vrijdag 7 februari 2014

maandag 3 februari 2014

Afscheid van Spaarcentje

Vorige week bereikte ik een nieuwe mijlpaal, ik passeerde de 2 miljoen pageviews. In ruim drie jaar tijd schreef ik bijna 900 stukjes over onze pogingen de gezinsfinanciën op orde te brengen. Dat Spaarcentje zo'n belangrijk deel van mijn leven uit zou gaan maken kon ik niet vermoeden toen ik begon met schrijven, zo liggend op de bank. De reden dat ik begon te schrijven was mijn ziek zijn en de crisis als gevolg daarvan in ons huishoudboekje. Er ging veel meer uit dan er in kwam en er moest drastisch gesaneerd worden. Daarvan deed ik hier verslag.

Gaandeweg verbeterde mijn gezondheid weer wat. Tegelijkertijd knapten onze geldstromen ook flink op. Steeds vaker was er een positief saldo te zien, de spaarrekening werd gevuld, de woekerpolis afgekocht en de hypotheek omgezet. Ook maakten we een start met het aflossen ervan. Ik schreef  over omgaan met geld, ontwoekeren, begroten, besparen op alle mogelijke manieren, de gevolgen van consuminderen, het op één lijn brengen van je behoeften met je mogelijkheden, recensies, financiële opvoeding. De onderwerpen zijn eindeloos, geld raakt immers alles. Sinds ruim een jaar zit ik op een gemiddelde van 5 tot 6 stukjes per week. Gelukkig krijg ik sinds het najaar om de week zeer welkome ondersteuning van Pennie Wijs en kan ik elke maandag mijn eigen stukken afwisselen met interviews met mensen die hun hypotheek aflossen.

Na jaren van financieel reorganiseren, zuinig leven en keuzes maken, hebben we inmiddels een prettige balans bereikt. Er hoeft niet meer op elke cent beknibbeld te worden en dat komt ook tot uiting in mijn blogteksten. Steeds meer schrijf ik vanuit een andere invalshoek. Het gaat er voor mij uiteindelijk om wat er onder de streep overblijft en niet alleen of je spaart of niet. Wat doe je met je geld, wat betekent geld voor jou? Kom je uit met wat er binnenkomt? Kun je je wensen aanpassen aan de inhoud van je portemonnee? Hoe komt het dat weten en doen vaak van elkaar verschillen? Wat is de reden dat ongewenst gedrag veranderen soms zo moeizaam gaat en op andere momenten als vanzelf lijkt te gaan? Wat betekent het om zuiniger te leven? Kom je uit de kast als consuminderaar en hoe reageren anderen daarop (en trek je je daar wat van aan)? En wat als zuinig zijn niet in je genen zit, kun je dat dan toch veranderen?

De naam Spaarcentje voelt inmiddels als een krappe jas waar ik uit knal. Tijd voor meer lucht en ruimte met een andere naam op een ander blog. Dat ik deze week de 2.000.000 pageviews ben gepasseerd is daarom een mooie aanleiding afscheid te nemen van Spaarcentje en jullie uit te nodigen op:


zaterdag 1 februari 2014

Zwartgallige zaterdag

Let op: somber stukje waar je niet vrolijk van wordt....

Deze week was prut met peren. Dat ik een koortslip had, een ontstoken oog en nek- en schouderklachten die het verdommen om op te stappen, zal zeker hebben bijgedragen aan het acute 'waarvoor, waarheen, waaromgevoel' dat me besprong. Hoewel ik na jaren niet meer werken wegens arbeidsongeschiktheid, wel een soort van acceptatie heb bereikt, zijn er toch nog af en toe uitbarstingen van ongenoegen.

Dat ik komende maand mijn 6-jarig jubileum vier als thuiszittende ME-patiënt, heeft er ook zeker mee te maken. Natuurlijk gaat mijn gezondheid sinds ruim een jaar goed vooruit en natuurlijk zijn mijn vooruitzichten beter dan pak 'm beet drie jaar geleden, maar ik zit nog steeds thuis, heb nog  steeds hetzelfde uitzicht en verdien nog steeds niet mijn eigen geld. En blijkbaar is dat zelf geld verdienen heel essentieel voor mij. Ik ben geen thuisblijfmoeder, ik heb niet mijn baan opgezegd omdat ik koos voor een andere manier van leven (niets ten nadele van thuisblijfmoeders maar ik ben het dus niet). Ik heb de pestpokke aan huishouden doen en haal daar ook geen genoegen uit. Door de beperkingen die er nog steeds zijn, kan ik bovendien ook niet het huishouden zelfstandig draaien of op een manier inrichten die voor mij prettig is.

Wil ik dan terug naar zoals het was? Nee! Na zoveel jaar van thuis zitten ben ik zeer gesteld geraakt op de vrijheid die ik heb, weliswaar binnen de beperkingen die de ME mij nog steeds oplegt. Terug naar die kantoortuinstress? Alsjeblieft niet. Ik ben niet meer de persoon van zes jaar geleden. Die workalholic die naast haar kantoorbaan ook een opleiding volgde en een praktijk als massagetherapeut probeerde op te starten? Geen flauw idee meer wie dat is. De afgelopen jaren hebben mijn kijk op de wereld heel erg veranderd. Dat ervaar ik overigens als heel positief. Ik kijk anders aan tegen mezelf, bezit, geld uitgeven, behoeften en verlangens.

