zaterdag 12 november 2011

Stuur je kind uit bedelen

Het leek een wet waar niet aan viel te tornen: met St Maarten is het prutweer, regent het zo hard dat lampionnen na 3 minuten in elkaar storten en is de bijtende kou zo hevig dat je weinig zin hebt om de deur open te doen voor die vals zingende kinderstemmetjes. Tot gisteren dus. Superweer en daardoor een enorme opbrengst voor Zoon die zijn geluk niet op kon. Want snoepen gebeurt hier met mate. Dit huis is zo goed als suikervrij. Natuurlijk krijgt hij wel regelmatig het 'echte werk' maar in verglijking met andere huishoudens stelt dat waarschijnlijk weinig voor. Het arme kind heeft een moeder met een suikerfobie.

Maar zelfs deze antisuikerheks weet nog hoe het is om St Maarten te lopen. Dus kwam hij thuis met de opbrengst en stelde dé vraag: 'hoeveel mag ik nu snoepen'. 'Zoveel als je op kunt eten' zei ik en dat deed hij! Hij nam een mandarijn, een drop, een stengelachtig iets,een klein zakje chips en was toen klaar. We verdeelden de opbrengt in verschillende trommels (voor het dagelijkse snoepje en voor feestmomenten) en voorbij was St Maarten.

Braaf kind. Ik zei nog tegen hem: waarom stop je nu met eten? Maar als er één in contact is met zijn buik dan is hij het wel. 'Ik had genoeg' zei Zoon. 'Genoeg' heb ik zelf nooit gehad. Geen idee wat dit betekent. 'Genoeg' is voor mij iets dat ik bedenk, ik tel 1 en 1 bij elkaar op en besluit dat het genoeg is. Of het nu gaat om eten of consuminderen,  dat maakt niet uit. Bij Zoon is genoeg een gevoel en hij kan daar naar handelen. Die zit duidelijk lekker in zijn vel, dat is zeker! De meeste pret ligt voor hem niet in het je misselijk eten, want dat doet hij niet maar in het zelf bepalen waar zijn genoegpunt ligt. En daar ben ik blij om (en stiekem een beetje jaloers).
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...