donderdag 24 februari 2011

De greenwashinggate

In reactie op mijn stukje van vorige week Nivea, over hun lijn Pure & Natural, schreef Oryx dat het je als bedrijf groener voordoen dan je bent (uit financieel oogpunt) een naam heeft, namelijk greenwashing.

Dat begrip kende ik niet en het bleef in mijn hoofd rondzingen. Dus dan maar eens een onderzoekje doen in de hoop dat het er weer uit gaat….

Officieel is greenwashing de praktijk van dingen over je product of organisatie beweren die je niet onderbouwt (maar die mensen wel graag geloven), of irrelevante zaken benoemen en relevante negeren. (bron: wikipedia).

Greenwashing komt op verschillende niveaus voor en is niet altijd even erg:
Een organisatie ondersteunt voor de buitenwereld iets goeds en duurzaams maar maakt bij hun eigen productie gebruik van zeer vervuilende materialen. Denk bijvoorbeeld aan een autofabrikant die Greenpeace openlijk steunt of een oliemaatschappij die een project voor scholing en onderwijs opzet. Sommige bedrijfstakken zijn nu eenmaal heel vervuilend en misschien dat bedrijven zo de balans proberen om te buigen. Een bedrijf zal toch de publieke opinie mee willen hebben en als die gevoelig is voor groen en duurzaam, nou dan gebruiken ze groen en duurzaam.

Soms wil een organisatie iets maatschappelijks doen en zich duurzaam profileren maar heeft het de eigen productielijn nog niet voldoende aangepast. Producenten maken net als consumenten tegenwoordig een groeiproces door van bewustwording en besluiten uiteindelijk gefaseerd over te stappen naar duurzamer ondernemen. Denk maar aan de eerlijke chocolade die je voorheen nergens kon kopen en nu als Groene Sinterklaas afgelopen jaar al helemaal ingeburgerd was. Een bedrijf zwicht dan misschien uiteindelijk voor de angst voor teruglopende verkoopcijfers maar het resultaat is uiteindelijk voor iedereen positief.

Maar er zijn ook bedrijven die boefjes zijn. Die zich willens en wetens maatschappelijk en duurzaam profileren, terwijl ze weten dat ze dat niet echt zijn en ook helemaal niet van plan zijn. Die lanceren bijvoorbeeld een keurmerk dat hun product groen en duurzaam doet lijken om zo de consument ter wille te zijn. Dit drijft op suggestie, want wie zegt dat het leuke logootje met het woord Eko/Bio/Eerlijk of met het bloemetje erin echt een keurmerk is? Door wie wordt dat gecontroleerd?

Niet alleen ‘keurmerken’ doen het goed. Ook allerlei interessant aandoende uitspraken op het product die niemand begrijpt en wetenschappelijk klinken en daarom bij de consument al vrij snel in het kastje ik begrijp het niet maar het zit vast goed worden gestopt. Denk bijvoorbeeld aan de tekst: vrij van parabenen die je nu op veel verzorgingsproducten ziet. Weet iemand wat een parabeen is? Ooit eentje voorbij zien komen? Ik bedoel maar. Maar het zit er niet meer in en dat is blijkbaar een pré.

Als je als beetje doorbijter wilt weten wat parabenen precies zijn en waarom ze slecht zijn, loop je al snel vast in het ondoorzichtige kluwen van informatie op internet, waarvan je als leek niet kunt inschatten of het totale kolder is of juist recht in de roos wat waarheidsgehalte betreft. En dat is nu precies het probleem. Je weet het niet en je weet ook niet wie het wel weet en als iemand zegt dat hij het weet, dan weet jij weer niet wat iemands motieven zijn.

Pffffff. Heel begrijpelijk dat mensen afhaken met duurzaam consumeren. Want je moet niet alleen meer betalen voor alles dat je in je mond stopt en op je lijf smeert, je moet ook een halve chemicus zijn om te begrijpen wat er achter steekt. Je moet bereid zijn om op een ontdekkingstocht te gaan en uit te zoeken wat onzin is en wat niet. Wat weggegooid geld is en wat niet. Maar je moet nooit in de valkuil van reclame trappen. Want net als dat er uit de schoorsteen van een fabriek geen bloemetjes komen, is er geen vrouw die rondhuppelt en volop geniet als ze ongesteld is, ook al draagt ze het juiste maandverband.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...