Misschien is het niet eens het eigen geld verdienen dat me zo dwars zit, dan wel de kwetsbaarheid die ik ervaar. Die kwetsbaarheid is geen eigen keus. Ik kan me niet in ruil daarvoor ten volle inzetten om een volwaardige bijdrage te leveren aan ons gezin. Niet op huishoudelijk gebied, niet op inkoopgebied, niet op opvoedgebied. Dat steekt. Ik kan er niet 100 % voor gaan ook al is het niet helemaal wat ik wil. Ik heb geleerd dat veel 'doe' dingen (of het nu werk is, een stom klusje dat je moet doen of je huis dat je onderhoudt of schoonmaakt) interessanter worden door ze gewoon te doen zonder al te veel twijfel, je er gewoon helemaal voor in te zetten. Dat lukt niet, omdat ik nog niet beter ben. Ik pas me voortdurend aan. Ik stel mijn eigen eisen nog steeds continu bij. Mijn plannen veranderen een paar keer per dag omdat het energiepeil,  en dus wat mogelijk is, net zo vaak verandert.

En plannen maken, daar ben ik héél goed in! Plannen zorgen dat ik ergens naar toe kan leven. Eigenlijk gaat het ongenoegen dat ik ervaar  (zo tikkend kom ik steeds verder) niet zozeer om geld verdienen als om zinvol bezig te zijn. Wat dat is, zal voor iedereen verschillen. Maar het is een diepe behoefte om mijn tijd te besteden zoals ik kies te doen, in plaats van er 'maar het beste van te maken'. De drang om ergens naar toe te werken, om uitdagingen te hebben en af en toe iets af te kunnen sluiten. Om eens in de zoveel tijd achterom te kijken en te denken: 'dat heb ik toch maar mooi geflikt, ik heb er dit en dat van geleerd en een volgende keer pak ik het zus en zo aan.."

Al zeg ik het zelf, ik heb het positief doen tot een kunst verheven. Was ik vroeger een zwartkijker met depressieve buien, sinds ik ziek ben is het glas vaker halfvol dan halfleeg. Omdenken is mijn manier van overleven geworden. En dat helpt, meestal. Behalve als je een koortslip hebt, een ontstoken oog, pijn in nek en schouders en je 6-jarig jubileum viert van een aandoening die door het merendeel van de wereld niet wordt gezien, gehoord of erkend en niet opstapt, ook niet als je er netjes om vraagt.

vrijdag 31 januari 2014

Financiële opvoeding: kleding

Met ingang van 1 januari betrek ik S. bij wat we uitgeven aan zijn kleding. Hij wordt over 2 maanden 12 jaar. Binnen nu en een paar jaar zal hij zelf de verantwoordelijkheid krijgen over een kledingbudget. Om hem hierop voor te bereiden, bespreek ik nu met hem vooraf de uitgaven voor zijn kleding en probeer hem duidelijk te maken wat voor keuzes we maken en waarom we ze maken.

Na de kledinguitgaven van voorgaande jaren te hebben bekeken, besloot ik tot een budget van € 50 per maand. Dit is ruim genomen, want tot nu toe zaten we hier altijd onder. Maar hij groeit wel natuurlijk en meer meters stof en grotere voeten betekent ook meer geld uitgeven. Elke drie maanden stort ik - na ontvangst van de kinderbijslag - het geld op een apart kledingrekening. Er stond nog wat op, dus na storting van de kinderbijslag van januari, was het saldo € 217,-.

Meestal kopen wij in januari een nieuwe winterjas voor hem, die bedoeld is voor het winterseizoen van volgend jaar en die dus een maat te groot is. Dit doen we nu drie jaar achter elkaar en dat bevalt goed. Zo profiteren we van de uitverkoop en lukt het om mooie stevige wintersportjassen van goede kwaliteit te kopen met aanzienlijke korting.

Ook dit jaar gingen we zoeken. Maar nu gingen we hem meer betrekken bij het besluitproces. Niet alleen 'wat vind je leuk' was relevant, maar ook 'wat gaat dat je kosten'. Zijn eerste voorkeur ging uit naar een jas van € 89. Toegegeven, het was een mooie jas maar wel € 30 meer dan wat ik in mijn hoofd had (en wat we voorgaande jaren er aan uitgaven). Ik probeerde hem enthousiast te maken voor 'die mooie knaloranje jas van € 69', maar nee het moest de andere zijn. Totdat ik hem erop wees dat het van zijn eigen kledingbudget af ging. Vond hij de duurdere jas echt zoveel meer waard dat het hem niet uitmaakt dat hij € 20 duurder was dan de ander?

Je zag bij wijze van spreken die gloeilamp meteen boven zijn hoofd verschijnen. Beide jassen werden afgekeurd en we werden vriendelijk verzocht verder te zoeken. Tien minuten later was daar dé jas, mooi kleuren, goede kwaliteit en flink afgeprijsd. Toch nog voor € 50 geslaagd. En een mooi leermoment voor hem.

