maandag 19 september 2011

het extraatje van het UWV

Dit weekend kreeg ik een brief van het UWV dat ik de jaarlijkse tegemoetkoming voor arbeidsongeschikten krijg van  € 336 netto. Hartstikke fijn, dat compenseert die € 1000 die ik dit jaar al uitgaf aan beter worden (en niet werd vergoed door de verzekeraar).... een beetje.

Ziek zijn is duur en proberen beter te worden is nóg duurder. Het traject dat ik nu ga volgen kost me € 150 per maand, los van de behandelingen die niet vergoed worden door de verzekeraar maar daarvan heb ik de kosten nog niet in kaart. Of het een goede besteding is weet ik nog niet. Eerlijk gezegd denk ik dat ik ook met dit traject niet beter ga worden. ME/CVS is een ongrijpbare aandoening die maar weinig mensen van zich af weten te schudden. Die mensen die wel helemaal beter worden zijn vaak relatief kort ziek geweest, relatief jong (onder de 30) of op bezoek geweest bij de wonderdokter in België (met een flinke zak geld tot hun beschikking).

Mijn prognose is op het eerste gezicht niet heel  positief: de verwachting is 'de kwaliteit van het leven licht te kunnen verhogen'. Er is me nu meerdere malen recht in mijn gezicht gezegd dat ik niet mag verwachten beter te worden.  Toch zou een hele kleine uitbreiding van mijn dagelijkse activiteiten al een enorme boost kunnen betekenen voor mijn mentale welzijn.

Stel je toch eens voor....
Even snel op de fiets stappen om de yoghurt te halen in de supermarkt in plaats van Schatje na zijn werk naar de winkel te sturen
Zelf met Zoon naar Judo gaan
Energie hebben om de hele voetbalwedstrijd van Zoon te bekijken
Op een zonnige lentedag naar Amsterdam gaan en in de Jordaan bij mijn voormalige stamkroeg op het terras een cappucino drinken.
In de herfstzon naar het bos rijden en een wandeling maken en de geuren opsnuiven
Eens op bezoek gaan bij die vrienden die er nog over zijn na bijna 4 jaar ziek zijn
Gewoon eens zorgeloos de slappe lach hebben en de dag voor je uit laten rollen in plaats van elke handeling moeten compenseren met een periode van rust
Naar Almkerk kunnen rijden en mijn ME-mailmaatje eindelijk eens in het echie kunnen zien
Niet lopen schudden van moeheid na het doen van 2 dingen achter elkaar
Met Schatje elke avond stomende sex kunnen hebben

Leven met een chronische aandoening is voortdurend balanceren op een koord van (valse) hoop en het onder ogen zien van de werkelijkheid. Ik zoek een evenwicht tussen kunnen accepteren wat de beperkingen zijn en toch blijven zoeken naar een deur die openstaat om meer energie binnen te laten. Is dit erg? Nee eigenlijk niet. Mijn situatie is niet eens zo heel veel anders dan vele anderen, alleen de oorzaak kan verschillen. Heel veel mensen kunnen niet met hun zoon naar judo omdat ze weliswaar de energie wel hebben maar het geld niet. Alles is betrekkelijk. Ben ik nu minder gelukkig dan vroeger? Nee, ook niet eens. Vroeger had ik meer geld en meer energie maar ook dagen dat ik baalde en nergens zin in had. Net als nu. Eigenlijk ben ik gewoon mezelf gebleven, die af en toe een welkom extraatje krijgt van het UWV.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...