Cash geld

Toen ik net begon met zuiniger leven, hielp het enorm om met cash geld te betalen voor de dagelijkse zaken. Ik nam een vast bedrag per week op en daarmee moest ik uitkomen. Wat overbleef, stopte ik in een potje voor die weken dat ik niet uitkwam of wat onverwachte uitgaven had. Tegenwoordig pin ik de boodschappen meestal, ik heb grip op de uitgaven en ik houd alles toch strak bij in een huishoudboekje. Ik werp geen blik in de portemonnee om te zien hoe ik het doe, maar in excel.

Een tijd geleden riep het Nibud op om meer cash geld in huis te hebben. Na een aantal stroomstoringen bij banken, bleken veel landgenoten met rammelende maagjes naar bed te zijn gegaan. Vandaag presenteerde het Nibud de uitkomst van een onderzoek wat het resultaat van die oproep was. Boven het nieuwsbericht stond de kop dat na de oproep daadwerkelijk een kwart van de Nederlanders meer cash in huis is gaan halen. Hoe die rekensom tot stand is gekomen begrijp ik echter niet helemaal: 75% van de Nederlanders vernam volgens dit onderzoek van de oproep en een kwart daarvan is daadwerkelijk meer cash in huis gaan halen. Verderop in het nieuwsbericht staat weer dat 18 % van de mensen die de oproep hoorde, meer cash in huis haalde en dat dit bij 9% van de mensen een tijdelijke actie was.

Kortom een kwart van de Nederlanders is nogal overtrokken. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het doel van het Nibud is mensen meer geld in huis te laten hebben voor noodgevallen. Is dat verstandig? Ja en nee. Natuurlijk is het fijn als je beschikt over wat geld als je niet kunt pinnen en je wel een tas met boodschappen moet afrekenen. Aan de andere kant denk ik dat er veel mensen zijn bij wie dat extra-alleen-in-noodgevallen-te-gebruiken-geld in de zak brandt. Ik voelde me ook rijk als ik aan het begin van de week pinde voor een week vooruit, laat staan dat ik zou pinnen voor een onbestemd doel in de toekomst. Je moet best veel zelfbeersiing hebben om niet aan dat geld te komen. De cijfers van het onderzoek bevestigen dat, de helft van die 18 % had tijdelijk meer geld in huis maar heeft dat inmiddels weer uitgegeven.

Het echte probleem is niet over geen geld beschikken maar niet vooruit plannen. Wie goed omgaat met geld, kijkt altijd vooruit. Wat komt er deze week, deze maand? Moet ik tanken deze week, is er iemand jarig, zijn er veel rekeningen te betalen? Zo kun je dat ook met levensbehoeften doen. Maak een weekmenu en zorg dat je elke keer dat je boodschappen doet wat extra's koopt voor je voorraadkast.

In geval van storingen kunnen wij wel even vooruit, eerst eten we de koelkast leeg, dan de vriezer en de voorraadkast en dan storten we ons op die zak meel van 25 kilo die hier in de keuken staat, daar kan ik vast wel iets van bakken. Oké, het menu is dan weinig afwisselend, maar het is maar voor even, daar gaan we van uit.

Ben jij iemand die elke dag na het werk boodschappen doet en ook de lunch hapklaar koopt? Dan kom je inderdaad snel in de problemen bij een storing van je bank. Extra geld in huis halen is dan handig. Nóg handiger is leren vooruit te plannen. Reken eens uit hoeveel tijd en geld jij overhoudt als je niet meer hap snap dagelijks boodschappen doet.

Heb jij naar aanleiding van de oproep van het Nibud nu meer geld in huis?

Inspirerende leraren

Als je aan de middelbare schooltijd terugdenkt, dan denk je vast niet aan alle details van die jaren. Veel is je misschien niet bijgebleven, maar wel die ene leuke jongen, dat stomme vak waar je buikpijn van kreeg of die inspirerende leraar.

Ik had een geweldige leraar Geschiedenis. De dag dat hij op school kwam werken, ging er een schok door het gebouw heen. Geen suffe ingedutte leraar maar een lekker ding, groot, mooi lijf, beetje onhandig, hij struikelde regelmatig over de tassen die wij in de klas lieten rondslingeren. Dit was een leraar die heel dicht bij ons stond, omdat hij zelf nog zo jong was en nog goed wist hoe het was om puber te zijn. En tjonge, hij kon ook nog eens geweldig goed les geven, was een begenadigd verteller, liet ons documentaires, boeken, platen zien, kortom sleepte er alles bij om de geschiedenis voor ons levend te maken.We hingen aan zijn lippen.