Hoe maak jij je kind financieel alert?

donderdag 30 januari 2014

Het bedrijf als flappentap voor het hogere management

Stel, ik ben enorm succesvol en gevierd. Ik treed in dienst bij een bedrijf als dé grote baas. Na 27 dagen blijkt dit bedrijf echter te worden overgenomen (alsof ik dat niet heb zien aankomen) en ik geef aan in dat geval op te willen stappen, want dit was niet wat ik wilde. Mijn ambitie is om een onafhankelijk bedrijf te leiden. In plaats van een illusie armer, ben ik na die 27 dagen  4,7 miljoen rijker. En o ja, bij een ander bedrijf mag ik al weer in maart beginnen. Misschien kan ik daar dan ook de kas plunderen.

Dit gebeurt nog steeds! De nieuwe Ziggotopman René Obermann kwam begin januari binnen bij Ziggo, liep wat rond, gaf aan te willen vertrekken toen de overname door Liberty Global wel erg concreet werd en mag 4,7 miljoen euro in zijn zakken proppen. Dat was nog even stressen, want waar laat je zoveel geld in je zakken! Even snel omgerekend verdient deze meneer € 25.000,- per uur. Volgens de cijfers van De Volkskrant van 29 januari jl. dan. In andere kranten kwam ik andere bedragen tegen, maar elk genoemd bedrag liep in de miljoenen.

Oberman is niet de enige die profiteert. Alle bobo's van Ziggo kunnen de vlag uitvangen. Het gewone werkvolk daarentegen - de mensen die daadwerkelijk het werk verrichten om te zorgen dat jij en ik TV kunnen kijken en met elkaar kunnen bellen - moet maar afwachten of ze hun baan houden, want de eerste ontslagen zijn al aangekondigd. Die mensen krijgen per gewerkt jaar maar een half maandsalaris mee.

Waarom kan dit nog steeds? Het verschil tussen die paar mensen die nu zo veel geld verdienen en de rest die nu het schip in gaat, is belachelijk groot. En welke werkzaamheden rechtvaardigen een torenhoge oprotbonus voor het management? Waarom mogen bestuurders nog steeds in deze crisistijd een bedrijf naar de beurs brengen, aandelen vangen en enorm cashen als het bedrijf vervolgens verkocht wordt? Een bedrijf is toch meer dan alleen een flappentap voor het management? Aandelen uitgeven aan het management werkt korte termijn politiek in de hand en doet mensen alleen maar werken voor eigen belang, in plaats van een goed gezond florerend bedrijf neer te zetten. Ik kan hier zó kwaad om worden en ik vind het bovendien onetisch. Graaiers zijn het! En dan zitten wij ook nog bij Ziggo ook! Hoog tijd om op te stappen!


woensdag 29 januari 2014

Schoolkeuze

Deze weken zijn we in de ban van de schoolkeuze voor ons kind. Veel scholen houden open dagen en als ouder probeer je van alles tegen elkaar af te wegen, af te strepen en op te tellen. Om onder de streep uit te komen op een voorkeur dat is gebaseerd op onderbuikgevoel.

De school waar onze keus op viel is groot, heel groot. Maar voelt warm en knus. De brugklasleerlingen zitten in een apart gebouw, heel prettig. Zo kunnen ze een jaar lang wennen aan het nieuwe spannende leven dat bomvol indrukken zit. Zonder dat ze afgeleid worden door grotere leerlingen die eng, dan wel spannend zijn of vervelend doen. De open dag was goed georganiseerd, we werden rondgeleid door leerlingen zelf, er was een bijeenkomst in de aula met een promofilm en praatje, we kregen de gelegenheid het hele gebouw te verkennen, mee te doen met proeflesjes en werden vriendelijk te woord gestaan door iedereen aan wie we maar wat vroegen.

Nu we zo scholen hebben vergeleken valt me op hoe verschillend scholen zich profileren. En hoewel dat natuurlijk niets zegt over de kwaliteit van het onderwijs of de dagelijkse gang van zaken op een school, weegt dat wel mee in je beslissing. Laatst belde ik op naar een school. Het was voor die school een open dag. In de scholengids stond dat er gymnasium werd aangeboden maar op de site van de school vond ik daar niets van terug. Dus belde ik. Degene die de telefoon op nam had geen antwoord op mijn vraag of er gymnasium op deze school wordt aangeboden! 'Ja, daar zegt u wat, volgens mij is het vooral atheneaum. We hadden het wel maar of dat nu nog zo is, ik kan u geen antwoord geven....'  (en dan niet aanbieden dat ze het even navraagt....) Dat zegt dan de telefoniste van een school (of secretaresse of wat ze ook was) op het moment dat er een open dag wordt gehouden!

De komende weken heeft S. twee voorlichtingsbijeenkomsten omdat hij tweetalig onderwijs wil gaan volgen. Het eerste betreft een algemene bijeenkomst, de tweede is een motivatiebijeenkomst met proeflessen. Ik ben blij dat dit wordt aangeboden. Iets willen is toch iets heel anders dan het doen, en het is goed als hij doordrongen wordt van wat voor keuze hij maakt.

