maandag 31 januari 2011

Boeken hebben, houden, lezen, lenen, wegdoen

Vroeger kocht ik me blut aan boeken. Ik overdrijf niet als ik zeg dat een groot deel van mijn salaris opging aan boeken. Toentertijd werkte ik bij een uitgeverij en had ik de mogelijkheid om alle boeken met 40 % korting bestellen. Het Centraal Boekhuis – zeg maar het magazijn waar alle boeken van alle uitgevers liggen opgeslagen – leverde wekelijks bestellingen af, ook aan onze uitgeverij. Dat was op een vast moment, op maandagochtend ergens tussen 10 en 11, en daar zat dan bijna wekelijks ook verse voorraad voor mij bij. Wat sommige vrouwen hebben in een kledingzaak, had ik met boeken. Op maandagochtend had ik een droge mond en was ik fysiek onrustig tot het moment dat de dozen waren opengesneden en mijn boeken tevoorschijn kwamen. Gelezen boeken werden netjes in de kast gezet op alfabet.

Nu, heel veel verhuizingen en een kleiner budget later, is de situatie drastisch veranderd. De boeken staan allang niet meer op alfabet en ik koop vrijwel nooit meer boeken. Ooit verzuimde ik bij een verhuizing de boeken op alfabet in te pakken, uit te pakken en weer terug in de kast te zetten en sindsdien is het nooit meer goed gekomen. En met het niet meer netjes op alfabet zetten is een proces van loslaten op gang gekomen, denk ik nu achteraf. Ik ben al jaren bezig de boekenvoorraad te minimaliseren, geef ze weg, stop ze in dozen op zolder en vraag me telkens weer af wat ik er eigenlijk mee moet. Het enige wat ik wél met mijn leven blijf bewaken, is mijn kookboekenverzameling.

Tegen Schatje hoorde ik mezelf gisteren zeggen dat ik het liefst alle boeken de deur uit zou doen. Op de één of andere manier beklemt het me, al die gelezen stofzooi waar je nooit meer iets mee doet. Omdat Schatje weet hoe rigoureus ik kan zijn – hij vreest altijd het moment dat ik zeg dat ik een plannetje heb bedacht – heeft hij zeer overtuigend betoogd dat het voor Zoon later prettig is als hij kan kiezen uit heel veel boeken om te lezen en dat het fijn is als die boeken binnen handbereik zijn.

Nou vooruit, ze mogen blijven, nog even. Maar dat ik bijna nooit meer iets koop zal jullie duidelijk zijn. Was het voorheen voor mij noodzakelijk om een gelezen boek te houden, nu heb ik die neiging niet meer. De bibliotheek is voor mij een geweldige ontdekking. Omdat het me niets kost (nou ja, behalve € 29,50 per jaar dan), merk ik dat ik veel meer uitprobeer en zo schrijvers ontdek die anders aan mijn neus voorbij zouden gaan. Ook lees ik veel over onderwerpen waar ik wat meer over wil weten. Nu ben ik nogal bezeten van het consuminderen, dus werd het tijd om weer eens te kijken wat er op dat gebied te halen valt.

Ik las dit weekend het boek van Teunie Luijk: Dat doen we zelf wel! Teunie heeft een groot gezin (10 kinderen), een krappe portemonnee en veel organisatietalent. Het is leuk om te lezen hoe zij alles aanpakt, van het uitzoeken van kleding voor al het kroost tot het hele gezin tegelijk laten knippen door de thuis-knip-kapper. In 12 hoofdstukken die de namen van de maanden hebben, behandelt ze alles: van  feestdagen en kinderpartijtjes tot boodschappen doen en energie besparen.

Het is een leuk boekje en ik denk dat vooral mensen die nog niet echt lang bezig zijn met consuminderen hun hart kunnen ophalen. Wel vind ik niet alles van deze tijd en het taalgebruik soms wat oubollig. Teunie pretendeert geen moderne vrouw te zijn, haar weblog heet niet voor niets eenvoudig leven, maar ik had wel heel erg het gevoel dat ik in de jaren 50 belandde, zonder dat dit negatief hoeft te zijn. Het staat alleen ver van mij af. Een opmerking als de kinderen vinden het nog steeds een voorrecht als ze aan de beurt zijn voor een paar nieuwe sokken zegt me dat ik in een heel andere consuminderwereld verkeer. Hoewel Zoon een goed besef van geld heeft en oprecht met alles blij is, vindt hij een paar sokken krijgen een vanzelfsprekendheid. Onze accenten liggen ergens anders denk ik.

Dat maakt niet uit, evengoed is dit een waardevol boek. Buiten de tips om is het een verhaal van een dame met een enorm organisatietalent en het vermogen alles en iedereen om haar heen te mobiliseren. Dat zal noodzaak zijn, met 10 kinderen kun je niet anders, maar zij heeft dat heel goed aangepakt. Ik denk dat veel ouders van nu altijd achter de feiten aan hollen, door drukte, stress, werk, te veel van zichzelf moeten en dat daardoor het leven ze overkomt. Teunie laat haar lezers zien dat het loont om vooruit te denken. Dat scheelt je tijd, geld en is een hulpmiddel bij de opvoeding van kinderen. De kinderen van Teunie worden allemaal betrokken bij de huishouding, krijgen klusjes naar gelang hun karakter en leeftijd. Er is een enorme solidariteit en verantwoordelijkheid onderling. Ik heb jarenlang bij een heel groot en bekend Nederlands bedrijf gewerkt en met verbazing en kromme tenen al die managers aangehoord die er met elke reorganisatie een grotere puinhoop van maakten. Hadden we daar maar iemand als Teunie gehad!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...