woensdag 22 juni 2011

Tweedehands woensdag

De koffieprijzen zijn flink gestegen de laatste maanden. Ik schreef het al eerder: ons favoriete merk espressokoffie was ineens schrikbarend duur geworden. Op zoek naar alternatieven, stuitte ik op koffiebonen in de supermarkt, die in de aanbieding waren. Inmiddels is duidelijk dat espressokoffiebonen die niet in de aanbieding zijn, helemaal niet voordeliger zijn dan gemalen koffie, maar wél heel lekker. Net gemalen bonen ruiken heerlijk en de koffie smaakt even zo! Na wat speurwerk bleek overigens ook dat biologische gemalen koffie inmiddels vrijwel dezelfde prijs heeft als niet biologische, dus die kocht ik via de biowebwinkel begin van de maand. En Oma kwam een paar dagen geleden binnen zeilen met 3 pakken van ons oude favoriete merk, dat was bij haar super in de aanbieding. We zijn dus het spoor volledig bijster op koffiegebied en hebben inmiddels een grote voorraad ...

Koffiebonen malen doen we op de hand met een hele oude koffiemaler die ik kreeg van meneer B., al eerder genoemd in deze rubriek. Hij is de hoogbejaarde heer voor wie ik tijdens mijn studie kookte en zorgde. Ik at met hem mee, en hij was mijn stabiele rots in de roerige studententijd en samen met mijn vriendin waren wij zijn contact met de buitenwereld. Een deal waar we allemaal veel profijt van hebben gehad en dan bedoel ik niet financieel.
Geen flauw idee hoe oud deze koffiemolen is, behoorlijk oud, dat zeker. Ook denk ik niet dat hij ooit door meneer B. zelf is gebruikt, hij heeft zijn hele leven personeel gehad, dienstbodes en later een huishoudster. En weer later - op zijn 50e- trouwde hij en zette zijn vrouw de koffie. Hij was zeer welgesteld en verschrikkelijk op de centen. Zijn leven lang hield hij een kasboek bij, en alles wat werd uitgegeven, werd onmiddelijk genoteerd. Maar zuinig is niet hetzelfde als gierig, hij was heel gul en genereus en gaf graag dingen weg. Dat leidde soms tot wat moelijke situaties want niet iedereen in zijn omgeving had een zuiver hartje. Zijn buren stonden weliswaar voor hem klaar, maar de dollartekens stonden als het ware in hun ogen gebrand. Hij was rijk, zijn vrouw was inmiddels overleden en het huwelijk had geen kinderen opgeleverd. 'Kassa!' zag je ze denken.

Na zijn dood ging zijn vermogen voor een groot deel naar een verre neef en nicht, via de familie van zijn vrouw, die nog nooit bij hem op bezoek waren geweest en het evengoed presteerden om via een proces elkaar het vermogen af te snoepen en die het niet accepteerden dat er ook andere begunstigden waren, waaronder de hebberige buren die zijn zijn huis tegen een belachelijke lage prijs mochten kopen, zijn neef, Artis, het Concertgebouw, de Kerk en de Poezenboot. Als wij -mijn vriendin en ik- van kwade wil zouden zijn geweest, hadden we in het testament kunnen komen. Ik heb daar eens een gesprek over gehad met hem. Hij zei dat wij als familie voelden en dat hij iets voor ons wilde doen. Dat heb ik hem uit zijn hoofd gepraat en gevraagd of hij in plaats daarvan iets zou willen schenken aan een goed doel waar ik iets mee had, de Poezenboot. Aldus geschiedde. En bleef het contact oprecht en zuiver, zonder vervelende bijbedoelingen.

Na de begrafenis werd het huis door de bank verzegeld en ik ben er nooit meer geweest, alleen vaak langsgelopen. Ik vernam van de buurman dat de erfgenamen het huis zijn komen inspecteren en in hun zoektocht naar waardevolle spullen laden en kasten hebben opengerukt en op de grond gesmeten. Wat er van klopt weet ik niet. Wel kwam ik toevallig voorbij op het moment dat het huis werd leeggehaald. Er stond een container voor het huis en alles zonder waarde werd er in gedonderd, zo ook papieren, foto-albums en persoonlijke spulletjes. Daar ben ik goed ziek van geweest. Je gaat dood en niemand wil de spullen hebben die het verhaal van jouw leven vertellen. Je foto-albums worden zo bij het vuil gegooid. Het erge is dat ik zeker weet dat er wel mensen waren die dit soort herinneringen aan hem wilden bewaren. Zijn neef was zijn beste vriend, zijn leven lang en die had graag dit soort tastbare herinneringen gehad (Over die neef moet ik trouwens ook eens een stuk schrijven, want dat was een hele bijzondere man met wie ik nog heel lang heb gecorrespondeerd en die verhalen op bestelling schreef. Dan gaf ik de opdracht: nu wil ik een verhaal over een slang op sterk water en verdomd dan viel een paar weken later een abominabel slecht getypt stukje in de bus (niet alle letters van zijn typemachine deden het nog) maar wat wel enige literaire waarde had).

Dit geheel terzijde! Ik dwaal vandaag verschrikkelijk af. terug naar de koffiebonen! Gelukkig heb ik een aantal spullen van meneer B. die hij zijn leven lang om zich heen heeft gehad. Een Statenbijbel, een kastje, 2 apothekerspotjes afkomstig uit de apotheek die zijn ouders hadden rond 1900, wat boeken over kunst die hij in zijn jonge jaren had gekocht en dus een koffiemaler. Die laatste had ik op een bepaald moment uitgeleend aan Oma die hem leuk decoratief vond staan op haar bar, maar met de intrede van de hele koffieboon in huize Spaarcentje is de koffiemaler weer terug. Ik gebruik hem alleen 's middags want mijn spieren en gewrichten zijn in de ochtend te pijnlijk om koffiebonen op de hand te malen, een karweitje waar je best nog wat kracht voor nodig hebt.

Zo eindigt dit stukje dat eigenlijk nergens over ging, maar toch hopelijk wel het meeste over meneer B, geboren op 11 november 1900, die prachtig piano kon spelen en dol was op zure haring.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...