Als hij geluk heeft en niet wordt uitgeloot, dan heeft dan best grote gevolgen. Een pittig lesprogramma en nog pittigere financiële gevolgen. Voor het tweetalig gymnasium wordt per jaar € 400 extra van ouders gevraagd, dit om bijvoorbeeld de jaarlijkse reizen naar het buitenland te bekostigen. Voor de New York reis (in de 5e of 6e klas) wordt daar bovenop nog een extra bijdrage verwacht. Die bijdrage kan kleiner worden naarmate het kind door de jaren heen punten heeft gespaard door extra lessen te volgen of mee te helpen aan bijvoorbeeld de open dagen. Na de open dag reden we naar huis en riep S. heel hard dat hij ervoor zou zorgen dat we niets extra's hoefden te betalen voor de New York reis, hij zou wel voldoende punten bij elkaar gaan sparen.

Heel fijn dat hij zich beseft dat een school geld kost. Maar hij moet zich niet verplicht voelen extra zaken op zijn schouders te nemen alleen maar om ervoor te zorgen dat wij minder moeten betalen. Dat is niet zijn pakkie aan.. Dus heb ik verteld dat het geld geen probleem is en dat we jaren hebben om ervoor te sparen. Heeft hij tegen die tijd wel extra punten gespaard, hartstikke fijn dan is dat mooi meegenomen.

'Maar ja', vroeg een vriendin mij, 'is zo'n school niet elitair? Hoe doen minder bemiddelde ouders dat?' Ik weet dat er een fonds is voor ouders die de bijdrage voor de reizen niet kunnen betalen. Er zijn ouders die  - afhankelijk van het inkomen - het schoolgeld niet hoeven te betalen, dat moeten ze dan wel aanvragen. Ook kunnen ouders per regio een aanvraag indienen bij schoolfondsen. Zo is er in West-Friesland bijvoorbeeld de Stichting Leergeld.

Maar op papier voldoende geld hebben wil niet zeggen dat je in de praktijk ook voldoende hebt. Bij een aanvraag wordt gekeken naar inkomens van ouders. Als die bijvoorbeeld gescheiden zijn, en de ene partij de andere partij alimentatie moet betalen dan gaat de school en die stichting ervan uit dat de alimentatie betaald wordt. En ik ken zo al wat mensen waarbij dit niet het geval is. Die vallen tussen wal en schip. Dus ja, ik kan me voorstellen dat mensen uiteindelijk dan kiezen voor een andere school of een andere leerroute, hoe zuur dat ook zal zijn. Het zal dan uiteindelijk aan de school liggen of de extra bijdrage wordt kwijt gescholden of niet.

Ergens is het natuurlijk ook bezopen, elk jaar reisjes naar het buitenland. Ik vind het helemaal geweldig voor hem en ik zie op de site dat die reisjes niet zonder verplichtingen zijn, er is een uitgebreid educatief programma. Ook zou ik willen dat ik in deze tijd naar school mocht, wat een geweldig programma! Aan de andere kant jaag je ouders hiermee enorm op kosten. Wij hebben maar één kind, maar ik kan me voorstellen dat je best even met je handen in het haar zit als je er twee of meer hebt.

Wat vind jij van buitenlandreizen voor middelbare scholieren?

dinsdag 28 januari 2014

Kinderen en afspraken gebruik mobiele telefoon

Zo, we zijn weer een heleboel geld lichter. Als laatste in zijn klas kreeg S. een smartphone. Eigenlijk is hij pas 3 maart jarig maar ik zag nu een mooie aanbieding.

Hoewel ik het me een jaar geleden niet kon voorstellen, begrijp ik nu dat veel communicatie - ook straks op de middelbare school door bijvoorbeeld leraren over lesuitval - via de whats app gaat. Om hem hier mee te leren omgaan, leek het ons handig ruim voor aanvang van het nieuwe schooljaar er een aan te schaffen. Met wennen bedoel ik niet zozeer qua techniek - hij had sneller door dan ik hoe alles werkt - maar wel qua beheersing, omgaan met de druk van het hebben van een apparaat wat bliept en piept en aandacht vraagt.  Straks is alles al nieuw in de brugklas, maar dan is de smartphone al vertrouwd.

Om een lijntje met hem te hebben heb ik nu ook een smartphone en maakten we meteen een gezinsapp aan, ook voor als M. in de toekomt zich bij ons aansluit. Wel zijn er verschillen tussen de smartphone van die van S. en mij. We kochten voor hem een redelijk duur ding (Nokia Lumia 520) waarbij ik hartelijk moest lachen om de omschrijvingen en reviews. Wat wij duur vinden (€ 139) staat in de rest van de wereld bekend als een goeie budgetsmartphone. Dat het veel goedkoper kan, bewees ik met mijn Nokia Asha 210, die geen touch screen heeft en daardoor voor de fijne prijs van € 75 in mijn  bezit kwam. Mijn snel overprikkelde geest heeft meer baat bij gewoon tikken in plaats van vegen, waarbij je met een te snelle veeg altijd daar komt waar je net niet wilt zijn.....

In tegenstelling tot wat ik dacht dat we zouden gaan doen, sloten we geen pre-paidabonnement af maar een gewoon abonnement met 300 belminuten, 100 smsjes en geen internet. Whatsappen kan gratis via de wifi thuis en op school. Diverse providers bieden een speciaal kinderabonnement waarbij er een bellimiet wordt ingesteld. Komt het kind boven dat limiet dan kan er nog maar naar drie vooraf ingestelde nummers worden gebeld. Om wat meer informatie te verzamelen belde ik met een provider hierover. En werd vervolgens zo belabberd geholpen dat dit me, in combinatie met de belachelijk hoge gevraagde aansluit- en administratiekosten, meteen wegjoeg naar T.elfort, waar M. en ik zelf al zitten. Nu hebben we geen speciaal kinderabonnement en moeten we zelf goed alert blijven op belstatussen.