Later werd hij mijn klassenleraar en kreeg ik meer met hem te maken. Net als elke andere puber had ik mijn problemen en hij bood een luisterend oor.  Na de middelbare school hadden we nog wel eens contact, totdat het verwaterde, wat ook goed was. Mijn leven ging van start en zijn leven nam een andere wending. Hij verliet de middelbare school en ging werken bij een HBO instelling. Hij hield zich onder meer bezig met de digitalisering van het onderwijs. Later was een volgende stap dat hij  het onderwijs verliet en het zakenleven indook. Ook daar wist hij mensen te inspireren want hij werd een succesvol zakenman. Als klap op de vuurpijl was hij een tijd manager en sponsor van het Nederlands Volleybalteam.

Iemand met een interessant leven, dat heel plotseling een onbegrijpelijke wending nam. Sinds vorige week maandag wordt Lodewijk Severein en zijn partner oud volleybalster Ingrid Visser vermist. Na de incheck in hun hotel in Murcia in Spanje zijn ze een ommetje gaan maken en lijken ze van de aardbodem te zijn verdwenen. Natuurlijk verdwijnen er dagelijks meer mensen, elk geval op zich is uniek en verschrikkelijk. Alleen deze ene vermissing raakt me wel erg diep, ik ben er ziek van. 

Heb jij ook een inspirerende leraar gehad waar je nu nog wel eens aan terugdenkt?

Het aflosverhaal van Aleida

Aleida woont sinds 2004 in een rijtjes(hoek)woning, toen ze hier met haar gezin introk waren haar 3 kinderen nog tieners. Inmiddels zijn ze alle drie volwassen en wonen ze zelfstandig. Nu woont ze samen met haar man in dit te grote maar heerlijke huis.  Doordat ze nu meer financiële ruimte hebben, kunnen ze af lossen.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Ik ben gaan aflossen omdat het me ineens duidelijk werd (n.b. tijdens het lezen van een tijdschrift in bad!) dat de hypotheekrente-aftrek behalve stapsgewijs minder, ook in 2031 helemaal ophoudt voor ons. Aangezien we tegen die tijd van ons pensioen (wat ervan over is :S) willen gaan genieten, zouden onze bruto maandlasten ook de netto-lasten worden: veel te veel! Op de één of andere manier dacht ik tot voor kort dat de termijn van 30 jaar wel weer opnieuw zou gaan lopen bij een nieuwe lening en 30 jaar in dit huis blijven doen we waarschijnlijk toch niet. En ook had ik me nog niet echt bezig gehouden met die kapitaalverzekering en geloofde ik nog in het sprookje dat die uiteindelijk toch wel weer meer waard zou worden. Het was alsof het lichtknopje in mijn brein ineens aanging en sindsdien nemen we actie om ons eigen sprookje te schrijven.

Wat voor hypotheek heb jij?
Deels (60%) aflossingsvrij en het andere deel ook aflossingsvrij, afgedekt met een levensverzekering. Die levensverzekering wordt heel binnenkort afgekocht en dan wordt dat deel een annuïteitenhypotheek.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
We willen wel alles aflossen maar het is niet erg als er een klein deel overblijft.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen? 
De bank waar we de hypotheek hebben lopen reageerde neutraal en gaf alleen de instructies hoe we dit kunnen doen.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
We mogen 15% van de oorspronkelijke hoofdsom van elk leningdeel, jaarlijks aflossen. Er geldt geen minimum bedrag en de aflossing is simpel: gewoon overmaken op het rekeningnummer van de bank o.v.v. het leningdeel waarop we willen aflossen. Het nieuwe rentebedrag wordt berekend over het saldo wat op de eerste van de volgende maand openstaat. De rente die we besparen gedurende de maand waarin we de aflossing doen, wordt dan eerst in mindering gebracht op de hoofdsom.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Het plan was om elke maand een bedrag te gaan storten maar omdat de bank een annuïteitenhypotheek eiste vanwege het wegvallen van de verzekering hebben we onze plannen bijgesteld en gaan eerst dat deel aflossen in jaarlijkse porties. Dit gaat sneller dan aflossen op het andere (aflossingsvrije) deel omdat dan zowel de rente als het annuïteiten deel wordt aangepast. De maandelijkse lasten dalen dan dubbel zo hard, zodat we weer meer kunnen sparen voor de volgende aflossing.

Hoever ben je met aflossen?
We hadden nog spaargeld dat overbleef van de overwaarde van ons vorige huis, dat hebben we al gebruikt voor de 15% aflossing dit jaar. De kapitaalverzekering is afgekocht en die waarde is ook weer gebruikt om af te lossen. Van de bank mochten we tot 1 april jl. zoveel aflossen als we wilden, zonder boete.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
We hebben er in onze omgeving nog niet veel over gesproken. Mensen reageren wisselend, mijn schoonouders reageerden positief, die zijn nog van de generatie die schulden zo snel mogelijk aflossen. De kinderen waren verbaasd maar positief. Leeftijdsgenoten reageren argwanender: waarom zou je dat doen, zo loop je toch voordeel mis en hoeveel levert dat nu eigenlijk op, je moet wel heel veel aflossen wil je dat in je maandlasten merken?

