vrijdag 28 januari 2011

Telefoonterreur

Vorige maand stapten wij over van het Nuon naar Greenchoice. De overstap was zo geregeld en werd razendsnel bevestigd. Eén keer met onze ogen knipperen en we hadden een klantnummer bij Greenchoice waarmee we kunnen inloggen op onze account.

Mooi hoor, dat gaat makkelijk. Jammer genoeg zorgt een overstap ervoor dat de oude leverancier wakker wordt en denkt help, ik moet wat doen! En, daar ben ik heilig van overtuigd, al je gegevens liggen op straat want andere energieleveranciers denken ook ineens help, een overstap, ik moet wat doen!

Dus worden we gebeld. Op de meest lullige tijden en momenten. Dat je net met je blote kont onder de douche vandaan komt of dat je net denkt vandaag kan ik niets meer hebben en dan belt er toch iemand op die geforceerd vraagt hoe het met je gaat. Nou, hebt u even!

Wat callcentermedewerkers niet weten is dat ik sinds jaar en dag mijn onvermogen om NEE te zeggen oefen tijdens zo’n gesprek. Je moet altijd in het klein beginnen en zo’n gesprek leent zich daar uitstekend voor. En is een uitstekende gelegenheid om het zelfvertrouwen op te krikken door een tijdelijk bijna gratis abonnement te nemen en dan bij het onvermijdelijke belletje zeggen dat je net ontslagen bent. Werkt altijd.

De Nuonjongen belde terwijl ik net de olijfolie in de pan had gegoten om gehaktballetjes te gaan bakken. Olie weer uitzetten na verhitting is niet fijn en verhitten zonder dat je er iets bij gooit is ook niet fijn. De Nuonjongen was dus bij voorbaat al kansloos. Hij vroeg wel netjes of hij gelegen belde.  Op mijn antwoord dat hij dat niet deed want dat ik met mijn handen in de gehaktprut stond zei hij oh lekker, wat maakt u?

Tja als ik net zeg dat het niet gelegen komt, heb ik ook geen zin om mijn recept door te nemen. Dat zei ik ook. Dat stoorde hem in het minst niet maar was juist het startsein voor een verhaal waar ik nauwelijks tussen kwam en met vragen als: Waarom bent u overgestapt? Bent u ontevreden over het Nuon? Mankeert er iets aan onze dienstverlening? Omdat ik het Nuon niet in ondragelijke onzekerheid wil laten verkeren over de redenen waarom klanten weglopen, was ik zo beleefd om uit te leggen dat het om een ordinaire geldkwestie gaat van € 14 per maand.

Onmiddellijk volgde het aanbod om 5% minder te betalen dan het maandbedrag dat wij tot nu toe betaalden bij het Nuon. Ik ben verschrikkelijk met cijfers. Zou je niet denken, aangezien ik jullie hier regelmatig om de oren sla met feitjes als een minuut minder douchen per dag  levert je € 29 per jaar op en een wasbeurt met marseillezeep kost 0,006 cent (of in ieder geval zoiets)  per keer. Wat jullie niet weten is dat ik dat met een ongelofelijke traagheid van de hersenen uitzoek en 80 keer nareken voordat ik het ga verkondigen en dan nog ben ik altijd bang door de mand te vallen.

Iemand die mij in een gesprek vertelt 5% korting te kunnen geven, gaat de strijd niet winnen want alles in mijn bovenkamer blokkeert en dat belemmert bovendien een prettige communicatie. Mooi zet dan maar op papier dan denk ik er over na is mijn standaardreactie inmiddels (nooit meteen beslissen!). Nou, zo werkt het niet. Ik moest meteen beslissen. Om de druk wat op te voeren, werd de korting verhoogd tot 10 %. Tientallen zouden makkelijker moeten rekenen maar zo werkt dat niet bij mij en inmiddels wekte dit bieden alleen maar irritatie op. Dan heb ik dus blijkbaar altijd te veel betaald! De Nuonjongen was nu zo hyper van zijn eigen aanbieding en mijn niet-meewerken geworden dat hij daar ook ja! op riep maar dat we dit onrecht nu goed konden maken als ik meteen op zijn aanbod inging, dat helaas alleen telefonisch werd gedaan en niet schriftelijk.

Kan je niet schrijven dan? Ai, toen voelde hij zich wat ongemakkelijk. Wat is dan de reden dat ik NU moet beslissen? Kun je me dat uitleggen? Hij kon niet op een nette manier vertellen dat het hier en nu alleen is om mij een poot uit te draaien en dat ik weliswaar korting krijg maar dat de tarieven natuurlijk onmiddellijk stijgen op het moment dat het woordje oké per ongeluk uit mijn mond floept. Zodat ik aan het eind van de rit alsnog meer betaal.

Afijn, de Nuonjongen werd afgebekt, de gehaktballen gebakken en ik was warm gedraaid voor de Essentjongen, die belde…..voor de 2e keer…..op een moment dat ik knallende koppijn had.

Hoe gaat het met u?
Ze nou maar waarvoor je belt, dan hebben wat dat ook weer gehad!
Uh…
Waarom bel je me trouwens, ik sta in het bel-me-niet-register!
En? Werkt het?

En toen beste mensen, knalde ik de hoorn erop.

Ik ben heel aardig, heb een ruim hart en maak graag grapjes. Grenzen aangeven is niet mijn sterkste kant. Ik deed nog steeds de was voor onze exbuurvrouw op het moment dat Oma al onze was bij haar deed omdat ik er te beroerd voor was. Dat zei ik niet tegen de exbuurvrouw. Dus oké, ik geef het toe: ik ben een watje. Maar zodra ik iemand aan de lijn heb die zich laat betalen om mij geld uit de zak te kloppen verander ik in een zuur mens, dat venijnig doet en zich niet verantwoordelijk voelt voor de sfeer van het gesprek. En dat is eigenlijk best wel lekker. Zo af en toe.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...