donderdag 19 mei 2011

Een kinderkasboek

In december schreef ik dat ik voornemens was om Zoon in één keer een jaarbedrag te geven bestemd voor het kopen van cadeaus voor verjaarspartijtjes van vrienden en voor opa's, oma's en papa's en mama's. We stopten € 70 in een pot, gebaseerd op een schatting van het te verwachten partijtjes en na de aanwezige opa's en oma's te hebben geteld. Dat zijn er 3, plus 2 ouders en naar verwachting ongeveer 7 partijtjes. In geval van ongekende populariteit en dus meer parttijtjes zouden wij gaan bijstorten, per extra partijtje € 5.

Tot nu toe bevalt het prima. Hij vindt het reuze interessant en vat het ook heel serieus op. Er wordt vooraf lang nagedacht over de wensen van de jarige job en het beschikbare geld en na de aankoop noteert hij het braaf op een briefje: voor wie het werd gekocht, wat het was en hoeveel het heeft gekost. Ik zie dat hij hier veel van leert. Namelijk dat hij het maar een keer kan uitgeven, dat je van te voren niet goed kunt voorzien op hoeveel partijtjes je wordt uitgenodigd en dat je dus altijd rekening moet houden met onverwachte uitgaven. Hij merkt ook dat hij voor het ene kind veel meer overheeft dan voor het andere kind. En dat hij veel bewuster iets uitzoekt als hij het zelf moet betalen.

Voor de familieverjaardagen lift hij mee met het cadeau dat wij kopen en betaalt een bijdrage. Zo wordt Schatje 40 over een paar dagen. Wat ik heel leuk vond om te zien, was dat Zoon geheel vrijwillig niet alleen een bijdrage uit de verjaardagspot haalde, maar ook wat 'eigen' geld uit zijn eigen spaarpot. Zo doet ik dat ook vaak: dan heb ik iets nodig en ga ik mijn potjes langs....en uiteindelijk kom ik altijd uit.

Hij krijgt wekelijks € 2 zakgeld en pot dit op omdat hij eigenlijk altijd wel naar een doel toespaart en na aanschaf weer van voren af aan begint. Wij bemoeien ons verder niet met zijn uitgaven maar sturen soms wel bij. Zo spaart hij nu voor een spel voor de WI en hij zag dat hij dit 2ehands kon kopen voor € 42. Echter de nieuwprijs is € 44,95, dus dan grijpen we wel in. Op zich vinden we het prima dat hij zoekt naar goedkopere alternatieven (dat ziet hij ons ook vaak doen uiteindelijk) alleen ziet hij dan nog niet dat het voordeel van € 2,95 te klein is en dat je niet weet hoe er met het spel is omgegaan. Dat de bedoeling van 2e hands is dat het fors scheelt en dat je daarmee op de koop toeneemt dat iets licht beschadigd is of er niet meer zo mooi uitziet.

Maar buiten dit 'incident' laten we hem vrij. We kijken mee op internet als hij daar om vraagt en slaan braaf aan het vergelijken als hij wil weten wat hij nu allemaal voor zijn geld kan krijgen. Curieus genoeg krijgt zijn beste vriendje (volgens Zoon) veel meer zakgeld (rond de € 3 tot € 4) maar wekelijks wisselt het bedrag en hij krijgt het ook niet op een vaste dag uitgekeerd. Bovendien mag hij er bijna nooit iets van kopen. Dat jochie voelt dat als een verschrikkelijk onrecht. Nu weet ik natuurlijk hiervan de achtergrond niet, misschien kocht hij wel wekelijks ladingen snoep en hebben zijn ouders nu aan de rem getrokken. Ik ben echter wel van mening dat je duidelijke afspraken met je kind moet maken. Wat krijgt hij, op welk moment, wat moet er van worden betaald. En wat verwacht je terug. Zo is de € 2 die Zoon ontvangt opgesplitst in een vast bedrag van € 1,50 en een bonusbedrag van € 0,50, alleen te verdienen in geval van een netjes opgeruimde kamer aan het eind van het weekend. En hebben we wel eens die € 0,50 niet uitbetaald. Met groot verdriet tot gevolg maar hij begreep het wel en was niet verontwaardigd.

Wat doe jij? Laat jij je kind vrij in zijn uitgaven? Is zakgeld ook echt van je kind zelf of maak je afspraken wat ervan betaald moet worden?

Lees hier het oorsponkelijk stukje.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...