woensdag 6 juli 2011

Verspilling van geld of hoe bedrijven omgaan met zieke werknemers

Vandaag geen 'Tweedehands Woensdag' maar een stukje naar aanleiding van een krantenbericht. De Volkskrant plaatste vandaag een artikel over bedrijfsartsen, die zo door werkgevers onder druk gezet worden dat ze hun werk niet meer goed kunnen uitvoeren.

Werkgevers willen geld verdienen en zieke werknemers drukken negatief op de balans. Het is begrijpelijk dat een werkgever niet staat te juichen in geval van veel zieke werknemers. Bedrijfsartsen die advies moeten geven over de belastbaarheid van een werknemer, worden steeds meer gedwongen om te pushen tot een snellere terugkeer naar de werkvloer. De belangrijkste vraag aan een langdurig zieke werknemer zou moeten zijn: wat heb je nodig om weer aan het werk te kunnen gaan? Dat zou kunnen zijn: coaching, rust, financiële ondersteuning bij een revalidatietraject, aanpassing van de werkplek, andere werkzaamheden. In plaats daarvan wordt meestal alleen maar de vraag gesteld: wanneer ga je weer werken?

Ongetwijfeld zijn er werknemers die een beetje onder druk moeten worden gezet om weer aan het werk te gaan. Die het wel prima thuis vinden. Alleen ik ken ze niet. Ik ken wel mensen die om verschillende redenen zijn uitgevallen en keihard werken om weer terug te (mogen) komen in het arbeidsproces. Helaas zien werkgevers dit niet altijd en geven ze targets mee aan bedrijfsartsen die voor een arbodienst werken. 'Zo en zoveel mensen moeten er weer aan het werk het komende half jaar, goedschiks of kwaadschiks'. Hierdoor wordt er veel geld verspild.

Als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dan zie ik alleen maar gemiste kansen. In de beginjaren dat ik ziek was en nog in dienst van mijn werkgever, heb ik 6 verschillende bedrijfsartsen van 2 arbodiensten gesproken, allemaal niet voorbereid, niet ingelezen en niet op de hoogte. Ik heb 6 keer gehoord: 'vertel eens, wat is er met je aan de hand?'  Na nummer 6 heb ik mijn hakken in het zand gegooid en toen de oproep voor nummer 7 kwam, heb ik gezegd niet meer mee te werken en alleen nog maar bij nummer 6 te willen komen.

Nummer 6 werd het dus en die beste man heb ik een aantal malen gezien. Wat ik zag was een bedrijfsarts die geen tijd kreeg voor de zieke werknemers, die werd tegengewerkt door de werkgever en alleen maar werd gepusht om zijn targets te halen. Een bedrijfsarts die mij vertelde dat het ziektepercentage bij mijn werkgever zo hoog was (9 %) dat de loyaliteit van de arbodienst langzaam verschoof van werkgever naar werknemer. Dit was een jaarlijks terugkerend verschijnsel en zodra dat gebeurde, stapte de werkgever over naar een andere arbodienst die nog betere resultaten beloofde en nog minder zieke werknemers. Met als belangrijkste motivatie: geld besparen.

Ergens tussen bedrijfsarts nummer 2 en 5, ben ik met mijn haren naar het werk gesleept. Omdat nummer 4 mij na 5 minuten zei dat hij dacht dat ik niet goed snik was en dat hij me nog een maand de tijd gaf en dan moest ik terugkomen en een re-integratieplan bespreken. Hoewel ik zei dat het niet ging, nam nummer 5 dat advies over. Al mijn redenen werden van tafel geveegd en als psychisch opgevat. Mijn uitleg dat ik me ziek voelde werd als 'weerstand tegen werken' opgevat. Omdat je dat etiket niet opgeplakt wil krijgen, ben ik dus weer aan het werk gegaan en dat is met recht het domste te noemen wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Door te gaan werken terwijl dat eigenlijk niet kon en dit 4 maanden vol te houden totdat ik volledig fysiek in elkaar klapte, heb ik een enorme terugslag veroorzaakt en een verergering van mijn klachten, waar ik tot op de dag van vandaag last van heb. Voor die tijd kon ik veel meer dan dat ik nu doe. Ik was in staat om elke dag een stukje te wandelen, Zoon naar school te brengen, wat mensen te zien, alleen alles met mate. Na die tijd is mijn belastbaarheid tot een heel minimaal niveau gezakt. Ik ga hooguit 2 tot 3 keer in de week even met de fiets weg, in winkels kom ik liever niet en sociale contacten zijn vrijwel niet meer mogelijk. Daarnaast heb ik wekelijks migraineaanvallen, spier- en gewrichtspijnen, ontstoken lymfeklieren. Op neurologisch gebied heb ik veel problemen: ik verwerk heel moeizaam prikkels, heb spraakproblemen gekregen (gooi woorden door elkaar, zeg koelkast als ik oven bedoel, stotter). Voor wie het inmiddels herkent: ik heb ME-CVS en dat is een aandoening waarbij het herstellend vermogen van het lichaam niet meer werkt. En hoe meer je over je fysieke grens gaat, hoe erger de klachten worden.

Toen de werkgever dat door kreeg, probeerde hij van me af te komen door me geld te bieden. Gelukkig trapte ik daar niet in en ben ik het "normale" keuringstraject doorlopen, kreeg een WIA-uitkering en werd ontslagen. Hadden de bedrijfsarts en werkgever toentertijd naar mij geluisterd en mij meer tijd gegeven, dan was ik nooit zo teruggezakt. Misschien zou het dan wel mogelijk zijn geweest om op een later moment dat mijn lijf daar aan toe was, voorzichtig en aangepast weer te gaan werken. Het zou de werkgever geld hebben gescheeld en mij zeker ook.

Met uitzondering van een paar hele lieve collega's heeft het bedrijf mij alleen maar stress opgeleverd en dwang op mij uitgeoefend, vanaf het moment dat ik niet meer kon presteren. Er is nooit aan mij gevraagd: goh, hoe gaat het nu met je?  'Ze' zijn zelfs nooit eens bij mij thuis geweest met het geijkte bloemetje. En mijn verhaal is niet uniek. Er kan zoveel geld worden bespaard door te investeren in de relatie met een zieke werknemer, in plaats van jaarlijks een contract aan te gaan met de arbodienst die het goedkoopste een dienst kan leveren. En de bedrijfsarts die zit daardoor klem.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...