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
We zijn nog niet heel lang bezig maar zolang we zicht houden op het uiteindelijke doel namelijk lagere maandlasten om tegenvallende inkomsten op te kunnen vangen, kunnen we het volhouden. Ook hebben we een aflosmeter (een omgekeerde groeimeter eigenlijk) in ons huis opgehangen. Al die streepjes kunnen zetten werkt verslavend, merken we.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Ga eens goed na hoe jouw situatie eruitziet over 10 of 20 jaar. Verdien je dan net zo veel als nu of verandert je situatie wellicht? Gaat die polis waarin je maandelijks premie stort wel echt dat bedrag opleveren wat beloofd werd destijds? En zo niet, hoe ga je dan je schuld aflossen? Je huis verkopen en dan? Of nog langer van de bank lenen en maar zien hoe je zonder de hypotheekaftrek de lasten moet gaan dragen? Wij vinden het risico te groot en gaan aflossen zolang en zoveel als het ons lukt.

Het nut van een boodschappenlijstje

Gisteren ging ik boodschappen doen. In de winkel kwam ik er achter dat ik mijn lijstje was vergeten. Ik probeerde in gedachten te visualiseren wat er opstond, maar kwam niet ver. Al tijdens het schrijven van het lijstje vond ik dat ik van het schrijven een zooitje maakte, met een onlogische indeling. Dus de visualitatietoer in mijn hoofd schoot niet op.

Dan maar zo door de winkel lopen en zien wat er gebeurt. En inderdaad ik kwam met een heleboel zaken thuis die niet op de lijst stonden. Van wat er wel op stond, was ik één nogal cruciaal ding voor het avondeten van vanavond vergeten. Lasagne lukt echt beter als je lasagnevellen hebt. Stom dus. Lesje weer geleerd. Altijd boodschappen doen met briefje. Want op de één of andere manier remt het briefje af.

Niet alles wat er niet op het briefje stond, maar wel in de kar belandde was trouwens onnodig. Ik pakte kattenbrokjes en dat was een goede keus. Stond niet op het briefje maar was wel nodig. Normaal koop ik biobrokken voor onze heren katers, maar aangezien wij nu ook twee zwerfkatten te eten geven, begint dat te veel op het budget te drukken. Over naar gewone brokken dus. Het dilemma: minder katten biologisch eten geven versus meer katten voer kunnen geven, sloeg snel door in het voordeel van de zwerfkatten.

Ze knappen al wat op, zijn minder mager maar nog steeds erg schuw. De één heeft het nog niet helemaal door en durft niet op het eten te rekenen. Hij gluurt regelmatig langdurig door de spijlen van het tuinhek, om te kijken wat ik doe en waar het bakje staat. De ander krijgt iets meer zelfvertrouwen en zit twee keer per dag te wachten onder de tuintafel, waar ik meestal het bakje neerzet. Ik mag hem nu op een meter afstand naderen. Doe ik dan één stap naar voren, dan zet hij één stap naar achteren. Vier stappen van mij betekent hard wegrennen en aan het eind van de tuin kijken wat ik doe. Gelukkig voor hem zet ik altijd weer een bakje neer en ga dan naar binnen. Eerst wou hij niet eten als ik bleef kijken maar nu eet hij terwijl we elkaar strak aankijken.

De katers zijn allebei ongecastreerd en zien er erg verwaarloosd uit. Daarom denk ik dat het zwervers zijn. Geen weldenkende katteneigenaar trekt het om een ongecastreerde kater in huis te hebben, aangezien die overal tegenaan sproeit (en ja mijn tuin meurt nu dus gigantisch naar kattenpies). De ene kater is wat ouder dan de ander maar ze lijken sprekend op elkaar, hebben allebei dezelfde tekening. Daarom dacht ik eerst dat het er één was, maar ze verschillen in grootte.

Het plan is bijvoeren, socialiseren, laten nakijken door een dierenarts en verder oplappen. Als ze dat aankunnen. Sommige katten zijn niet meer in staat te wennen aan een huis en binnen zijn. Dat is ook goed. Dan timmeren we buiten een hok zodat ze wel beschut kunnen zitten en liggen.

Dit alles gaat geld kosten. Dan kom ik op een belangrijk punt: huisdieren kosten geld. Ze moeten ontvlooid worden, krijgen jaarlijks een enting, moeten worden gesteriliseerd of gecastreerd en hebben de onhebbelijke neiging om net als mensen ouderdomskwaaltjes te krijgen die veel geld kosten.