De wereld is wel meteen grondig veranderd want hij had laatst tussen het moment van uitloggen omdat hij ging slapen en voor vertrek naar school 99 whats-appjes ontvangen. Dat was meteen een mooie aanleiding om een goed gesprek te voeren en afspraken te maken. Want een kind moet leren om te gaan met een mobiel. Hij moet beseffen dat veel zaken geld kosten, ook al is dat niet meteen duidelijk. Ook is het handig om af te spreken wanneer hij wel (voor ons altijd) en wanneer hij niet bereikbaar is (aan tafel/slapen). En wat doen we als hij zijn belminuten overschrijdt, hoe voorkomen we dat? Tijd voor een Smartcontract:


Hoera je hebt een telefoon! Die ga je natuurlijk niet altijd en overal gebruiken.

Wanneer wel?
  • Om ons te laten weten waar je bent en wat je plannen zijn
  • Om bereikbaar te zijn voor ons als je niet thuis bent
  • Om ons even te bellen als je van plan bent naar iemand toe te gaan (óf je stuurt een whats app/sms). Tip: stuur een app als je ergens bent waar wifi is, dat is gratis, mits je je hebt aangemeld.
Wanneer niet?
  • Tijdens het eten
  • Op de WC
  • Als je huiswerk maakt
  • Als er in 'het gewone leven' tegen je gepraat wordt
  • Als je gaat slapen (de telefoon gaat niet mee naar boven)
  • Na 20 uur in de avond op doordeweekse dagen 
  • Na 21.30 uur in het weekend
  • Op de fiets, in het verkeer
     
Wat nog meer?
  • Je hebt elke maand 300 belminuten en 100 smsjes
  • Elke zondag bekijken we je beltegoed via de site van je provider
  • Als je meer belt dan je tegoed hebt, dan kun je kiezen
    • of je betaalt het verschil bij
    • of je levert je telefoon in tot de nieuwe maand begint (dan moet je ons op een andere manier op de hoogte zien te houden van je plannen, bijvoorbeeld uit school eerst naar huis komen)
  • Je leent je mobiel nooit uit aan anderen behalve in noodgevallen
  • Je bergt je mobiel altijd goed op als je op school bent
  • Je zet je mobiel uit of op 'stil' als je op school bent en weer aan als school uit is
  • Opladers laat je niet in huis slingeren maar berg je op een vaste plek op
  • Je kijkt elke dag rond het avondeten of je telefoon moet worden opgeladen om te voorkomen dat je de volgende dag met een lege telefoon zit
  • Je gebruikt je mobiel niet om anderen zonder toestemming te filmen en/of te fotograferen.
  • Als wij bellen neem je op of laat je zo snel mogelijk iets van je horen
  • Downloaden kost vaak geld. Als je ringtones of apps wilt downloaden, overleg je dat eerst met ons
  • Na een half jaar bekijken we de gemaakte afspraken op nieuw. Dan kunnen we eventueel aanpassingen doorvoeren in belminuten en/of internet op je mobiel toe
Heb jij ook afspraken gemaakt met je kind over het gebruik van een mobiel?

maandag 27 januari 2014

Het aflosverhaal van Enrico

Enrico (45) woont samen met J. en dochter in het westen van het land in een ruime eengezinswoning. Deze woning werd in 2002 gekocht voor € 300.000 ,-. Gefinancierd met overwaarde, een meegenomen spaarhypotheek uit 1993 en een aflossingsvrije hypotheek met woekerpolis.

Waarom ben jij gaan aflossen?
Hier zijn meerdere redenen voor. Ten eerste, rationeel: aflossen levert meer op dan sparen. Ten tweede, ik ben zelfstandig, dus zal ook zelf voor mijn pensioen moeten zorgen. Een woning zonder hypotheek maakt daar deel van uit. Ten derde gun ik het de bank niet meer. Bonussen en woekerpolissen, het is tijd dat ze wat gaan inbinden.

In 1993 moest ik nog verplicht de kosten koper versneld aflossen bij de aankoop van ons eerste huis. Ik leende toen omgerekend 2.5 keer ons jaarinkomen. In 2001, kon ik 5.5 (!) keer ons jaarinkomen lenen en werd er geen enkele vraag gesteld of een aflossing verplicht. Wel verkochten ze me nog een gekoppelde woekerpolis. Van die mentaliteit wil ik af.

In 2004 heb ik een aandeel in een bedrijf kunnen verkopen. De opbrengst heb ik toen deels belegd in aandelenfondsen en deels geparkeerd op mijn spaarrekening. De hypotheekrente-aftrek en de vermogensrendementsheffing kon ik sindsdien tegen elkaar wegstrepen. Bruto hypotheekrente wordt dan ook netto.

