vrijdag 11 februari 2011

Over ezeltjes die zich telkens aan dezelfde steen stoten

Ze zeggen dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot. Nou dit ezeltje wel hoor. Ook als de steen inmiddels het formaat van een grote muur heeft waarop met koeienletters de levensles staat geschreven. Niet dat ik dat lees, want ik probeer met mijn kop door de muur te beuken. Dat noemen we de aard van het beestje.

Mijn huis is inmiddels veranderd in een bakkerij en alle gebruikte materialen worden braaf op de hand afgewassen. Nog even en ik ga mijn eigen stoffen weven voor de kleding die ik dan zelf – natuurlijk op de hand - naai, omdat dit goedkoper is. En ergens halverwege dit proces ben ik in staat om volledig te negeren wat ook al weer ten grondslag ligt aan onze consumindermotieven: we hebben minder centjes omdat ik niet meer kan werken. Ik kan niet meer werken omdat ik een chronische aandoening heb. Die chronische aandoening maakt dat ik heel zuinig moet omgaan met de energie die er is. Ik moet dus heel gerichte keuzes maken die me niet teveel uitputten. En dus ga ik broden bakken, gisteren maar liefst 5. En dat is teveel, veel te veel vertelde mijn lijf vanmorgen toen het weigerde op te staan.

Wat gaat hier toch mis? Zoals in de ondertitel van mijn blog al staat: consuminderen met veel plannen en weinig energie. Ik ben een vat vol plannen. Snij een onderwerp aan en ik bijt me er in vast als een pitbull. Sommige mensen verzuchten dat ze niet weten wat ze moeten doen met hun leven, nou ik wel hoor! Alleen, ik heb niet genoeg aan één leven om me in alle beroepen te bekwamen die ik wil gaan uitvoeren. Alles wat ik oppak begint heel leuk en doordat ik er van geniet kan ik mezelf niet meer inhouden en sla ik op hol.

In mijn kennismakingstekstje rechts van jullie staat dat ik wil consuminderen met aandacht voor milieu en dierenwelzijn. Het belangrijkste ben ik erbij vergeten te schrijven. En met aandacht voor MEZELF!!! Consuminderen binnen de grenzen die mijn lichaam opwerpt. Ik weet het al maar bedenk het telkens opnieuw omdat ik het telkens weer vergeet.

Dus wat ga ik zo doen? Als alle gordijnen dicht zijn, als niemand kijkt, op een onbewaakt ogenblik, dan loop ik naar de keuken en schuif ik heel zachtjes en onopvallend de vuile afwas de vaatwasser in. Dan zet ik hem aan en ga ik op de bank liggen luisteren naar het gezellige gebrom van het draaien van de machine. Dan is er misschien geen pimpelmeesje dat me begeleid tijdens het afwassen, maar wel een gerust stellend geluid dat me zachtjes in slaap doet vallen.

Zo, en hiermee verklaar ik project ‘met de hand afwassen’ beëindigd.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...