donderdag 7 juli 2011

Omgaan met tegenslag

Na alle berekeningen en voorlopige belastingaanslagen volgde dan gisteren het telefoonje naar de Belastingdienst. Het pakt allemaal heel negatief uit voor ons. Heel in het kort: door niet meer inkomen uit arbeid te ontvangen maar een uitkering, kun je geen aanspraak meer maken op arbeidskorting of combinatiekorting. Vreemd genoeg mag je als 'uitkeringstrekker' wel loonheffing betalen (wel de lasten, niet de lusten).

Dit scheelt flink in de maandelijkse teruggave. Omdat ik het eerste half jaar blijkbaar wel die kortingen heb gekregen, wordt dat nu teruggevraagd door middel van een onduidelijke acceptgiro voor het bedrag van €2146 met de dreiging dat je voor de termijn moet betalen, maar wat die termijn is, wordt nergens verteld.

Aan de andere kant krijgt Schatje wat meer dan hij kreeg en dat beetje extra wordt verspreid over de komende 6 maanden gestort. Op onze vraag of het niet allemaal automatisch verrekend kon worden, zodat we niet zo hoeven gaan schuiven met bedragen, kregen we een negatief antwoord. Dat hadden we vooraf moeten aanvragen. Maar wij wisten dit niet van te voren! Op onze opmerking dat dit je dit nergens in de digitale aangifte kunt aangeven, kregen wij het verhelderende antwoord: dat klopt, dat kan ook alleen per brief worden aangevraagd.

Waarom wordt er geen betalingstermijn genoemd voor het terug te betalen bedrag? Omdat ik dit in termijnen mag terugbetalen. Of in één keer, dat mag ik zelf weten. Wij kiezen voor gespreide betaling, want als ik het geld ga onttrekken van de spaarrekening lopen we rente mis.

Al met al gaan we er € 324 per maand op achteruit. Ook ben ik nu met een nieuw behandeltraject gestart wat me ongeveer € 150 per maand gaat kosten. Dat is dus bijna € 500 wat ik even moet wegpoetsen in de begroting! Waar ik van de week nog optimistisch schreef dat we gelukkig nog altijd kunnen sparen, moet ik nu concluderen dat dit niet meer gaat lukken. Als we niet sparen (met uitzondering van € 50 per maand voor het studiefonds van Zoon), redden we het net en hoeven we de buffer niet aan te spreken. Wel reserveren we altijd nog geld voor periodieke uitgaven.

Vanf 2012 zou dan de belastingschuld moeten zijn afgelost en kunnen we weer gaan sparen. Weliswaar minder dan voorheen maar in ieder geval weer een vast maandelijks bedrag. Tot zover. Er is weinig aan de hand anders dan even flink schrikken. We gaan evengoed op vakantie, want dat geld "staat al klaar" en de buffer wordt niet aangesproken.

Maar toch voel ik me vandaag verschrikkelijk zielig en onderuit gehaald. Ik voel me uitgeblust en boos en moe en verdrietig over de macht van het geld en de situatie waarin ik zit. Ik ben een enorm levenslustig persoon geboren in het verkeerde lijf. Morgen zie ik het vast weer positief in, klaag ik niet en schrijf ik weer een opwekkend stukje over duurzaamheid of prijzen in de supermarkt of geef ik een consumindertip.

Maar vandaag niet, starend naar de begroting in mijn excelletje vind ik dat ik vandaag best even mag sippen en mokken.....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...