In 2008 had ik veel spaargeld geparkeerd bij Icesave tegen 5% rente! Door een onderbuikgevoel en héél veel geluk boekte ik de dag voordat die bank omviel geld terug naar mijn eigen bank. Het bedrag dat ik had laten staan was binnen het garantiestelsel en is toen enkele maanden later vergoed (mét 5% rente tot de datum van het omvallen).

Dit was een eye-opener. Vermogen hebben is één ding, het behouden en zinvol gebruiken is iets anders. Het aflossen van de hypotheek en tegelijkertijd het ontwoekeren van de polis is toen bij mij in beeld gekomen. In 2010 heb ik een aflosnota gevraagd en bleek ik bijna € 15.000 euro boeterente te moeten betalen om te mogen aflossen. Dat vond ik te gortig en vanaf 2010 en de opvolgende jaren heb ik steeds 10% (binnen de norm) afgelost. Toen de rente in 2012 werd verhoogd voor mijn rentevast periode, kwam ik op het punt dat ik – zonder boete – volledig kon aflossen. Opnieuw aangevraagd en begin 2013 kwam het boetevrij voorstel. De volgende dag heb ik het nog openstaande bedrag van mijn aflossingsvrije hypotheek volledig afgelost.

Wat voor hypotheek heb jij?
Een levenshypotheek van € 47.000, afgesloten in 1993 voor 25 jaar en een aflossingsvrije hypotheek van € 227.000. Voor gedeeltelijke aflossing (en overbrugging risico bij overlijden) is een beleggings-woekerpolis met ingebouwde overlijdensrisicoverzekering afgesloten die tussen de € 80.000 en € 175.000 zou gaan opleveren. Zelfs de uitkering van de gekoppelde verzekering was in beleggingseenheden die fluctueren. Waardeloos product.

Wat was het oorspronkelijke hypotheekbedrag?
€ 274.000.

Wil je alles aflossen/ Heb je de hele som afgelost?
Ja, ik wil alles aflossen. De aflossingsvrije hypotheek van € 227.000 is inmiddels volledig afgelost, de woekerpolis is beëindigd en de levenshypotheek eindigt in 2018.

Er rest nu dus nog een beperkte hypotheek. Deze kan ik ook wel aflossen, maar de afkoopbedragen die zijn opgenomen in de polis vind ik te laag. Ik heb nog 5 jaar te gaan, en als ik nu volledig zou aflossen, dan keert de polis maar € 31.000 euro uit. Over 5 jaar is dat € 47.000 euro.

Hoe reageerde je hypotheekverstrekker op je aflosplannen?
Afwijzend en eigenlijk ook wel intimiderend. Bij het aanvragen van een aflosnota voor volledige aflossing werd me zeer nadrukkelijk verteld dat ik fiscale risico's liep bij aflossen en dat afgeloste bedragen bij verhuizing altijd moeten worden geïnvesteerd in een nieuw huis en dat daarvoor dus geen hypotheekrenteaftrek meer mogelijk is. Al deze argumenten waren ook nog eens heel nadrukkelijk ingesloten bij de schriftelijke aflosnota die werd toegestuurd. Er was duidelijk een beleid om klanten bang te maken en oversluitingen tegen te gaan.

Ben je helemaal vrij om af te lossen wat je wilt, of moet je je aan een minimaal aflosbedrag houden van de bank? Is het aflossen een ingewikkeld administratief proces?
Maximaal mag je 10% per jaar aflossen van de totale hypotheekschuld met een minimum van € 1.000. Omdat onze schuld uit 2 delen bestaat, mag je die wel bij elkaar optellen. Je kan daarna zelf kiezen op welk hypotheekdeel je aflost. Omdat de aflossingsvrije hypotheek de hoogste rente heeft was het dus het meest rendabel om die als eerste af te lossen.

Aflossingen kon je gewoon overmaken naar hetzelfde bankrekeningnummer waar de maandelijkse betalingen op werden betaald. Vermelden van aflossing en leningnummer was voldoende. Meestal lag na enkele weken een aflosnota in de bus, gevolgd door een aanpassing van het maandelijkse bedrag. Vooruitbetaalde rente werd dan automatisch met de eerstvolgende incasso verrekend.

Maakte je van te voren een aflosplan en lukt het je om je daaraan te houden?
Een aflosplan is nooit gemaakt.

Hoever ben je met aflossen?
In principe ben ik klaar. Tot 2018 hebben we nog een kleine hypotheek, maar die eindigt dan met volledige aflossing. Ik ben nog steeds blij dat we in 1993 voor 25 jaar i.p.v. 30 jaar hebben gekozen. Misschien iets voor lezers om mee te nemen, 30 jaar is geen vaste termijn, korter (en ook langer) is mogelijk.

Hoe reageerde je omgeving dat je ging aflossen?
Het is niet echt bekend, sommige vrienden weten het, andere vermoeden dat we hebben afgelost maar weten niet hoeveel.

Ik heb ze voorgerekend dat ze er echt niet op achteruitgaan als ze spaargeld boven de benodigde buffer aanwenden voor aflossen. Enkelen hebben inmiddels ook afgelost.

Hoe houd je het vol? Hoe ga je om met tegenvallers?
De voormalige uitgave aan hypotheeklasten sparen we nu, binnenkort gaat onze dochter studeren en zij kan dan een maandelijkse toelage krijgen. We sparen nu voor ons pensioen, zoveel als mogelijk in eigen beheer en zonder allerlei fiscale regeltjes.