Wij zetten al jaren een bedrag per maand opzij om uitgaven als deze te kunnen bekostigen. Twee katten erbij, betekent zomaar een verdubbeling van de kosten, als alles gaat zoals we nu hopen. Dat betekent dat ik weer keuzes moet maken. Opnieuw naar de begroting moet kijken, want dat bedrag moet weer ergens vandaan komen. En dat vind ik prima zo. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zomaar nog meer katten erbij neem (in de zin van uit een nestje of een kat uit het asiel halen) maar alles wat aan komt lopen mag blijven, mits goedgekeurd en getolereerd door Moos en Smoes. Maar die protesteren tot nu toe niet, terwijl ze andere katten wel de tuin uit jagen.

En zo begon ik met een boodschappenlijst en eindigde ik dit stuk met zwerfkatten, dat was een naadloze overgang, toch? Fijn weekend allemaal!

Keuzevrijheid

Enorm veel reacties op mijn stuk van gisteren en ook veel frustratie. Uiteindelijk kiezen we voor dat wat ons het beste uitkomt of dat wat ons gelukkig maakt. Er is niet één weg die goed of fout is. Iedere situatie vraagt om een andere actie en een andere manier van leven. Beleidsmakers scheren per definitie iedere situatie of bevolkingsgroep over één kam, maar zo zit het werkelijke leven natuurlijk niet in elkaar. Wel leven we in een wereld die snel verandert, en zekerheden die we hadden verdwijnen steeds meer. Dat is het gevolg van een overheid die zich op alle fronten terugtrekt.

Laten we elkaar niet opjutten en - zo lang het kan - staan achter onze beslissingen of leefwijze. Maak er het beste van, of je nu vrijwillig thuis zit of niet. En laten we vooral de hele discussie niet te serieus nemen.

afbeelding afkomstig van Rhymes with stupid

Thuisblijven of werken?

Half Nederland viel over Jet Bussemaker heen. Haar pleidooi voor emancipatie is bij velen in het verkeerde keelgat geschoten. En in de discussie die losbarstte worden er allerlei argumenten tegen werken en voor het thuisblijven van vrouwen op één hoop gegooid. Emancipatie is blijkbaar niet meer alle vrouwen aan het werk krijgen, maar keuzevrijheid. Veel vrouwen schreven boos dat als zij ineens niet meer thuis blijven, hun man niet meer naar het werk kan. Helemaal mee eens kan ik het hier niet zijn. Natuurlijk heb je tijdelijk als man een probleem, maar dat los je toch op? Waar het volgens mij om gaat is dat zorgtaken (voor kinderen en bejaarde ouders) steeds moeilijker zijn te combineren met twee banen.

Ik ben voor keuzevrijheid maar ook voor meer werkende vrouwen. Dat kan allebei toch? Helaas is het nog steeds zo dat te veel vrouwen vanuit een eerder gemaakte keuze, later in de problemen komen, als de man arbeidsongeschikt raakt, overlijdt, er vandoor gaat, of als de vrouw opstapt (dat kan natuurlijk ook).

Malou van Hintum slaat de spijker op de kop als ze schrijft dat 'Hoe waar dit doemscenario ook is, het is nauwelijks een reden voor vrouwen die nu fulltime zorgen om aan het werk te gaan. En dat begrijp ik wel. Want wie alleen om deze reden betaald gaat werken, verdient haar geld op basis van angst'.(Volkskrant 15 mei jl.).

Jammer dat Bussemaker zich niet afvraagt waarom in Nederland in vergelijking met het buitenland nog steeds minder vrouwen werken. Ook jammer dat ze niet met elegante oplossingen komt. Het is nog altijd zo dat vrouwen minder verdienen dan mannen, dat kinderopvang duur is en vaak van slechte kwaliteit. Dat kinderopvang op een alternatieve manier regelen (met andere ouders onderling) vaak pas kan als je een netwerk van andere ouders hebt. Dat netwerk krijg je als verse ouder niet zomaar in je schoot geworpen.

We werken om een dak boven ons hoofd te betalen en voor de eventuele extra's. Werken om het werken is geen doel op zich. Natuurlijk kun je jezelf ontwikkelen door te werken, maar dat kan ook op andere manieren.

Ik persoonlijk vind het jammer dat nog steeds bij het merendeel van de ouders de vrouw er voor kiest om thuis te blijven om 'de balans in het gezinsleven' te houden. In mijn beleving kan een man net zo goed die balans aanbrengen. Misschien hebben vrouwen meer last als die balans ontbreekt door te drukke agenda's, of meer last van schuldgevoel naar hun kinderen toe. Wie weet?  Maar in plaats van die vrouwen een tik op de vingers te geven, kunnen we beter er voor zorgen dat de omstandigheden zo zijn dat vrouwen makkelijker huis en haard verlaten om te gaan werken. Betere kinderopvang, goede werktijden en een andere mentaliteit op de werkvloer zou al veel schelen.

