar huis verkopen (met verlies want slechte tijd) en centraler gaan wonen.

Nou is haar financiële positie - net als die van ons - niet verslechterd door een slechte economie maar door ziekte. Maar waar het wel om gaat is dat er een kwetsbare groep mensen in de samenleving is, die kan verzuipen op het moment dat er langdurig minder geld in het laatje komt. Die afhankelijk zijn van een uitkering, of van speciaal onderwijs en minder gelegenheid hebben hun kansen te keren.

Het is wrang dat het woord koopkrachtenverlaging voor iedereen iets anders betekent: voor de één betekent het de verkoop van het huis, voor de ander leidt het tot een soberder bestaan en weer een ander baalt omdat dit betekent dat de bonus van het verder riante inkomen misschien iets minder uitpakt. Wat kan je eraan doen? Wel iets! Natuurlijk consuminderen, maar dat doen we al. En vooral toch gaan stemmen morgen, ook al lijken de verkiezingen een ver van je bed show. Want het is de politiek die de potjes beheert en aan de touwtjes trekt. Die bepaalt of jouw kind dat op school achterloopt een rugzakje krijgt of juist geen begeleiding. Die bepaalt of jouw bibliotheek open kan blijven of niet. Die bepaalt wat een eerlijke verdeling van geld is.

maandag 28 februari 2011

Over energievreters die je niet uit kunt zetten


Als consuminderaar ben je alert op tips en informatie die je helpen je uitgavenpatroon te beteugelen. Een energierekening komt maandelijks en zien we ook graag zo laag mogelijk. Hoewel ik dacht alle apparaten in huis al te hebben getoetst aan verspilling, energielabel en kosten, zag ik er toch één over het hoofd, naar bleek.

De Volkskrant plaatste afgelopen zaterdag een paginagroot artikel over het sluipverbruik van een decoder. Voor die consuminderaars die net als ik ergens (qua behoeften en leefwijze) in het Stenen Tijdperk zijn blijven steken: een decoder is een apparaatje dat het mogelijk maakt om digitale TV te ontvangen. De voordelen van digitale televisie zijn 2-ledig: je hebt een mooier beeld vanwege een hogere resolutie en je krijgt toegang toe meer kanalen. Het nadeel van een decoder wordt nergens genoemd maar is wat mij betreft de minimale vertraging in ontvangst. Zo hoor je de buren al juichen en zit jij nog te wachten op het verlossende doelpunt. Een ander nadeel is dat het beeld soms blijft hangen, minimaal hoor, als je knippert met je ogen merk je het eigenlijk niet.

Want ik weet waar ik over praat. Wij hebben sinds een paar maanden een decoder in huis. Schatje had er al eerder zijn zinnen op gezet maar ik verdomde het om geld uit te geven aan een behoefte die ik nog niet bij mezelf had ontdekt. Prijzen zijn pittig en variëren van € 60 tot € 400. Daarna valt het mee. Bij onze Tv-aanbieder betaal je voor digitale TV bijvoorbeeld niets extra als je al in het basispakket zit. Wat je wel eenmalig moet aanschaffen is een smartcard voor € 15. Deze zorgt dan samen met de decoder voor ontvangst. Toen Schoonouders aan kwamen zetten met hun oude decoder, gaf ik mijn verzet op, want het werd vooral ingegeven door kniertigheid.

Dussss kastje aangesloten, wat gedoe gehad met de smartcard, doet ie het wel of doet ie het niet en toen hadden we mooi strak beeld. Wat ik niet wist is dat een decoder veel energie verbruikt ook in stand-by stand. De Volkskrant baseert zich op een onderzoek van de Consumentenbond waaruit blijkt dat de meest verspillende decoders qua energiegebruik vergelijkbaar zijn met een wasmachine (200 kWh per jaar). Dat is wel even schrikken! De decoder staat elke dag aan maar niet zo lang, want zoveel TV kijken wij niet. Maar hij staat wel dag in dag uit op stand by omdat uitzetten betekent dat de decoder weer opnieuw moet worden geprogrammeerd. Dat heeft onder meer te maken met het besturingssysteem lees ik, dat is zo ingewikkeld dat het ook actief blijft in stand by toestand. Een soort pseudo stand by dus die bijna net zo veel energie vreet als een aan-stand.

Er zijn wel verschillen in verspilling: Philips scoort heel hoog op de verspilschaal (180 kWh per jaar) en onze decoder komt uit op ongeveer 80 kWh per jaar, dat is vergelijkbaar met een magnetron. Nu wil ik natuurlijk meteen krijsen dat de decoder het huis uitgaat en wel meteen. Maar ik heb na jaren samenwonen geleerd dat ook Schatje behoeften heeft en dat die negeren op een ander moment in tijd nog veel meer geld kosten. Bovendien is het nu ik eenmaal gewend ben aan dat strakke beeld, toch wel fijn, soort van, best wel, grom, grom.

Ik weet wél wat Schatje gaat doen de komende tijd: uitzoeken hoe we de stekker eruit kunnen trekken zonder telkens alles opnieuw te programmeren.


Klik hier voor het artikel in De Volkskrant.



zondag 27 februari 2011

Huishoudelijke mededelingen

De bieten waren zeer geslaagd. Ik ben om! Later vandaag zal ik het recept op Spaarcentje kookt publiceren. Ik wil wel alvast verklappen dat ik de bieten heb geroosterd in plaats van te koken en dat scheelde veel viezigheid en gedoe en alle vitaminen bleven in de biet en kwam in mijn mond in plaats van met het kookwater te worden weggespoeld. Het roosteren van bieten is niet mijn idee, maar ik kwam het tegen op internet en in diverse kookboeken van superkookhelden als Jamie Oliver en Simon Rimmer.
Heel makkelijk: wikkel de bieten in aluminiumfolie en laat ze een uur tot 5 kwartier garen in een oven op 200 graden. Afkoelen, schillen en verder verwerken......

Verder heb ik een pagina toegevoegd aan deze site: Consuminder ABC. Het is de bedoeling dat dit een overzicht van allerlei besparingstips wordt die je helpen te besparen maar ook de toets van groen en duurzaam doorstaan.

Op deze pagina verzamel ik tips in alfabetische volgorde van zelf wasmiddel maken tot minder stroom verbruiken. Rondom deze tips zijn natuurlijk stukjes geschreven, maar zo zijn de tips niet altijd even goed vindbaar. Het is niet fijn als je wil weten wat ook al weer het recept voor zelf wasmiddel maken is, en je moet de hele site doorzoeken. Ook krijg ik soms hele waardevolle consumindertips in reactie op mijn stukjes en die wil ik graag met jullie delen. Vandaar dat ik er voor koos een pagina toe te voegen.
Het zou toch geweldig zijn als deze pagina over een tijd zo compleet is dat je als bezoeker denkt: even kijken bij spaarcentje of er tussen staat hoe ik kan besparen op energie of hoe ik mijn sla langer vers houd (met dank aan de tip van mevrouw Jee!).

Hebben jullie zelf tips waarvan jullie vinden dat ze in het overzicht zouden moeten worden geplaatst? Laat het me weten! Maar wel groen en duurzaam he, want dat is het uitgangspunt. Als ik je tip overneem, noem ik je als tipgever en indien je een blog hebt, plaats ik een link van je blog erbij. Zo helpen jullie mij met tips en maak ik reclame voor jullie!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...