Ons doel is nu om op een gegeven moment pré-pensioen te kúnnen nemen, maar niet te moeten. Zo lang we zingeving ervaren in wat we beiden doen, is dat onze weg.

Wat is jouw tip voor mensen die nog niet aflossen en twijfelen of ze het moeten gaan doen?
Weet wat je bezit en weet wat je uitgeeft. Wat ons zeker heeft geholpen is om onze netto waarde te bepalen. Aan de ene kant alle bezittingen (spaargeld, beleggingen, huis, lijfrentes, deposito´s) en aan de andere kant de schulden (hypotheek). Je krijgt dan een idee wat je bezit is. Als je dit combineert met je inkomsten en uitgaven, dan kan je zelf bepalen of je het uitgeeft, spaart, of aflost. Zorg dat je netto waarde positief is, of op termijn positief wordt. Realiseer je ook dat na je pensionering het inkomen vaak terugloopt. Als je een aflossingsvrije hypotheek hebt, is die dan nog te betalen?


Het blijft een persoonlijke keuze. Geld in stenen levert maandelijks meer ruimte op omdat je minder rente betaalt, maar geld op de bank geeft ook gemoedsrust. Een ieder zal zijn eigen balans moeten bepalen. Zolang die maar positief is, of gaat worden is er niks aan de hand.

vrijdag 24 januari 2014

Altijd alert zijn, hoe doe je dat?

Sinds een paar jaar werken wij met kledingbudgetten. Alles wordt hier gebudgetteerd, dus ook wat we aan onze kont hebben hangen. Nu was mijn budget altijd laag. Wie ziek op de bank ligt heeft behalve een lekkere fleecetrui en een joggingbroek, weinig nodig. En dat liggen op de bank duurde nogal. Toen ik op begon te knappen moest er best veel worden aangeschaft. Meer dan het budget toestond. Dus doneerde ik aan mezelf wat extra geld om toch uit te komen. In augustus 2013 gaf ik mezelf een volledig nieuw jaarbudget, met de bedoeling het daarmee vol te houden tot november 2014. Want onze kleedbudgetten lopen normaal gelijk op met de uitbetaling van de 13e maand van M. in november.

Wat er toen gebeurde - na het extra volgooien van de kledingrekening - was heel interessant. Ik gaf in korte tijd het merendeel uit aan, ja waaraan eigenlijk? Niet aan hele doordachte uitgaven. En ook niet aan zaken die ik echt nodig had of zelfs mooi vond. Er trad een oud en welbekend mechanisme in werking: elke uitgave werd gerechtvaardigd met complete onzinargumenten. Dus kocht ik voor een boekpresentatie een dure zwarte linnen boek. Het was mijn eerste officiële gelegenheid in jaren en ik wilde goed voor de dag komen. Ik kocht er ook nog een linnen trui bij. Wat zeg ik, niet één maar twee truien zodat ik op de dag zelf kon kiezen. Toen de dag aanbrak vielen de mussen van het dak en droeg ik een wijde bloes en slippertjes. Niks geen veels te warme zwarte linnen broek en trui.

Toen ik de broek laatst dan eindelijk een keer aandeed, zakte hij van mijn kont af. Want ik ben sinds de zomer door het glutenvrije eten 6 kilo afgevallen. Dus concreet: ik gaf een paar maanden geleden  veel geld uit kleding waarvan de kans groot is dat ik binnenkort niets meer pas. Maar veel geld om kleinere maten te kopen is er niet meer, want de kledingrekening is bijna leeg. Nu maakt dat op zich niet uit, want bij de kringloop vind ik vast wel iets. Het is gewoon stom van mij en stom gedrag.

Want dat is ook weer zo wat. De meeste spijt heb ik van die aankopen die me nu of niet meer passen of veel te duur waren. De duurdere aankopen waren impulsuitgaven en ik vraag me nu af, wat me bezielde na al die jaren zelfbeheersing. De twee beste aankopen waren tweedehands aankopen: een geweldige kabeltrui voor € 5 en een prachtige lange wollen jas voor € 15.

Zo, wat leert mij dat? Oude streken zijn moeilijk af te leren. Consuminderen uit noodzaak is anders dan consuminderen als de spaarrekening gevuld is en we uitstekend uitkomen. Natuurlijk is mijn kijk op uitgeven behoorlijk veranderd door de ervaringen van afgelopen jaren. En het goede nieuws is dat ik mezelf eerder terugfluit dan vroeger toen ik dat fluitje niet hoorde dan wel negeerde.

Het punt is: ik wil geen geld uitgeven aan zaken die ik niet de moeite waard vind. Ook wil ik stemmen negeren die in mijn oor gillen dat ik iets 'moet hebben en wel nu' . En toch luister ik er af en toe nog steeds naar en erger nog, het heeft gevolgen. Eigenlijk enorm fascinerend als je er over nadenkt. Net als dat je jaren niet meer rookt en toch ineens bij het uitgaan er één op steekt (wat M. wel eens doet), terwijl je weet dat het te goor voor woorden is. Zo is ook het impulsief uitgeven een tijdelijk teruggaan naar het oude vertrouwde. Is de context van het uitgaan dat een sigaret doet opsteken? Is het simpelweg in de stad rondlopen voldoende om een signaal naar mijn brein te sturen dat me in een koopgewillige toestand brengt? Want daarvoor lag ik jaren plat. Ik heb blijkbaar nog niet geleerd me in de buitenwereld te begeven zonder geld uit te geven.

