donderdag 17 maart 2011

Jarig

Vandaag wordt Neef 16. Ik dacht eerst dat het gisteren was, was met de datum in de war. Dus belde ik Oma om haar te feliciteren en was van plan in de namiddag met Neef en Zus te bellen. Maar Oma zei, dank je wel, jij bent er vroeg bij! Bleek gisteren vandaag te zijn, of zoiets. Moet ik wel uitkijken dat ik dan vandaag wel bel om te feliciteren want na gisteren heb ik het gevoel dat ik dat al heb gedaan. Tja je bent warrig of niet!

Ik was er trouwens bij toen Neef geboren werd. Zus vroeg mij of ik bij de bevalling wou zijn en ik zei volmondig ja, niet gehinderd door enige kennis van hoe het er bij een bevalling aan toe gaat. Dat heb ik geweten. Zus ook overigens. Het schoot niet zo op met de ontsluiting en ze wou met rust gelaten worden, dus ik zocht afleiding. Ik deed wat ik altijd doe in een noodsituatie, ik ga koken in enorme hoeveelheden. Terwijl zij lag te baren (mooi woord) doorstond ik een ernstige kookaanval.  Ik vind het achteraf een wonder dat ze het trok om in de kookgeuren te verkeren, want het was Indisch en dat kan zeer penetrant ruiken. Ik kan me van mijn eigen bevalling toch echt wel herinneren dat ik woedeaanvallen om niets naar boven voelde borrelen, maar Zus is een stuk milder.

Mijn aanwezigheid was in zoverre voorbereid, dat ik werk vooraf had geïnformeerd op enig moment in maart onverwacht afwezig te zullen zijn, er stond een tas klaar met spulletje die ik noodzakelijk achtte als 'getuige van een bevalling' (voornamelijk eten en kruiden) en ik had uitgezocht hoe het zat met de treintijden. Dan zou ik alleen nog met een taxi vanaf station Hoorn naar Opperdoes moeten rijden. Waar ik geen rekening mee hield was de taxichauffeur.

Het verlossende telefoontje kwam heel vroeg in de ochtend. Ik gedroeg me alsof ik werd ingehaald door een bende krijgers, en was bang dat ik te laat zou komen. Zoals gezegd, ik werd niet gehinderd door enige kennis op dat gebied en op TV zag je ook altijd in de film dat een vrouw riep o het begint en 5 minuten later lag er dan een dekentje met inhoud in haar armen. Er was toen nog geen reality-tv of een programma als 'De Kraamafdeling'.

Dusssss werk gebeld, naar de trein gefietst, er in en er uit gesprongen, het perron van Hoorn opgerend en al snel de taxistandplaats opgespoord. Ik stap in en zeg: naar Opperdoes! Waarop de chauffeur zegt waar ligt dat? Tja. Noord-Holland maar welke kant uit wist ik niet. Zus haalde me weliswaar altijd op van het station maar als (toen nog) niet rijbewijsbezitter liet ik me vervoeren en lette ik niet op "van hier naar links en daar naar rechts". De chauffeur bleek die ochtend onverwacht te zijn overgeplaatst van Alkmaar naar Hoorn en kende de regio niet. Heel bemoedigend. Ik wist wel dat het in ieder geval richting Den Helder was, dus de auto werd gestart en we gingen! Onderweg zei hij om het ijs te breken dat hij hoopte dat ik geen haast had. Na mijn antwoord dat Zus lag te bevallen werd de rest van de rit geen woord meer gezegd. Ik denk dat hij nu nog trauma's heeft.

Afijn, heel lang later hebben we het toch gevonden. En in plaats van een baby trof ik Zus aan die ook nog heel redelijk aanspreekbaar was. Neef kwam pas uren later, na middernacht. Tussendoor braken de vliezen, was er een dollemansrit naar het ziekenhuis in een verschrikkelijke storm (in mijn herinnering dan hè), flipte Zwager volkomen toen de slagbomen bij de oprit van het ziekenhuis niet opengingen en toen was Neef er dan. Hehe. We lieten Zus en Neef achter in het ziekenhuis en aten 's nachts de Indische maaltijd op, die nog steeds op tafel stond, onaangeroerd.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...