vrijdag 16 december 2011

Dagen met scherpe randjes

Zo aan het einde van het jaar gebeurt er veel om mij heen en in mij. De school van Zoon stuurt voortdurend mail met opdrachten (haal spullen voor een kerststukje, teken in voor de lijst met kersthapjes, doe mee aan de cadeau-actie van de Voedselbank). In huis stroomt het ook: kerstboom halen, optuigen....kerstkaarten die via de brievenbus binnenstromen en een tegenactie vragen.

Continue word ik met de neus op de feiten gedrukt dat ik leef met hele kleine marges en dat er niets onverwachts kan gebeuren. Zit ik daar braaf met mijn puntentelling (voor wie nu pas inhaakt: ik leer met een ergotherapeut beter te doseren met behulp van een puntensysteem dat de activiteitenweger heet), denkend dat alles onder controle is. Al die onverwachte dingen moeten ook in de puntentelling worden meegenomen. Is het niet iets dat ik kan doen (ik ga niet naar de winkel om oase te kopen want die energie is er niet) dan wordt er toch actie verlangd want ik moet iets regelen zodat het wél gebeurt. Dat zorgt voor onrust in mijn hoofd en dat vreet energie.

Zo zat ik eergisteren in de middag op de 'strafbank' omdat ik teveel punten had opgemaakt en moest rusten tot er weer voldoende punten waren om in beweging te komen. Ik voelde me net een kleutertje. Tóch lekker gaan doen wat ik wou doen, heeft geen zin want de terugslag is er des te erger door, zo leerde ik weer van gisteren.

Zelfs goed nieuws is dan te veel. Ik kreeg een brief van het UWV dat de periode dat ik recht heb op een loongerelateerde uitkering, binnenkort eindigt. Omdat er van mij geen inspanning uit arbeid wordt verwacht gezien het feit dat ik voor 100 % ben afgekeurd, krijg ik een loonaanvullingsuitkering. Ook deze is gebaseerd op wat ik hiervoor verdiende. Mijn angst dat ik gekort zou gaan worden, bleek niet terecht. Gekort worden alleen mensen die deels zijn afgekeurd en nog wel een verdiencapaciteit hebben. Dus eigenlijk is dit heel goed nieuws. Ik krijg deze uitkering totdat ik wél weer in staat ben om te werken. Ik heb ook voorlopig niet de stress van een herkeuring. Het UWV schrijft letterlijk: 'als u weer in staat bent het werken op te pakken neemt u dan contact op met het UWV werk-bedrijf.'

Ons huis hoeft dus niet in een economisch slechte tijd te worden verkocht met veel verlies. Met mijn uitkering die dus op hetzelfde niveau blijft en het salaris van Schatje kunnen we goed rondkomen én sparen voor een buffer. 'Het verhaal ' loopt dus goed af. 'Het doemscenario' rolt zich anders uit. En toch moest ik heel hard huilen. Ook van blijdschap. Maar dat niet alleen. Moeilijk uit te leggen. De ontlading van alle angst, de geldzorgen, samen met het onvermogen om zelf iets aan de situatie te kunnen doen (zoals beter worden) voelt als een krassend krijtje op het schoolbord in mij.

Een situatie accepteren gaat in heel veel kleine stapjes. Leren accepteren dat ik ziek ben en niet kan meedraaien in de samenleving zoals ik zou willen, is een proces dat zich voortdurend herhaalt. Keer op keer voel ik verbazing over het leven dat ik leid. Heel vaak lukt het me desondanks toch veel vrijheid te voelen. Maar niet altijd....soms ben ik een boeddha en soms een leeuw in een te klein hok.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...