Ik vind het niet logisch dat mannen het geld moeten binnen brengen en vrouwen de zorgtaken op zich nemen, ik ken zelf veel mannen die ook graag willen zorgen voor hun kinderen. Dus wat dat betreft ben ik het eens met Bussemaker dat er wel meer vrouwen mogen gaan werken, zodat meer mannen ook zorgtaken op zich kunnen nemen. Alleen vind ik de timing ongepast. In een tijd waarin zoveel mensen wél willen werken maar geen werk vinden, in een tijd waarin er zó bezuinigd wordt op de kinderopvang dat werken onbetaalbaar wordt, moet je niet gaan zeuren over een te beperkte deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt.

We doen het ook nooit goed. Werken we, dan horen we zorgverlof op te nemen voor zieke ouders, werken we niet dan zijn we parasieten die teren op de zak van mannen en veroorzaken we het faillissement van de kinderopvang. En geven we geen geld uit, dan doen we de economie tekort.

Ik ben voor een zinvolle dagbesteding. Of je dat nu betaalt doet of niet. Laten we onszelf andere vragen gaan stellen: is de huidige manier van werken wel zo zinvol? Zijn we echt productiever als we van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bereikbaar zijn voor onze collega's en baas? Hoe zorgen we ervoor dat eigen tijd weer eigen tijd wordt, in een tijd dat je 24 uur per dag bereikbaar moet zijn en een lunchvergadering normaal wordt gevonden? Werken we om de lasten te betalen of om de economie draaiende te houden? Zijn veel thuisblijvers van nu eigenlijk geen pioniers die bewust een stap terug doen om meer kwaliteit van leven over te houden?

Veel ouders hebben het geprobeerd, het combineren van werken en zorgen. En velen houden daar een burn out aan over. Ligt dat aan die ouders? Nee, dat ligt aan de steeds hogere eisen die er vanuit de werkgever aan werknemers worden gesteld. De keuze van veel vrouwen om dan maar thuis te blijven, is vaak een negatieve keuze. De combinatie is vaak loodzwaar, het dagelijks leven wordt te ingewikkeld en vaak is dan de goedkoopste oplossing - jammer genoeg - dat de vrouw stopt met werken.

Je kunt 'thuisblijvers' niet allemaal over één kam scheren. Net als dat het niet oké is om te generaliseren over alle Marokkanen, of over alle bejaarden. Natuurlijk zijn er thuisblijfmoeders die het wel best vinden, man naar het werk en zij lekker thuis, beetje poetsen, dingen doen met de kinderen en verder niets. Maar wat te denken van de thuisblijfmoeders die een moestuin hebben, zoveel mogelijk zelfvoorzienend proberen te leven, actief meewerken op school en in de wijk? Die bewust qua gezinsinkomen een stap terug doen om dit te verruilen voor een andere manier van leven waarbij er meer rust in het hele gezin komt? Wat is daar mis mee anders dan dat het nóg beter zou zijn als dit thuisblijven over man en vrouw verdeeld zou worden. Maar wie bepaalt dat?

Ik ben voor een samenleving waarin mannen en vrouwen samen de zorg kunnen delen, waarin beiden kunnen werken op een manier die bij ze past. Maar maak van thuisblijvers geen aangeschoten wild. Ik denk dat veel thuisblijvers graag weer aan het werk gaan als de tropenjaren met kleine kinderen achter de rug liggen. Maak dat dan mogelijk. Wat is het  voor onzin, dat dat gat van een paar jaar op een cv zorgt voor een carrière die niet meer op gang kan komen. Heb je door thuis te blijven acute hersenverweking opgelopen? Dacht het toch niet.

Willen we dat meer vrouwen aan het werk gaan, laten we dan bovendien beginnen met een andere manier van opvoeden. Meisjes krijgen op de kleuterschool nog steeds regelmatig de poppenhoek door hun strot geramd. Kinderspeelgoed is nog steeds gericht op meisjes die met poppen spelen (zorgen) en jongens die bouwen (werken). Reclame is nog steeds zorgvuldig op de verschillende genders gericht. Natuurlijks is dit veel te gechargeerd, maar vrouwen aan het werk krijgen is meer dan ze met grof geweld de werkvloer opduwen. 

Laten we ons afvragen wat er voor nodig is om meer balans te krijgen tussen werk en huishouden. Stimuleren in plaats van afzeiken, dat werkt toch veel prettiger?

Rijkdom

Er zijn weinig mensen zijn die nooit fantaseren over rijkdom. Als jij dat nooit doet, mag je nu je vinger opsteken. Als ik over rijkdom fantaseer, dan zie ik mezelf wonen in een prachtig huis in Frankrijk of Italië, liefst met zwembad natuurlijk. Ook ga ik dan vaak uit eten, heb ik een keuken waar je van gaat kwijlen en reis ik de hele wereld rond.