Altijd alert zijn, hoe doe je dat als je niet met geldtekort kampt en geen dramatisch tekort aan saldo hebt? Welke intrinsieke motivatie moet je hebben? En hoe zorg je dat die motivatie sterker is dan gedrag of reflexen? Of als dat niet lukt: hoe zorg je dat je gedrag samenvalt met je wensen?

Val jij wel eens terug in oud gedrag? Wat zijn jouw oplossingen, anders dan 'gewoon niet meer doen'?

donderdag 23 januari 2014

Chaos

'T zou best leuk zijn om een foto te plaatsen van mijn huis op dit moment, de chaos is hier volledig. Alleen ik kan niet meer bij mijn camera, er staat een koelkast voor....die is uit de keuken weggegehaald in afwachting van zijn vervanger. De nieuwe moest echter worden opgespoord. Het bedrijf in België waar we de koelkast kochten besteedt de levering uit aan een transportbedrijf in Brabant dat de levering uitbesteedt aan weer een ander. Drie keer mochten we terugbellen om het verlossende woord te horen wanneer de levering zou plaatsvinden. Dat zou woensdag zijn, maar wanneer op de dag is prettig om te weten aangezien er hier ook andere dingen stonden te gebeuren.

Nadat de nieuwe koelkast inmiddels in Zaandam bleek te staan, brulde de meneer die hem zou komen brengen door telefoon dat hij 'geen oude rommel meenam', op M's vriendelijke vraag hoe ver van de voordeur hij de oude koelkast wou hebben staan, zodat hij hem zo de auto in kon schuiven. Oei. Maar ja, we hadden voor het bestellen expres een mail gestuurd of de oude koelkast zou worden opgehaald. Bij een bestelling bij een Nederlands bedrijf ga ik daarvan uit, omdat er een verwijderingsbijdrage is betaald, maar ik wist niet hoe dat met België zat. Afijn, gebeld met België die via Brabant Zaandam ging vermanen. Och, dit krijg je dus blijkbaar als je gaat voor de goedkoopste aanbieding waarbij met koeienletters staat aangegeven dat er geen verzendkosten worden berekend.

Ondertussen gaat het klussen vrolijk door. De twee deuren zijn opgeknapt en hangen en inmiddels is M. bezig met het halletje. Het wordt geverfd en er komt een kast voor de sjaals/handschoenen/mutsen/sportschoenen en voetballen die er eeuwig rondzwerven. Ook sloopte hij de vloer eruit en legt hij nu (ik schrijf dit stuk met op de achtergrond rustgevende zaaggeluiden) een laminaatvloer. Maar mooi dat het wordt!

Dit zijn typische klussen die al 7 jaar op ons wachten. Toen we in dit huis trokken, deden we het hoognodige schilderwerk en besloten we de rest te doen na de verhuizing. Alleen toen werd ik ziek en bleef ik ziek en alle aandacht ging naar het leven door laten gaan. Nu ik aan het opknappen ben en zelf vaker boodschappen kan doen of iets in het huishouden, komt er meer ruimte om te klussen en al dat achterstallige onderhoud en opknapwerk te doen.

Enerzijds gebeurt dat zo budgetvriendelijk mogelijk. De kast voor in de hal wordt gemaakt van bij elkaar gesprokkeld hout, afkomstig van eerdere kasten/planken/spullen. Likkie verf erover doet vast wonderen. Anderzijds kunnen we heel impulsief ineens onze plannen aanpassen. We gingen het laminaat voor in de hal kopen en vrij plotseling bedachten we dat we deze vloer ook wel konden doortrekken naar de woonkamer en keuken. Zo is straks alles één geheel.

Die kostenpost is op geen enkele begroting te vinden. Dus wie denkt dat ik als een ijzeren dame altijd tot 10 jaar vooruit plan: Dat doe ik ook en omdat ik dat doe is er ruimte voor impulsief gedrag. Ik weet precies of er ruimte is en waar de ruimte zit.  Ik ben geweldig goed in plannen maken en kan ze ook geweldig goed allemaal weer omgooien ;-).

Wat nu op de vloer ligt is helemaal door. Het is een parketvloer die geschuurd en gelakt moet worden, een klus waar we gigantisch tegenop zien. Huis leeg maken, schuren, lakken, minimaal 2 nachten elders logeren, katten die verkast moeten worden. Met maar 1 toilet op de benedenverdieping en een trap in de huiskamer kun je ook niet bepaald zeggen dat je tijdens het klussen dan maar even boven gaat wonen. Laminaat lijkt een veel relaxtere oplossing, huiskamer in 2-en verdelen, meubels opschuiven en klikken maar. Als we gaan voor goede kwaliteit zijn we dan voor jaren van het gelazer af, in tegenstelling tot een houten vloer die dan na een paar jaar weer gelakt moet worden.

Nu dus maar wachten op een goede aanbieding of 'de laminaatweken' bij een klusgigant. Want zó op de centen ben ik dan ook weer wel....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...