zaterdag 18 juni 2011

oei wat een reacties over een verjaarspartijtje!

Nou dat maakt veel los, schrijven over een verjaarspartijtje! En vooral veel verschillende! Casa di Mama heeft zeker gelijk dat ik moet uitkijken met een negatieve houding. Maar daar was mijn blog een beetje voor bedoeld, om vooraf te spuien en op de dag zelf stralend over te komen. En overdrijven is ook een vak, daarom schrijf ik dat ik me niets ergers kan voorstellen, misschien een beetje uit effectbejag. Natuurlijk is dat niet echt hét dieptepunt, en is inderdaad gezondheid en met elkaar samenzijn veel belangrijker!

Ik had me helemaal niet gerealiseerd hoe negatief dit zou overkomen. Maar voor mij voelt een partijtje als een veldslag en ik denk niet dat dit komt omdat ik ziek ben. Maar meer omdat ik dat gewoon nu eenmaal zo voel. En met mij meerdere ouders denk ik. Niet voor niets zeggen veel ouders sterkte! bij het afleveren van hun kind. En niet voor niets slaan inderdaad ouders tegenwoordig partijtjes over, zoals in één van de reacties stond. Van de 6 uitgenodigde kinderen, zijn er 2 die het dit jaar overslaan, omdat de ouders er 'geen zin in hebben en maar hopen dat het kind het maar zo'n beetje vergeet'.

Het enige wat ik bedoelde te zeggen is dat het gewoon niet mijn ding is. En misschien ben ik wel te eerlijk. Ik vind het gewoon niet leuk, ik ben nu eenmaal niet goed met meerdere kinderen in één ruimte. Ik ben altijd iemand met een plan en kinderen houden zich daar (gelukkig) niet aan. Ik heb helemaal niet het talent om leuk in te spelen op een situatie. Geef me een tas met groenten en ik improviseer iets superlekkers, geef me 2 kinderen en ik ga lekker muffins en pepernoten met ze bakken, geef me een ruimte vol kinderen met hoge verwachtingen en ik schiet alleen maar in een kramp en wil de leukste moeder ooit zijn. Maar dat ben ik niet. Ik voel me alleen maar tekort schieten, vooraf al omdat ik mezelf verschrikkelijk in de weg zit met bedenken hoe het allemaal moet en zal gaan en of ze het allemaal wel leuk vinden.

Laat ik voorop stellen dat Zoon bij mij de afgelopen jaren altijd voor is gegaan, vóór mijn energie. De energie die ik had en heb, heb ik gestopt in dingen zoveel mogelijk gewoon laten doorgaan voor hem. Dus lig ik dagen plat om het aan te kunnen dat er vriendjes na 3 uur komen spelen, zonder dat die zich geremd gaan voelen omdat de moeder zwak, ziek en misselijk op de bank ligt. Fiets ik hem naar school en naar vriendjes, ook al betekent dat dat ik de rest van de dag dan niets meer kan doen. En ik geniet er van! Wij hebben veel stress gehad en nog steeds van het feit dat ik ziek ben, en voor ons is het het belangrijkste om hem evengoed een onbekommerde jeugd te geven en met ons te genieten van de dingen die wel kunnen.

En zo word ik ook blij van het idee dat hij nu volop geniet en dat hij zojuist glunderend met zijn vrienden pannekoeken naar binnen werkte. Ik hoop niet dat daar een misverstand over bestaat. Ik kan me soms wat sterk uitdrukken en besef niet altijd hoe dit overkomt. Maar evengoed ben ik stiekem blij dat we het weer gehad hebben.

Zeggen dat je iets niet leuk vindt, is niet hetzelfde als iets met tegenzin doen. Het staat buiten twijfel dat we partijtjes organiseren, en vooraf met Zoon bespreken wat hij leuk vindt en hoe hij het graag ziet. Maar het staat mij ook vrij om eerlijk te zeggen dat het voor mij niet zo leuk is als voor hem. En dat weet hij, en hij haalt er lekker zijn schouders over op, zoals 9 jarige jochies dat kunnen doen. En dat is prima zo.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...