Zo bezien is rijkdom gekoppeld aan bezit, dat lijkt ook heel logisch. Maar als je erover doordenkt is rijkdom ook iets anders. Vrijheid en veiligheid. En dat is voor iedereen anders. Waar de één voldoende heeft aan een ton op de bank zal een ander veel meer of veel minder nodig hebben om zich vrij en veilig te voelen.

Wat is vrijheid? Je vrij voelen om tegen een opdracht van je baas in te gaan, omdat die indruist tegen je principes? Met een afgelost huis of voldoende geld op de bank, kun je dat doen. Het gaat dus ook om voor jezelf zorgen en jezelf niet verloochenen. Het voorbeeld van Joris, die onlangs zijn aflosverhaal hier deelde raakte me diep. Zijn afgeloste hypotheek zorgt voor een stevig in de schoenen staan en kunnen leven volgens zijn principes.

Wat is veiligheid? Onder meer zorgen dat je niet in de problemen komt bij onverwachte levenssituaties. Een buffertje voorkomt dat je meteen bij de Voedselbank moet aankloppen als jij je baan kwijtraakt en geen andere vindt, zodat je de hypotheeklasten niet meer kunt opbrengen. Veiligheid is dus ook vooruitzien en rekening houden met diverse scenario's waarin het leven oneerlijke en vervelende fratsen met je uithaalt. Ziek worden is al vervelend, maar daardoor grote financiële zorgen krijgen of je huis kwijtraken is nog vervelender. Ik heb dat zelf meegemaakt en dat was niet prettig, omdat ik niet was voorbereid.

Rijkdom is dus onder meer vrijheid en veiligheid en ook ruimte om waarachtig te kunnen leven en goed voor jezelf te zorgen. Wat dat is, bepaalt ieder voor zich. Omdat inkomen vergroten niet altijd mogelijk is, kun je ook de rijkdom aan de andere kant vergaren: door te bezuinigen.

Hierover nadenken is leuk en goed voor je motivatie om te consuminderen. Waarom consuminder je? Met welk doel? Om je schuld af te lossen? Wil je ruimte overhouden om leuke dingen te doen of sparen voor later? Of wil je je vrij voelen? Enerzijds door te sparen, anderzijds door jezelf koopimpulsen af te leren? En hoe doe je dat dan? Ken jij je zwakke plekken? Kun je rijk zijn als consuminderaar? Word je rijker door met minder te doen? Of word je rijker doordat je behoeften veranderen?

Veel gedrag is aangeleerd en kan worden afgeleerd. Weten wat je wensen zijn, noteren welk gedrag voorkomt dat je je droomleven kunt leven en stap voor stap actie ondernemen, is iets waar je elke dag mee kunt beginnen.

Welke stap zet jij vandaag? Mijn stap van vandaag (dit schreef ik gisteren) was beginnen in het nieuwe boek van Erica Verdegaal 'Waar doen ze het van'.  En dat brengt toch een geborrel naar boven! Leuk, binnenkort volgt een recensie!

Het aflosverhaal van 'Wat kost een gezin'

Dit keer lezen we het aflosverhaal van een een gezin met 3 kleine kinderen van bijna 3, bijna 2 (j) en 8 maanden (m), bij sommige lezers bekend van het blog Wat kost een gezin. Man en vrouw hebben een parttime baan van ongeveer 24 uur per week en hebben in 2007 een nieuwbouwhuis gekocht en daar een vrij hoge hypotheek voor afgesloten. Aangezien ze 120 km van hun oude woonplaats zijn gaan wonen en hier 3 kinderen op de wereld hebben gezet, hebben ze eigenlijk een compleet nieuw leven gestart.


Waarom ben jij gaan aflossen? 
Bij het afsluiten van de hypotheek hebben we o.a. een overbruggingshypotheek en notariskosten mee gefinancierd en dat moest een keer terugbetaald worden. Toen we op een gegeven moment met ons spaargeld boven de grens van vrijstelling voor vermogensbelasting kwamen, hebben we in 2011 besloten een groot deel (€20.000) af te lossen. Eind vorig jaar viel mijn aandacht op het boek Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann en nadat ik dat boek van Sinterklaas had gekregen, hebben we besloten om onze hypotheek ook flink te verlagen en dus versneld af te gaan lossen.


Wat voor hypotheek heb jij? 
We hebben een hypotheek die bestaat uit twee delen, een spaarhypotheek (€140.000) en een aflossingsvrij deel (€227.000). Het spaardeel komt in december 2031 volledig te vervallen, maar het aflossingsvrije deel moeten we zelf af zien te lossen. Inmiddels hebben we  €29.584,07 afgelost en daarmee zijn onze bruto vaste lasten met meer dan €100,- per maand omlaag gegaan.


Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Wij gaan voor de volledige aflossing binnen 20 jaar, maar hoe eerder hoe beter.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
Die zei eerst dat het niet gunstig is voor de hypotheekrenteaftrek, maar gaf later aan dat hij zelf ook liever zijn schulden af zou lossen en dat hij wel begreep dat wij voor aflossen hadden gekozen.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces? 
We zijn helaas een klein beetje beperkt. We mogen niet meer dan €22.700 per jaar aflossen, maar voorlopig is dat bedrag ook al een flinke uitdaging. We hebben geen minimumbedrag en het bedrag hoeft ook niet afgerond te worden naar een veelvoud van 100. Het aflossen stelt verder niets voor. Een kwestie van een overboeking naar hetzelfde rekeningnummer als de maandelijkse incasso van de hypotheekrente onder vermelding van "extra aflossing" en ons hypotheeknummer.


Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
We hebben van onze aflossingsvrije hypotheek een soort annuïteitenhypotheek gemaakt (http://www.watkosteengezin.nl/2013/01/van-aflossingsvrij-naar_17.html) waardoor we elke maand een vast bedrag (€600) aflossen en de volgende maanden de bespaarde rente daarbij optellen. We zijn hier nog maar net mee begonnen, maar het lukt ons al niet meer om ons daaraan te houden. We hebben ons doel voor dit jaar verhoogd waardoor we aan het eind van het jaar een bruto rentebesparing van €100 hebben, zodat we volgend jaar met een vast bedrag van minimaal €700 verder kunnen met de aflossingen. Ons plan gebruiken we nu als een soort minimum bedrag dat we elke maand moeten aflossen.

Hoever ben je met aflossen?
We zitten nu op een aflossing van 13% van ons aflossingsvrije deel en 8.1% van het complete hypotheekbedrag. Aan het eind van 2013 zitten we hopelijk op 17.1% van onze aflossingsvrije deel.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Eerlijk gezegd hebben we dat niet echt heel duidelijk verteld aan onze omgeving. We zeggen wel eens dat we af en toe wat geld aflossen, maar niet echt dat we er fanatiek mee bezig zijn om de gehele hypotheek af te lossen.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
Voorlopig houden we het nog wel vol, maar we hebben ook nog geen echte tegenvallers gehad. Doordat we nu actief bezig zijn met onze financiële gezondheid in kaart te brengen, zien we wel duidelijk waar ons geld heen gaat. Daardoor gaan we bewuster met ons geld om en geven we veel minder uit aan minder belangrijke zaken.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Hou je uitgaven bij! Bijvoorbeeld in een eenvoudige spreadsheet. Door te zien waar je je geld aan uitgeeft, geef je veel minder geld uit. Op deze manier hou je dus makkelijk extra geld over om af te kunnen lossen. Een rente besparing van €5 per maand lijkt weinig, maar in 20 jaar is dat wel €1.200. Als je die bespaarde €5 elke maand ook nog weer gaat aflossen, dan gaat het nog harder. Ooit zul je toch eens moeten beginnen aan het aflossen van je hypotheek.

~

Ook je verhaal vertellen? Stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje (at) gmail punt com.

Plannen en potjes

Eerder had ik een visioen van mezelf van dit weekend dat ik heerlijk in de tuin zou zitten, in de zon, voetjes omhoog en af en toe naar de eenden met pulletjes zou kijken. Niet dus. Dan maar de financiën op een rij gezet. Er is veel gebeurd op financieel gebied de laatste tijd, in de zin van geld uitgeven door een verbouwing én vakantie. Tijd om even te kijken wat er moet gebeuren.

Allereerst moet de grote buffer weer aangevuld worden tot € 10.000. Dat is 1,5 maand sparen, (staat nu op € 9130). Is dat gebeurd, dan gaan we weer maandelijks een hypotheekaflossing doen en andere spaarpotten aanvullen. Zoals eerder geschreven sparen we sinds deze maand voor zonnepanelen. Die dingen zijn duur en het gaat lang duren voordat we genoeg hebben gespaard, want de maandbedragen zijn klein maar beter beginnen met iets dan met niets. Kleinere bedragen die voor langere tijd opzij worden gezet, kunnen tot een mooi kapitaal uitgroeien heb ik geleerd. Dus voor de zonnepanelen opende ik een spaarrekening bij MoneYou.  Aangezien je daar heel makkelijk meerdere rekeningen kunt openen, maakte ik meteen van de gelegenheid gebruik, er kwam een rekening voor een auto en één voor de hypotheek bij.

Het plan is maandelijks geld weg te zetten voor een andere auto, die ergens in de toekomst wordt gekocht. Nu nog niet relevant want de huidige is 5 jaar oud en nog prima, maar ooit gaat die natuurlijk sputteren. Ook wil ik kleinere bedragen kunnen wegzetten, die bedoeld zijn om de hypotheek af te lossen. Die aflossingen doe ik in ronde bedragen van € 500. Naast de maandelijkse storting, hebben we soms wat geld over, en dat wil ik opzij zetten op de hypotheekrekening tot daar ook de € 500 is bereikt en er een extra aflossing kan worden gedaan.

