vrijdag 28 oktober 2011

Als een kop zonder kip, euh kip zonder kop

Het is zo'n dag dat de voorkant van mij niet weet waar de achterkant is gebleven. Dat komt: ik voel me al 2 weken goed. Nu is goed misschien een groot woord, dus 'goed' in de zin van 'beter dan beroerd'. Ik heb iets meer energie en de te verwachten terugslag na de vakantie in Frankrijk bleef uit. Tot mijn verbazing. En dan wordt het gevaarlijk. Want dan ga ik uitproberen: 'wat als ik....'en 'wat als ik nu eens.....'

Dus had ik deze week 2 keer bezoek, mestte ik de kamer van Zoon uit en daarna mijn schrijfkamertje. Meldde ik me aan voor een thuiscursus Voedingstherapie (na 2 jaar dubben) en werkte ik de vakantiewas weg (deels hoor, er werd ook een groot deel door Oma gewassen). De te verwachten terugslag bleef nog steeds uit. Normaal doe ik één groot ding per dag. Dat is Zoon van school halen of een brood bakken of iets in huis schoonmaken maar nu deed ik meerdere dingen zonder ineens in elkaar te zakken.

En dan word ik hyper. Hyper van alle mogelijkheden. Van de dingen die ik wil gaan doen. Van het genieten zonder die vervelende man met de hamer. Ik ga lijstjes maken. Wat wil ik allemaal gaan doen? Ik draaf door en weet mezelf niet meer af te remmen. Vergelijk het met enorme aandrang en je moet het toch ophouden. Of stoppen met sexen net als het enorm fijn wordt. Dat is bijna niet te doen. Zo is het ook als je dagelijks  bijna niets kan doen en ineens veel meer. Hou dan de rem er maar eens op.

Ergens deze week ben ik het contact met mezelf verloren. Ik merkte het gisteren al toen ik tegen vriendin I. zat te ratelen, veel te druk en veel te snel. Ik merkte het ook aan kleine dingen vandaag. Ik ging als een kip zonder kop te keer. Gooi alle woorden door elkaar en er komen de meest vreemde woorden uit mijn mond rollen. Tot overmaat van ramp was alles wat ik deed tegelijk klaar: het brood en de was en de tafel moest worden gedekt want Zoon kwam er aan. De was die ik ging ophangen bleek vol te zitten met restanten papieren zakdoekjes dus de grond lag vol (ik noem hier geen namen maar ik was het niet en Zoon is ook niet verkouden dus blijft er maar één over). Dus moest er worden stofgezogen en ging tegelijkertijd de deurbel dus moest ik weer naar beneden om een pak in ontvangst te nemen en zag ik dat ik eigenlijk bezig was met de tafel te dekken. Eenmaal aan tafel gezeten om te lunchen konden we 5 keer richting keuken lopen om wat verweesde spulletjes op te halen die ook in onze mond moesten worden gestopt.  En het sodabread wat ik ging bakken naar het recept van vriendin I.M. (niet te verwarren met de schrijver I.M. want dat is een man en bovendien dood, dus die mailt me geen recept) werd niet een mooie zachte bol, zoals zij het omschreef maar een kledderig massa.

Veel signalen zie ik over het hoofd maar als mijn baksels mislukken dan is het uur U. Dussssss ging ik lekker liggen op de bank, muziekje luisteren en tot rust komen. Misschien moet ik gewoon leren genieten van niet meteen moe zijn in plaats van onmiddelijk de reserve-energie uit te geven. Doseren, niet alleen met geld maar ook met energie.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...