woensdag 16 november 2011

Dingen waar je een goed gevoel van krijgt

Om maar met het grootste cliché ooit met de deur in huis te vallen: mooie momenten zijn onbetaalbaar. Ik kreeg de afgelopen dagen ineens zoveel liefdevolle en welgemeende aandacht, daar kan geen groot cadeau tegen op.

Op de deurmat lag een kaartje van een ex-collega, waaarin ze zó lief en zó hartelijk omschreef wat ze van me vond. Zomaar, ineens! Slik.

Toen opende ik de mail en vond een bericht van mijn oude hartsvriendin. Als pubers weken we niet van elkaars zijde, later raakten we elkaar door omstandigheden uit het oog. Dit voorjaar kwam ze langs om te praten over onze jeugd. Ze schrijft een boek over die periode en wou haar herinneringen aanscherpen. Sindsdien hebben we voorzichtig mailcontact. En nu schreef ze dat ze een brief had gevonden, van mij aan haar. Ze heeft hem gescand voor me, en zo kon ik ineens de 'jonge Spaarcentje' van 25 jaar geleden weer 'voelen'. Hoe ik was en dacht. Mijn vriendin schreef dat ik in de brief benoemde wat zij niet wou zien, wat niemand wou zien. Waarvoor ze me nu alsnog bedankte, ze schreef dat ik toen de enige was die blijk gaf van echt doordacht medeleven, wat zij toen niet op waarde wist te schatten maar nu 25 jaar na dato, wel. De tranen rolden me over de wangen. Onze verwijdering toen werd veroorzaakt door het overlijden van onze vriendin. Zo op de grens van volwassenheid, gebeurde er veel met ons. Net studerend, het huis uit gegaan, reageerden we allebei anders op de dood en konden we elkaar niet goed bereiken. Nu 25 jaar later, schrijft ze een boek over die periode en is dezelfde gebeurtenis uiteindelijk de reden dat het contact weer wordt aangehaald. En blijkt dat het gevoel en de klik nooit zijn verdwenen. Wat een onverwacht cadeau!

Diezelfde dag scharrelde Buurman ineens in onze tuin. Bleek hij bezig om het afval weg te halen. 2 weken geleden is de schuur opgeknapt en het restafval lag er nog. Dat zou Schatje volgende week weg gaan brengen. Maar dat nam Buurman op zich en knapte ook nog even onze schutting op, verving een paar rotte planken met hout dat hij nog had liggen, zomaar.

Ik zou Spaarcentje niet zijn als ik niet onmiddelijk de vreugde hierover ging omzetten in een cadeau dat weinig geld kost maar toch blij wordt ontvangen. Ik bakte chocolademuffins (met echte suiker en pure Lindt chocolade, ik ging er heftig van kwijlen na weken volledig suikervrij te eten met het candidadieet), deed er een mooi papiertje omheen en bracht het naar de buren.

Natuurlijk bewaarde ik er een paar die in een toet met vla verdwenen. En mijn Schatjes die inmiddels door mijn candidadieet per ongeluk ook bijna volledig afgekickt zijn van de suiker, keken me met dankbare ogen aan. Hoe simpel kan het zijn!

'Vroeger'zou ik een bos bloemen voor de buurman hebben gekocht, nu maak ik iets lekkers waarvan ik weet dat hij het graag naar binnen werkt. Het gaat er niet om dat ik persé geen geld wil uitgeven aan een blijk van waardering (de chocola kost ook geld), maar ik merk dat het nét zo leuk is om iets te geven waaruit blijkt dat ik er mijn tijd in heb gestoken.

En mijn vriendin die krijgt een antwoord per mail. Ik 'betaal' haar terug in woorden. Zo doe ik dat tegenwoordig, ik bak, ik kook en ik schrijf.   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...