De grote buffer houden we op € 10.000. In principe groeit deze verder niet. Alleen als er geld van wordt afgehaald, vullen we weer aan. Hoeven we niet te sparen voor de buffer, dan is er ongeveer € 150 per maand te verdelen over de MoneYou rekeningen. Dan nog een maandelijkse aflossing van € 500 en maandelijks € 300 opzij zetten voor reservering, zoals we altijd al deden en alles is onder controle. Op papier dan hè. Dan ziet het er altijd zó mooi uit, zucht.

Voor ons werkt dit prima. Elke cent die binnenkomt krijgt een bestemming, hetzij voor de vaste lasten, voor de boodschappen, reserveringen, een uitje. Alles wordt begroot. Dat kan enerzijds heel beklemmend zijn. Alles is al bedacht en als je daar van af wilt wijken, dan klopt je begroting niet meer. Aan de andere kant is de kans zo veel groter dát sparen lukt. Vooraf je geld een bestemming geven werkt vele malen beter dan achteraf wel kijken wat je overhoudt. Want bij de laatste methode gaat alles op aan ijsjes, weet ik nu.....

Begroot jij ook tot de nul?

Vakantie, snot en zwerfkatten....

In de Spaarcentjemail vond ik naast 180 spamberichten en 3 gewone mails van blogpenvriendinnen (bestaat dat woord?), ook wat mails van ongeruste lezers die zich afvroegen waarom het hier zo stil was. Ik was weg. Nu weer terug. Zo dus. Ik heb nog weinig inspiratie om te schrijven, wel val ik met mijn neus in de boter deze week omdat er van alles te regelen valt. Bijvoorbeeld contact opnemen met De Volkskrant omdat ze eerst mijn abonnementsgeld van een verkeerde rekening probeerden af te schrijven (mijn telefoonnummer is niet mijn rekeningnummer). Na een telefoontje van mij hebben ze in ieder geval begrepen wat het goede rekeningnummer is. Maar ook daar kon niets worden afgeschreven omdat ik geen machtiging heb gegeven. Nee, ik heb inderdaad ook niets hoeven tekenen waarin ik een machtiging geef. Maar ze hebben dan maar wel meteen tijdelijk het abonnement stopgezet, stond erin een brief op hoge poten. En daar kom je dan achter als je je de hele thuisreis hebt zitten verheugen op de ochtend erna, als je lekker de zaterdagkrant gaat lezen. Niet dus.

Verder wat andere dingen die wat gedoe opleveren. Dus het ontspannen vakantiegevoel was meteen weg, als het er al was. Ik ging ziek weg en ben eigenlijk de hele week beroerd gebleven. Niet ziek genoeg om in bed te liggen maar wel beroerd genoeg om je vol te moeten gooien met aspirine om iets te kunnen gaan doen. Afijn, de dreigende voorhoofdsholteontsteking is de kop ingedrukt door veel te spoelen met lauw zout water (mooi consuminderhuismiddeltje dat geen cent kost...) en ik geloof dat vandaag de eerste dag is dat ik geen pillen hoef te slikken. Ook is het nu tien uur in de ochtend en ik heb nog niet mijn neus hoeven te snuiten, jeeehhhhhh!

Over naar geld. Het lijkt wel alsof Frankrijk (daar waren we afgelopen week) steeds duurder wordt. We gaven veel geld uit aan de boodschappen en dat terwijl we niets vreemds kochten en ik veel basisproducten zoals rijst en pasta gewoon van thuis had meegenomen. Niet dat we heel erg gierend de bocht zijn uitgevlogen maar we moeten nu ons de rest van de maand maar even heel netjes gaan gedragen.


Nog meer geld: sinds een aantal weken geven we twee zwerfkatten te eten (althans, ze zien er erg zwerverig en schurfterigachtig uit) en we hadden de huisoppassers instructies gegeven om eten buiten te zetten. Gisteren zag ik één van de twee katten. Hij krijgt wat meer vet op zijn botten. Toen ik naar hem toe liep om de buitenbak te vullen, rende hij hard weg, maar het resultaat (een volle bak blikvoer) was te aanlokkelijk om weg te blijven dus kwam hij terug. Wel moet ik overgaan op ander kattenvoer. Die verwende beesten van ons krijgen biobrokken maar met vier kater kunnen we dat echt niet betalen. We moeten maar zien hoe het loopt. Het plan is eerst bijvoeren en aanpappen, uitzoeken of ze echt bij niemand horen en zo nee: oplappen. Het motto is 'we zoeken ze niet actief op maar alles wat aankomt lopen en wordt geaccepteerd door de anderen, mag blijven'.

Tot zover. Nu eerst maar eens wat wassen draaien. De we natuurlijk als echte consuminderaars aan de waslijn hangen en niet in een droogtrommel, die we niet eens hebben...