donderdag 22 september 2011

Hand op de knip

De zomer is voorbij en nu er hier in huize Spaarcentje ook al gepraat wordt over de naderende herfstvakantie, komt 2012 ineens akelig dichtbij. Het wordt tijd om opnieuw na te denken over de financiën. Niet alleen moeten we nadenken over hoe we het Sinterklaasfeest en Kerstmis financieel gezond gaan doorstaan, maar ook  hoe we 2012 goed gaan doorkomen in een tijd waarin elke Nederlander de crisis gaat voelen, als we de krant mogen geloven.

Tot nu toe maakte vooral mijn medische situatie dat we het stukken minder hebben op financieel gebied. De algemene crisis ging  aan Huize Spaarcentje voorbij, hoewel we wel wat nadeel hadden van de beperktere belastingaftrek bij gemaakte medische kosten. Ik heb nog steeds niet echt duidelijk op mijn netvlies in hoeverre wij komend jaar de crisis gaan voelen. Dat is misschien ook te wijten aan mijn beperkte concentratiespanne of bereidheid om me met onderwerpen bezig te houden als zorgtoeslag, kinderbijslag en het gedrag van de financiële markten en de banken. Meestal begin ik vol goede moed een artikel te lezen maar halverwege ben ik mentaal geheel ergens anders beland. Ik moet bekennen dat ik de analyses van De Volkskrant naar aanleiding van Prinsjesdag maar heb gelaten voor wat het is. Omdat ik dé crisis nog niet voel, blijft het een ver-van-mijn-bed-show.

Toch ben ik absoluut geen financiële onbenul. Ik weet precies wat er in komt en wat er uit gaat en ben nu al weer bezig met onze begroting van volgend jaar. Ik ga er gewoon van uit dat alles duurder wordt, van de kosten van energie en de boodschappen tot de zorgverzekering: ik plus alles gewoon een paar procent naar boven. Deze tactiek (het naar boven plussen) werkt al 3 jaar naar grote tevredenheid. De begroting moet kloppend zijn, in die zin dat we uitkomen met alle verplichtingen, ook nog kunnen sparen en er wellicht ruimte is voor luxe behoeften (vakantie, krantje).  Maar niet ten koste van Dé Heilige Buffer.

Want deze buffer maakt dat er aan een crisis het hoofd geboden kan worden. Het komt heel dichtbij als je in de krant leest dat veel Grieken al langer dan een half jaar geen salaris hebben ontvangen. Hoe reeel is het dat dit in Nederland gaat gebeuren? Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Er wordt zoveel geroepen over de crisis dat ik het nog nauwelijks kan volgen. Wat ik wel weet ik dat een buffer in geval van nood er voor kan zorgen dat je niet van de ene op de andere dag afhankelijk bent van anderen.

Zelf zat ik 11 jaar geleden van de ene op de andere dag zonder inkomen en een huis. Dat was overigens geheel aan mezelf te wijten maar dit even terzijde. Ik had geen buffer, nog geen 100 gulden ergens in een potje. Dat ik niet onder de brug heb hoeven te slapen komt door de hulp van mijn ouders, mijn zus en vriendin I. Die tijd was de beste economieles ooit: geef niet meer uit dan je hebt en zorg dat je iets achter de hand hebt voor het geval dat.

De beste manier om een crisis te doorstaan is nog altijd om vooraf je hand op de knip te houden, vooruit te kijken en pas iets aan te schaffen als het kapot is, niet meer gemaakt kan worden en je voldoende geld hebt om het te vervangen. Dit werkt heel goed op kleine schaal in Huize Spaarcentje en hopelijk dringt dit ook door in de rest van de wereld. Voorbij is de tijd dat we maar massaal blijven consumeren omdat dit goed zou zijn voor de economie. We moeten kritischer kijken naar onze wensen en ons uitgavenpatroon. Wees realistisch: wat niet kan, kan dus niet en daarmee basta.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...